DEVELOPMENT OF AGGRESSIVE BEHAVIOR MANAGEMENT PROGRAM WITH PARENTS INVOLVED FOR EARLY ADOLESCENTS WITH GAMING DISORDER
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
Objectives: 1) To develop the aggressive behavior management (ABM) program with parents involvement for early adolescents with gaming disorder, 2) To compare the level of aggression between a group joining the program and a group receiving regular nursing care.
Methods: This research and development was based on a 5 steps approach of van Meijel et. al. (2004). The participants were 60 early adolescents with gaming disorder and their parents and were assigned to the experimental group receiving the ABM program and the control group receiving regular nursing care. The ABM program was built based on Gross (1998)’s concept. Data were analyzed by using repeated measures ANOVA.
Results: The results of the acceptance assessment and likelihood of implementing the ABM program were very good. Results from the program testing showed that the aggressive behavior score of the experimental group after the end of the program was statistically and significantly less than that of the control group receiving regular nursing care (F = 13.51, p < .01). Also, the aggressive behavior scores of the experimental group within 1-month and 3-month follow-up period after the end of the program (F = 65.71, p < .001) were less than that before joining the program with a statistical significance.
Conclusion: Development of the ABM program with parent involvement was accepted and was assessed that it could actually be used to reduce aggressive behavior and enhance well-being of early adolescents with gaming disorder.
Article Details
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์แล้ว เป็นลิขสิทธิ์ของสมาคมพยาบาลจิตเวชแห่งประเทศไทย
References
กัญญาวีร์ บุญเสนันท์. (2554). ผลของพฤติกรรมบำบัดพฤติกรรมก้าวร้าวของเด็กสมาธิสั้น. วิทยานิพนธ์พยาบาลศาสตรมหาบัณฑิต, คณะพยาบาลศาสตร์, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ขวัญจิต เพ็งแป้น. (2560). การป้องกันปัญหาภาวะสุขภาพของเด็กติดเกมออนไลน์. วารสารราชธานีนวัตกรรมทางวิทยาศาสตร์สุขภาพ, 1(1), 16-30.
จารุวรรณ ลิ้มไพบูลย์, ปาหนัน พิชยภิญโญ, และสุรินธร กลัมพากร. (2554). ผลของโปรแกรมลดพฤติกรรมก้าวร้าวในวัยรุ่นตอนต้น. วารสารสุขภาพจิตแห่งประเทศไทย, 19(1), 160-170.
พิกุลทอง กัลยา และจินตนา ยูนิพันธ์. (2559). ผลของโปรแกรมการจัดการพฤติกรรมก้าวร้าวในเด็กสมาธิสั้น. วิทยานิพนธ์พยาบาลศาสตรมหาบัณฑิต, คณะพยาบาลศาสตร์, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วรุณา กลกิจโกวินท์, ชัยพร วิศิษฎ์พงศ์อารีย์, พิสาส์น เตชะเกษม, ชาญวิทย์ พรนภดล, และบุษบา ศุภวัฒน์ธนบดี. (2558). การติดเกมส์คอมพิวเตอร์ ปัจจัยเสี่ยงและปัจจัยป้องกันของเด็กนักเรียนในเขตดุสิตกรุงเทพมหานคร.วชิรเวชสาร, 9(3), 1-13.
สถาบันสุขภาพจิตและวัยรุ่น. บทวิเคราะห์งานวิจัยสถานการณ์เด็กติดเกม มิถุนายน 2556. สืบค้นเมื่อ 10 ต.ค. 2562, จาก https://new.smartteen.net/_admin/filedownloadlist/FM-441-1559223711.pdf
สุภาวดี เจริญวานิช. (2557). พฤติกรรมการติดเกม: ผลกระทบและการป้องกัน. วารสารวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี, 22(6), 871-879.
American Psychiatric Association (APA). (2013). Diagnostic and statistical manual of mental disorders (DSM-5®). American Psychiatric Pub. p. 796
Apisitwasana, N., Perngparn, U., & Cottler, L. B. (2018). Effectiveness of school-and family-based interventions to prevent gaming addiction among grades 4–5 students in Bangkok,Thailand. Psychology Research and Behavior Management, 11, 103-115.
Burns, N., & Grove, S. K. (2005). The practice of nursing research: conduct, critique, and utilization. 5thedn. Missouri: Elsevier.
Charoenwanit, S. (2015). Correlation between Violent Games and Aggressive Behaviors in Adolescents.Research Administration Division, Thammasat University.
Feindler, E. L., & Gerber, M. F. (2012). Youth anger management treatment for school violence prevention. In S. R. Jimerson & M. Furlong (Eds.), Handbook of school violence and school safety: From research to practice (p. 353–363). Lawrence Erlbaum Associates Publishers.
Greitemeyer, T., & Mügge, D. O. (2014). Video games do affect social outcomes: A meta-analytic review of the effects of violent and prosocial video game play. Personality and Social Psychology Bulletin, 40(5), 578-589.
Gross, J. J. (1998). Antecedent-and response-focused emotion regulation: divergent consequences for experience, expression, and physiology. Journal of Personality and Social Psychology, 74(1), 224- 37.
Gross, J. J., & Thompson, R. A. (2007). Emotion Regulation: Conceptual foundations, Handbook of emotion regulation. New York: Guilford.
Kazdin, A. E., Siegel, T. C., & Bass, D. (1992). Cognitive problem-solving skills training and parent management training in the treatment of antisocial behavior in children. Journal of Consulting and Clinical Psychology, 60(5), 733.
Kazdin, A. E. (2008). Parent management training: Treatment for oppositional, aggressive, and antisocial behavior in children and adolescents. Oxford University Press.
Keijsers, L. (2016). Parental monitoring and adolescent problem behaviors: How much do we really know?. International Journal of Behavioral Development, 40(3), 271-281.
Lee, J., Lee, S., Chun, J. W., Cho, H., Kim, D. J., & Jung, Y. C. (2015). Compromised prefrontal cognitive control over emotional interference in adolescents with internet gaming disorder. Cyberpsychology, Behavior, and Social Networking, 18(11), 661-668.
Mauss, I. B., Bunge, S. A., & Gross, J. J. (2007). Automatic emotion regulation. Social and Personality Psychology Compass, 1(1), 146-167.
Pornnoppadol, C., Ratta-apha, W., Chanpen, S., Wattananond, S., Dumrongrungruang, N., Thongchoi, K., & Vasupanrajit, A. (2018). A comparative study of psychosocial interventions for internet gaming disorder among adolescents aged 13–17 years. International Journal of Mental Health and Addiction, 1-17.
Roberton, T., Daffern, M., & Bucks, R. S. (2012). Emotion regulation and aggression. Aggression and Violent Behavior, 17(1), 72-82.
Sullivan, T. N., Helms, S. W., Kliewer, W., & Goodman, K. L. (2010). Associations between sadness and anger regulation coping, emotional expression, and physical and relational aggression among urban adolescents. Social Development, 19(1), 30-51.
van Meijel, V. B., Gamel, C., van Swieten-Duijfjes, B., & Grypdonck, M. H. F. (2004). The development of evidence based nursing interventions: methodological considerations. Journal of Advanced Nursing, 48(1), 84-92.
World Health Organization (WHO). (2018). Inclusion of “gaming disorder” in ICD-11. Geneva: World Health Organization, from https://www.who.int/news/item/14-09-2018-inclusion-of-gaming-disorder-in-icd-11
Yudofsky, S. C., Silver, J. M., Jackson, W., Endicott, J., & Williams, D. (1986). The Overt Aggression Scale for the objective rating of verbal and physical aggression. The American Journal of Psychiatry, 143(1), 35-39.
Yalom, I. D. (1995). The theory and practice of group psychotherapy. Basic books (AZ).
