EFFECTS OF LIFE SKILLS PROGRAM ON KNOWLEDGE AND LIFE SKILLS TO PREVENT SEXUAL ASSAULT IN FEMALE SECONDARY SCHOOL STUDENTS.
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
Objectives: The purpose of this quasi-experimental study was to examine the effects of a life skills program on the knowledge and life skills to prevent sexual assault of female secondary school students in the secondary schools in Uthai Thani province, Thailand.
Methods: The samples were 60 female students aged 11 – 14 years old from two similar schools. Sixty subjects were randomly assigned into the experimental and the control group, 30 subjects in each group. Thirty subjects from the experimental group received 2 hours weekly sessions for 8 weeks of life skills program and weekly homework for 8 weeks. The life skills program was adopted from WHO framework and previous studies. Research instruments consisted of personal data, knowledge, and life skills to prevent sexual assault. Instruments’ reliability was measured using Cronbach’s Alpha coefficient and Kuder Richardson (KR-20). Personal data was analyzed using descriptive statistics, the Fisher’s exact test, and Chi-square. The within group data were analyzed to compare between the pre- and post-test mean scores of knowledge and skills by using the dependent t-test. The mean scores of the experimental and control groups were compared by using the independent t-test.
Results: The study found that (1) The mean score for the knowledge of the experimental group after participating in the life skills program was statistically and significantly greater than that before, (2) The mean score for the skills of the experimental group after participating in the life skills program was statistically and significantly greater than that before, (3) After the experiment, the mean score of the knowledge of the experimental group was statistically and significantly greater than that of the control group, and (4) After the experiment, the mean score of the life skills of the experimental group was statistically and significantly greater than that of the control group.
Conclusion: The finding suggests nurses and school teachers that the Life skills program is effective in increasing the knowledge and skills of the female secondary students in preventing sexual assault.
Article Details
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์แล้ว เป็นลิขสิทธิ์ของสมาคมพยาบาลจิตเวชแห่งประเทศไทย
References
เกรียงไกร ลีลาพนาสวัสดิ์. (2553). การใช้โปรแกรมทักษะชีวิตในการปรับเปลี่ยนพฤติกรรมการติดเกมคอมพิวเตอร์ของสามเณรโรงเรียนสามัคคีวิทยาทาน อำเภอเมืองเชียงใหม่. วิทยานิพนธ์ปริญญาศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
แก้วใจ สิทธิศักดิ์. (2551). ผลของโปรแกรมการพัฒนาทักษะชีวิตต่อพฤติกรรมการป้องกันการใช้สารแอมเฟตามีนในนักเรียนมัธยมศึกษาตอนต้น. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, บัณฑิตวิทยาลัย, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
เจตนิพิฐ สมมาตย์. (2550). ประสิทธิผลของโปรแกรมการสร้างเสริมทักษะชีวิตร่วมกับกระบวนการเรียนรู้แบบมีส่วนร่วมต่อพฤติกรรมการป้องกันการมีเพศสัมพันธ์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นโรงเรียนแห่งหนึ่ง อำเภอเมือง จังหวัดขอนแก่น. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, บัณฑิตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
จีระพันธุ์ พูลพัฒน์. (2556). การพัฒนาทักษะชีวิตสำหรับเด็กปฐมวัย. ใน การประชุมวิชาการครบรอบ 56 ปี แห่งการสถาปนาจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. ณ คณะครุศาสตร์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย กรุงเทพฯ.
จุฑานันท์ ก้อนแก้ว. (2550). การจัดการเรียนรู้ทักษะชีวิตในการป้องกันการถูกคุกคามทางเพศ สำหรับนักเรียนช่วงชั้นที่ 3 โรงเรียนบ้านร่องน้ำ อำเภอสันป่าตอง จังหวัดเชียงใหม่. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต สาขาวิชาการส่งเสริมสุขภาพ, บัณฑิตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
ฐานดา เกียรติเกาะ. (2555). ผลของโปรแกรมพัฒนาทักษะการป้องกันการถูกล่วงละเมิดทางเพศในวัยรุ่นหญิงกลุ่มเสี่ยง. วารสารพยาบาลสาธารณสุข, 28(1), 55-69.
บุญใจ ศรีสถิตย์นรากูร. (2553). ระเบียบวิธีการวิจัยทางการพยาบาลศาสตร์. (พิมพ์ครั้งที่ 5). กรุงเทพฯ: ยูแอนด์ไอ อินเตอร์ มีเดีย.
ประไพ ประดิษฐ์สุขถาวร. (2554). สอนลูกให้มีทักษะชีวิต (Life Skill). กรุงเทพมหานคร. สืบค้นเมื่อ 31 ธันวาคม 2550, จาก https://www.taamkru.com
แพง ชินพงษ์. (2554). หยุดการล่วงละเมิดทางเพศในเด็กปัญหาเรื้อรังของสังคมไทย. สืบค้นเมื่อ 31 ธันวาคม 2550, จาก https://www.manager.co.th
ศิริกาญจน์ อินทร์พิทักษ์. (2556). ทักษะการกล้าแสดงออก. สืบค้นเมื่อ 13 พฤษภาคม 2559, จาก https://www.lpmp.org
ศูนย์พึ่งได้โรงพยาบาลอุทัยธานี. (2556). รายงานผลการปฏิบัติงานประจำปีงบประมาณ 2556. อุทัยธานี: โรงพยาบาลอุทัยธานี.
สำนักวิชาการและมาตรฐานการศึกษา. สํานักงานคณะกรรมการศึกษาขั้นพื้นฐาน, กระทรวงศึกษาธิการ. (2554). เพื่อนคู่คิด มิตรคู่ครู แนวทางการจัดการเรียนรู้ประวัติศาสตร์. กรุงเทพมหานคร: ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
องค์การยูนิเซฟ ประเทศไทย. (2554). การวิเคราะห์สถานการณ์เด็กและสตรี พ.ศ. 2554. กรุงเทพฯ: องค์การยูนิเซฟ ประเทศไทย.
อัญชลี ภูมิจันทึก และรุจิรา ดวงสงค์ .(2554). ประสิทธิผลโปรแกรมสุขศึกษาในการประยุกต์ใช้การสร้างเสริมทักษะชีวิตกับแรงสนับสนุนทางสังคมเพื่อการป้องกันการมีเพศสัมพันธ์ก่อนวัยอันควรในนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 โรงเรียนแห่งหนึ่งอำเภอเมืองจังหวัดนครราชสีมา. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, บัณฑิตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
Ago, C. D., Deblinger, E., Schroeder, C., & Finkel, M. A. (2008). Girls who disclose sexual: Urogenital symptoms and signs after genital contact. American Academy of Pediatrics, 122, 281-286.
Berenson, K. R., & Anderson, S. M. (2006). Childhood physical and emotional abuse by a parent: Transference effects in adult interpersonal relations. Personality and Social Psychology Bulletin, 32(11), 1509-1522.
Howe, D. (2005). Child abuse and neglect: Attachment, development and intervention. New York: Macmillan.
Mangrulkar, L., Whitman, C.V., & Posner, M. (2001). Life skill approach to child and adolescent health human development. Washington, DC: Education Development Center.
McCann, J., Miyamoto S., Boyle C., & Roger K. (2007). Healing of nonhymenal genital injuries in prepubertal and adolescent girls: A descriptive study. Pediatrics, 120(5), 1000-1011.
Miller, F. A. (1998). Strategic culture change: The door to achieving high performance and inclusion. Public Personnel Management, 2, 151-160.
Mulryan, K., Cathers, P., & Fagin, A. (2004). How to recognize and respond to child abuse. Nursing, 34(10), 52 – 55.
Rosen, K. H. (2003). Discrete mathematics and its applications. Boston: Mcgraw Hill.
World Health Organization. (1997). Coming of age: From facts to action for Adolescent sexual and reproductive health. Geneva: WHO.
World Health Organization. (1999). Programming for adolescent health and development: Report of a WHO/UNFPA/UNICEF study group on programming for adolescent health. Geneva, Switzerland: World Health Organization.
World Health Organization. (2004). Child sexual abuse: A silent health emergency. Retrieved December 30, 2016 from https://www.who.int/iris/handle/10665/93134
