THE DEVELOPMENT OF AN ANGER MANAGEMENT WITH MINDFULLNESS - BASED COGNITIVE THERAPY PROGRAM FOR SCHIZOPHRENIC PATIENTS HAVING VIOLENCE BEHAVIORS
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
Objectives: To develop and evaluate the effectiveness of the anger management with mindfulness-based cognitive therapy program for schizophrenic patients having violence behaviors.
Methods: This study was a research and development (R&D). Two major steps were involved including 1) developing the program and 2) testing the effectiveness of the program developed. The subjects composed of two groups relevant to each step of the study which were 1) The experts group comprising of 4 nurses, 2 advanced practice nurses, 2 mindfulness experts, 4 caregivers, and 4 patients for developing the program, and 2) The 60 schizophrenic patients having violence behaviors for testing the effectiveness of the program developed. For the 2nd step, subjects were randomly assigned into experimental and control groups, 30 subjects for each group. The research instruments were as follows; 1) the anger management with mindfulness-based cognitive therapy program with IOC of .80, 2) the anger expression scale based on Spieiberger, Reheiser & Sydeman with the reliability using Cronbach’s alpha coefficient of .70., and 3) well- being scale based on Wiput’s concept with the reliability using Cronbach’s alpha coefficient of .93. Data were analyzed using descriptive statistics and repeated measure ANOVA.
Results: 1) The anger management with mindfulness-based cognitive therapy program consisted of 8 sessions including distraction management, anger pathway, knowing meditation, mindfulness and lifestyle, positive thinking, relationship with close ones, mindfulness in communication, and love yourself and others. 2) There were significantly different in mean scores of anger expression between the experimental and control group (F = 744.10, p < .01). There were significantly different in mean scores of anger expression between before starting the program, 1 month and 3 months after the program completion (F = 33.47, p < .01). In addition, results from analysis of variance on mean scores of anger revealed significant interaction effect between group and time (F = 17.58, p < .01). 3) There were significantly different in mean scores of well-being between the experimental and control group (F = 5557.49, p < .01). There were significantly different in mean scores of well-being between before starting the program, 1 month and 3 months after program completion (F = 11.56, p < .01). In addition, results from analysis of variance on mean scores of well-being showed significant interaction effect between group and time (F = 27.76, p < .01). Result from this study suggested that the program could be applied for reducing anger expression and enhancing well-being of schizophrenic patients having violent behaviors.
Article Details
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์แล้ว เป็นลิขสิทธิ์ของสมาคมพยาบาลจิตเวชแห่งประเทศไทย
References
กรมสุขภาพจิต. (2558). รายงานประจำปีกรมสุขภาพจิต ปีงบประมาณ 2558. กรุงเทพฯ: งานพิมพ์.
กรรณิกา ชอบน้ำ. (2555). การเสริมสร้างพลังอำนาจของผู้ดูแลในการจัดการพฤติกรรมรุนแรงของผู้ป่วยจิตเภท. สารนิพนธ์ปริญญามหา บัณฑิตสาขาการพยาบาลสุขภาพจิตและจิตเวช, มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.
กัญญาวรรณ ระเบียบ, อรพรรณ ลือบุญธวัชชัย, และรัตน์ศิริทาโต. (2556). ผลของโปรแกรม การฝึกการผ่อนคลายกล้ามเนื้อร่วมกับการ ควบคุมความโกรธต่อพฤติกรรมก้าวร้าวใน ผู้ป่วยจิตเภท. วารสารการพยาบาลจิตเวช และสุขภาพจิต, 27(2), 69-83.
ดาราวรรณ ต๊ะปินตา. (2555). ภาวะซึมเศร้า: การบำบัดและการให้คำปรึกษาโดยการปรับความคิดและพฤติกรรม. เชียงใหม่: วนิดาการพิมพ์.
ทัศไนย วงศ์สุวรรณ. (2542). ผลของการปรึกษาเชิงจิตวิทยาแบบกลุ่มตามแนวพิจารณาเหตุผลอารมณ์และพฤติกรรมต่อความโกรธของนักเรียนวัยรุ่น. วิทยานิพนธ์ปริญญา มหาบัณฑิต สาขาจิตวิทยาการศึกษา, คณะจิตวิทยา, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ปรีดา เอกวานิช. (2548). ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับสุขภาวะของผู้ป่วยจิตเภทเรื้อรังในชุมชนจังหวัดสุราษฎร์ธานี. สารนิพนธ์พยาบาลศาสตรมหาบัณฑิต สาขาการพยาบาลสุขภาพจิตและจิตเวช, มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.
พิเชฐ อุดมรัตน์ และสรยุทธ วาสิกนานนท์. (2552). ตำราโรคจิตเภท. สงขลา: ชานเมืองการพิมพ์.
พิมพ์ชนา ศิริเหมอนันต์, อัจฉราพร สี่หิรัญวงศ์, และอทิตยา พรชัยเกตุ โอว ยอง. (2555). การบำบัดการรู้คิด-ปรับพฤติกรรม เพื่อลดอาการทางบวกในผู้ป่วยจิตเภท: การทบทวนหลักฐานเชิงประจักษ์เพื่อใช้ในการปฏิบัติ. วารสารสมาคมจิตแพทย์แห่ง ประเทศไทย, 57(2), 235-248.
พิศมัย สิโรตมรัตน์. (2553). ความว้าเหว่ การรับรู้ ความสามารถของตนเอง การสนับสนุนทางสังคมและความผาสุกทางใจของผู้สูงอายุ อำเภอเมือง จังหวัดนนทบุรี. วิทยานิพนธ์วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาจิตวิทยาชุมชน, บัณฑิตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
โรงพยาบาลสวนสราญรมย์. (2560). สถิติผู้ป่วยจิตเภทของโรงพยาบาลสวนสราญรมย์ ประจำปี 2557-2559. สุราษฎร์ธานี.
วิพุธ พูลเจริญ. (2544). สุขภาพอุดมการณ์และยุทธศาสตร์ทางสังคม. กรุงเทพฯ: สถาบัน วิจัยระบบสาธารณสุข.
วิสุทธ บุญญะโสภิต. (2557). บทวิจารณ์หนังสือ (Book Review): สุขภาวะองค์รวมแนวพุทธ (พิมพ์ครั้งที่ 33). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ ผลิธัมม์.
ยงยุทธ วงศ์ภิรมย์ศานติ์. (2557). สร้างสุขด้วยสติในองค์กร (พิมพ์ครั้งที่ 3). นนทบุรี: บียอนด์ พับลิสชิ่ง.
สมภพ เรืองตระกูล. (2557). ตำราจิตเวชศาสตร์ (พิมพ์ครั้งที่ 10). กรุงเทพฯ: คณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล มหาวิทยาลัยมหิดล.
Adele, M. H., & Feldman, G. (2004). Clarifying the construct of mindfulness in the context of emotion regulation and the process of change in therapy. Clinical Psychology: Science and Practice, 11(3), 255-262.
Alberto, A., Clemente, F., María del, C., Jose, J. G., & Isabel, M. (2015). Mindfulness training for reducing anger, anxiety, and depression in fibromyalgia patients. Frontiers in Psychology, 5, 1-7.
Beck, J. S. (1995). Cognitive therapy: Basic sand beyond. New York: The Guilford Press.
Chan, H. Y., Lu, R. B., Tseng, C. L., & Chou, K. R. (2003). Effectiveness of the anger – control program in reducing anger expression in patients with schizophrenia. Archive of Psychiatric Nursing, 17, 88-95.
Davis, L. & Kurzban, S. (2012) Mindfulness- Based Treatment for People with Severe Mental Illness: A Literature Review. American Journal of Psychiatry, 15(2), 202-232.
Dupuy, H. J. (1977). The general well-being schedule. In F. McDowell & C. Newell (Eds.), A Measuring Health: A Guide to Rating Scales and Questionnaires (p. 125). New York: Oxford University Press.
Glancy, G., & Saini, M. A. (2005). An evidence-based review of psychological treatments of anger and aggression. Brief Treatment and crisis Intervention, 5(2), 229-248.
Hagiliasis, N., Gulbenkoglu, H., Dimarco, M., Young, S., & Hudson, A. (2005). The anger management project: A group intervention for anger in people with physical and multiple disabilities. Journal of Intellectual & Developmental Disability, 30(2), 86-96.
Jung, H. S., Song, J. Y., & Chung, K. J. (2000). Anger experience and expression in patients with schizophrenia. Journal of the Korean Neurological Psychiatric Association, 39(60), 1045-1053.
Milani, A., Nikmanesh, Z., & Farnam, A. (2013). Effectiveness of Mindfulness-Based Cognitive Therapy (MBCT) in reducing aggression of individuals at the Juvenile Correction and Rehabilitation Center. International Journal of High Risk Behav¬iors and Addiction, 2(3), 126–131.
Novaco, R. W. (1975). The Cognitive regulation of anger and stress. In P. C. Kendall & S. D. Hollon (Eds.). Cognitive-behavioral intervention: Theory research and procedures. PA: Mosby.
Patrizia, C., Nadav, A., & Ilona, B. (2008). Teaching Mindfulness Based Cognitive Therapy (MBCT) to students: The effects of MBCT on the levels of mindfulness and subjective well-being. Counselling Psychology Quarterly, 21(4), 323-336.
Rossi, A. M., Jacobs, M., Monted, M., Olsen, R., Subber, R. W., Winkler, E. L., et al. (1986).
Characteristics of psychiatric patients who engage in assaultive of other fearing reducing behaviors. The Journal of Nervous and Mental Disease, 174(4), 154-60.
Segal, Z. V., Williams, J. M. G., & Teasdale, J. D. (2002). Mindfulness-based cognitive therapy for depression. New York: The Guilford Press.
Spieiberger, C. D., Reheiser, E. C., & Sydeman, S. J. (1995). Measuring the experience, expression, and control of anger. In H. Kassinove (Ed.). Anger disorder: Definition, diagnosis, and treatment (pp. 49-67). Washington, D.C: Taylor & Francis.
Steven, W., Andrew, D., & Kevin, H. (2009). Aggressive and violent behavior. Science Direct, 14(5), 273-432.
Yudofsky, S. C., Silver, J. M., Jackson, W., Endicott, J., & Williams, D. (1986). The overt aggression scale for the objective rating of verbal and physical aggression. American Journal of Psychiatry, 143(1), 35-39.
