THE EFFECTS OF A HEART RATE VARIABILITY BIOFEEDBACK TRAINING PROGRAM ON DEPRESSIVE SYMPTOMS OF ADULTS WITH DEPRESSIVE DISORDERS
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
Abstract
Objectives: To study the effect of a heart rate variability (HRV) biofeedback training program on depressive symptoms of adults with depressive disorders.
Methods: Subjects of this quasi- experimental research were 66 patients with depressive disorders from community hospitals in Lopburi province, Thailand between the ages 20-59 years. Participants were randomly assigned into an experimental group and a control group with 33 subjects for each group. The experimental group received both HRV biofeedback training program and usual care. The HRV training program was designed with ten sessions and each session lasted between 60-90 minutes, twice a week, for 5 weeks continuously. Moreover, the participants had to do breathing exercises
themselves at home 20 minutes minimally per day. The control group received only usual care. The participant’s depressive scores were measured using the Beck Depression Inventory (BDI) before and after HRV biofeedback training program. Data were analyzed by descriptive statistics, dependent t-test and independent t-test.
Results: The study found that there was a significant decrease in the mean of the depressive scores after receiving the HRV biofeedback training program (t = 12.15, p<.001) and there was a significant difference in the mean difference of depressive scores between the pre - and post-intervention of both groups
(t = 13.42, p < .001).
Conclusion: HRV biofeedback training
program is effective in reducing depressive symptoms of adults with major depressive disorder. Therefore, this training program may be useful as a treatment for a short time and not difficult.
Article Details
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์แล้ว เป็นลิขสิทธิ์ของสมาคมพยาบาลจิตเวชแห่งประเทศไทย
References
กรมสุขภาพจิต. (2555). ข้อมูลสถิติ. เข้าถึงเมื่อ 20 มกราคม 2557, จาก https://www.dmh.go.th./report/ population/pop.asp
ธรณินทร์ กองสุข และคณะ. (2549). การประเมิน โรคซึมเศร้า: การทบทวนหลักฐานทางวิชาการ.อุบลราชธานี: ศิริธรรมออฟเซ็ท.
ธวัชชัย กฤษณะประกรกิจ, สมจิตร์ หร่องบุตรศรี, และผ่องพรรณ กฤษณะประกรกิจ. (2552). สมาธิบำบัดทางจิตเวชศาสตร์และ สุขภาพจิต. ขอนแก่น: มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
ธวัชชัย ลีฬหานาจ. (2552). โรคซึมเศร้าที่ดื้อต่อการรักษา. กรุงเทพมหานคร: บียอนด์ เอ็นเทอร์ไพรซ์.
มรรยาท เจริญสุขโสภณ และ นงลักษณ์ เชษฐภักดีจิต. (2537). รายงานวิจัย ศึกษา กระบวนการสรร้างสัมพันธภาพระดับความหวัง ความวิตกกังวล ความซึมเศร้า และระดับการดูแลตนเองของผู้ป่วยสูญเสีย อวัยวะ โรงพยาบาลชลบุรี.ชลบุรี: วิทยาลัยพยาบาลชลบุรี.
มรรยาท รุจิวิชชญ์. (2556). การจัดการความเครียดเพื่อเสริมสร้างสุขภาพจิต (พิมพ์ครั้งที่ 2). ปทุมธานี: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
สายฝน เอกวรางกูร. (2554). รู้จัก เข้าใจ ดูแล ภาวะซึมเศร้า. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Beck, A. T. (1991). Cognitive therapy: A 30-year retrospective. American Psychology, 46(1), 368 – 375.
Beck, A.T., Ward, C. H., Mendelson, M., Mock, J., & Erbaugh, J. (1961) An inventory for measuring depression. Archives of General Psychiatry, 4, 561-571.
Bernardi, L., Passino, C., Wilmerding, V., Dallam, G. M., Parker, D. L., Robergs, R. A., et al. (2001). Breathing patterns and cardiovascular autonomic modulation during hypoxia induced by simulated altitude. Journal of Hypertension, 19, 947–958.
Bunthumporn, N. (2012). Effects of biofeedback training on negative affect, depressive cognitions, resourceful behaviors, and depressive symptoms in Thai elders. Unpublished doctoral thesis, Case Western Reserve University.
Cohen, J. (1992). Quantitative method in psychology: A power primer. Psychological Bulletin, 112 (1), 155-159.
Chung, L. J., Tsai, P. S., Liu, B. Y., Chou, K. R., Lin, W. K., Shyu, Y. K., et al. (2010). Home-based deep breathing for depression in patients with coronary heart disease: A randomized controlled trial. International Journal of Nursing Studies, 47, 1346-1353.
Deepak, D., Sinha, A., Gusain, V., & Goel, A. (2012). Study on effects of meditation on Sympathetic Nervous System functional status in meditators. Journal of Clinical and Diagnostic Research, 6(6), 938-942.
Karavidas, M., Lehrer, P.M., Vaschillo, E., Vaschillo, B., Marin, H., Malinovsky, I., et al. (2007). Preliminary results of an open label study of heart rate variability Biofeedback for the treatment of major depression. Applied Psychophysiology and Biofeedback, 32(10), 19-30.
Lehrer, P. M., Vaschillo, E., Vaschillo, B., Lu, S., Eckberg, D. L., Edelberg, R., et al. (2003). Heart rate variability biofeedback increases baroreflex gain and peak expiratory flow. Psychosomatic Medicine, 65(1), 796–805.
Muench, F. (2008). The Portable stress eraser heart rate variability biofeedback device: Background and research. Biofeedback, 36(1), 35–39.
Siepmann, M., Aykac, V., Unterdorfer, J., Petrowski, K., & Mueck-Weymann, M. (2008). A pilot study on the effects of heart rate variability biofeedback in patients with depression and in healthy subjects. Applied Psychophysiology and Biofeedback, 33(4), 195-201. doi:10.1007/s10484-008- 9064-z
Stein, P. K., Carney, R. M., Freedland, K. E., Skala, J. A., Jaffe, A. S., Kleiger, R. E., et al. (2000). Severe depression is associated with markedly reduced heart rate variability in patients with stable coronary heart disease. Journal of Psychosomatic Research, 48(5), 493-500.
Weissman, M. M. (1987). Advance in psychiatric epidemiology: Rates and risks for major depression. American Journal of Public Health, 77(4), 445-451.
World Health Organization. (1994). ICD 10 International Statistical Classification of disease and Related Health Problem (Ten Revision). Jeneva, Switzerland: World Health Organization.
