EFFECT OF LIVE MODELING ON AMPHETAMINE USE BEHAVIORS AMONG PATIENTS WITH AMPHETAMINE USE DISORDERS
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
Objective: To study the effect of live modeling on amphetamine use behaviors among patients with amphetamine use disorders.
Methods: The purpose of this quasi-experiment research. The sample included 40 participants with Amphetamine Use Disorder who received treatment at the In-patient department of Psychiatric Hospital in Ubon Ratchathani Province. They were split equally into either an experimental group or a control group using basic random sampling and drawing lots. The experimental group participated in the live modeling. The control group received routine care. The research instruments utilized were as follows: 1) a personal information questionnaire; 2) the Alcohol, Smoking and Substance Involvement Screening Test-Amphetamine-type Stimulants (The ASSIST-ATS), reliability is 0.82; and 3) live modeling, which was developed by the researcher based on Bandura’s concept (1986). The study consisted of six sessions, with each session lasting 45-60 minutes, conducted twice a week. Data were analyzed using descriptive statistics and t-test statistics.
Results: 1) The mean scores of amphetamine use behaviors among the experimental group at one month after treatment were significantly lower than before treatment (p < .05). 2) The mean scores of amphetamine use behaviors among the experimental group one month after treatment were significantly lower than those of the control group (p < .05).
Conclusion: Live modeling could effectively reduce amphetamine use behaviors. Therefore, it is recommended that live modeling be implemented as an intervention for patients with amphetamine use disorder to
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์แล้ว เป็นลิขสิทธิ์ของสมาคมพยาบาลจิตเวชแห่งประเทศไทย
References
นัฐพงษ์ นาอุดม, และศุภวัฒนากร วงศ์ธนวสุ. (2563). สาเหตุของการติดยาเสพติด. Journal of Modern Learning Development, 5(6), 102-115.
นิศากร โพธิมาศ, หรรษา เศรษฐบุปผา, และชาลินี สุวรรณยศ. (2551). ผลของตัวแบบสัญลักษณ์และตัวแบบจริงต่อพฤติกรรมการดื่มแอลกอฮอล์ของเด็กวัยรุ่นในจังหวัดเพชรบูรณ์. พยาบาลสาร, 35(2), 71-80.
พันธุ์นภา กิตติรัตนไพบูลย์, และบุญศิริ จันศิริมงคล. (2555). คู่มือผู้อบรม หลักสูตรการดูแลผู้มีปัญหาสารเสพติดกลุ่มแอมเฟตามีน สำหรับบุคลากรสุขภาพปฐมภูมิ (พิมพ์ครั้งที่ 2). แผนงานวิชาการพัฒนารูปแบบการดูแลผู้เสพสารเสพติดในชุมชน.
ศิริรัตน์ นิตยวัน. (2561). แนวทางการบำบัดรักษาผู้ป่วยยาเสพติด. วารสารสมาคมพยาบาลแห่งประเทศไทยฯ สาขาภาคเหนือ, 24(1), 15-27.
ศูนย์บำบัดยาเสพติดเอกชน. (2565). ความรู้เกี่ยวกับการใช้สารเสพติด. http://www.phufaresthome.com/2020/05/24/4-reasons-for-using-drugs/
ศูนย์อำนวยการป้องกันและปราบปรามยาเสพติด กระทรวงสาธารณสุข. (2566). แผนยุทธศาสตร์ด้านการบำบัดรักษาและฟื้นฟูผู้ป่วยยาเสพติด ประจำปีงบประมาณ พ.ศ. 2564-2566. https://ncmc.moph.go.th/home/upload/web_download /rptk5fmp8q8sk0soko.pdf
สมโภชน์ เอี่ยมสุภาษิต. (2562). ทฤษฎีและเทคนิคการปรับพฤติกรรม (พิมพ์ครั้งที่ 9). สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สาวิตรี อัษณางค์กรชัย, สุวรรณา อรุณพงค์ไพศาล และพันธุ์นภา กิตติรัตนไพบูลย์. (2554). แบบคัดกรองประสบการณ์ดื่มสุรา สูบบุหรี่ และใช้สารเสพติด (ASSIST): คู่มือเพื่อใช้ในสถานพยาบาลปฐมภูมิ. แผนงานพัฒนาวิชาการการดูแลผู้เสพสารเสพติดในชุมชน.
สุทธิชัย ศิรินวล, ปัทมา สุพรรณกุล, ณรงค์ศักดิ์ หนูสอน, และปราโมทย์ วงศ์สวัสดิ์. (2559). ปัจจัยที่ส่งผลต่อการเสพยาบ้าซ้ำของผู้ผ่านการบำบัด. Journal of Health Science Research, 10(1), 39-45.
โสฬพัทธ์ เหมรัญช์โรจน์. (2550). Montreal cognitive assessment (MOCA) Thai version. http://www.mocatest.org/ pdf_files/test/MoCA-Test-Thai.pdf
อมาวสี กลั่นสุวรรณ, นิตยา ตากวิริยะนันท์ และตะวันชัย จิรประมุขพิทักษ์. (2561). ผลของโปรแกรมเสริมสร้างแรงจูงใจร่วมกับการบำบัดความคิดและพฤติกรรมต่อพฤติกรรมร่วมมือในการเปลี่ยนแปลงตนเองของผู้ป่วยเสพติดแอมเฟตามีนในสถานบำบัดรักษาแห่งหนึ่ง จังหวัดปทุมธานี. วารสารกรมการแพทย์, 43(1), 90-95.
อรรถพล ยิ้มยรรยง, และ เพ็ญนภา แดงด้อมยุทธิ์. (2564). ผลของการบำบัดทางความคิดและพฤติกรรมอย่างย่อโดยครอบครัวมีส่วนร่วมต่อการเสพแอมเฟตามีนของวัยรุ่น เสพติดแอมเฟตามีนระยะฟื้นฟู. วารสารวิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนี อุตรดิตถ์, 13(1), 71-83.
Bandura, A. (1986). Social foundations of thought and action: A social cognitive theory. Prentice-Hall.
Gena, A., Couloura, S., & Kymissis, E. (2005). Modifying the affective behavior of preschoolers with autism using in-vivo or video modeling and reinforcement contingencies. Journal of Autism and Developmental Disorders, 35(5), 545-546.
Kabisa, E., Biracyaza, E., Habagusenga, J. A. & Umubyeyi, A. (2021). Determinants and prevalence of relapse among patients with substance use disorder: case of Icyizere Psychotherapeutic Centre. Substance Abuse Treatment, Prevention and Policy, 16(13), 1-12.
Trujillo, E. M., Suarez, D. E., Lema, M., & Londono, A. (2015). How adolescents learn about risk perception and behavior in regards to alcohol use in light of social learning theory: a qualitative study in Bogota, Colombia. Int J Adolesc Med Health, 27(1), 3-9.
United Nations Office on Drugs and Crime. (2021). World drug report 2021. https://www.unodc.org/unodc/en/data-and-analysis/wdr2021.html
