EFFECT OF THE EMPOWERMENT ENHANCEMENT PROGRAM ON AMPHETAMINE USE BEHAVIORS AMONG PATIENTS WITH AMPHETAMINE USE DISORDERS
Main Article Content
Abstract
Objective: To study the effect of the empowerment enhancement program on amphetamine use behaviors among patients with amphetamine use disorders (PAUD).
Methods: This quasi-experimental the samples consisted of 24 PAUD in the inpatient department at Suan Prung Psychiatric Hospital, Chiang Mai Province. The instruments consisted of 1) personal information questionnaires; 2) the Alcohol, Smoking and Substance Involvement Screening Test - Amphetamine-type Stimulants (The ASSIST-ATS); 3) power awareness questionnaire and 4) the Empowerment Enhancement Program on Amphetamine Use Behaviors Among PAUD developed by the researcher based on 4 steps of Gibson's empowerment concept (Gibson, 1995). The program had 6 activities 1 step per week, 60 minutes per activity, and a total duration of 4 weeks. Data were analyzed using descriptive statistics mean, dependent t-test, and independent t-test.
Results: 1) The mean score of amphetamine use behavior of the experimental group in the one-month period after receiving the program was lower than the empowerment enhancement program on amphetamine use behaviors among patients with amphetamine use disorders with statistical significance (p < .01). 2) The mean score of amphetamine use behavior of the experimental group in the one-month period after receiving the empowerment enhancement program was lower than that of the control group with statistical significance (p < .05).
Conclusion: The results of this study demonstrated that the empowerment enhancement program on amphetamine use behaviors can reduce amphetamine use behaviors. Therefore, this program should be used to empower PAUD and help them reduce amphetamine use behaviors.
Article Details

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์แล้ว เป็นลิขสิทธิ์ของสมาคมพยาบาลจิตเวชแห่งประเทศไทย
References
กชพร เผือกผ่อง. (2560). ผลของโปรแกรมการเสริมสร้างพลังอำนาจต่อการควบคุมตนเองของผู้เสพติดแอมเฟตามีน [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต]. มหาวิทยาลัย ธรรมศาสตร์.
กรมสุขภาพจิต. (2557). รายงานประจำปีกรมสุขภาพจิต ปีงบประมาณ 2557. บียอนด์พับลิสชิ่ง.
กรมสุขภาพจิต. (2563). ข้อมูลสถิติรายงานผู้ป่วยมารับบริการด้านจิตเวช ปีงบประมาณ 2562-2563 . https://www.dmh.go.th/ report/datacenter/dmh/
นันทา ชัยพิชิตพันธ์. (2558). การพัฒนารูปแบบการบำบัดฟื้นฟูสมรรถภาพในผู้ป่วยเสพติดยาบ้าการวิจัยเชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วม [วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต]. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
นิภาพร รัฐมั่น. (2560). ศึกษาผลของโปรแกรมการเสริมสร้างพลังอำนาจโดยครอบครัวมีส่วนร่วมต่อพฤติกรรมการดื่มสุราของผู้ป่วยจิตเภทที่ใช้สุรา. วารสารการพยาบาลจิตเวชและสุขภาพจิต, 31(3), 99-112.
ปานรดา บุญเรือง, นริสา วงศ์พนารักษ์, สมพร รุ่งเรืองกลกิจ, ยอดชาย บุญประกอบ, บัวสี สาธรพันธ์ และ ดาริน ดวงเศษวงษ์ (2559). การพัฒนาโปรแกรมสร้างความเข้มแข็งทางจิตวิญญาณ สำหรับผู้ติดยาบ้า (พิมพ์ครั้งที่1). มหาวิทยาลัย สงขลานครินทร์.
พันธุ์นภา กิตติรัตนไพบูลย์, และบุญศรี จันศิริมงคล. (2555). คู่มืออบรม: หลักสูตรการดูแลผู้มีปัญหาสารเสพติดกลุ่มแอมเฟตามีนสำหรับบุคลากรสุขภาพปฐมภูมิ (พิมพ์ครั้งที่2). แผนงานวิชาการพัฒนารูปแบบการดูแลผู้เสพสารเสพติดในชุมชน.
วีรพล ชูสันเทียะ, และสมเดช พินิจสุนทร. (2560). ผลกระทบจากการใช้ยาเสพติดในผู้เข้ารับการบำบัดรักษาในโรงพยาบาลธัญญารักษ์อุดรธานี: กรณีศึกษา. วารสารการพัฒนาสุขภาพชุมชน มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 5(3), 523-533.
ศิริรัตน์ นิตยวัน. (2561). แนวทางการบำบัดรักษาผู้ป่วยยาเสพติด. วารสารสมาคมพยาบาลแห่งประเทศไทยฯ สาขาภาคเหนือ, 24(1), 15-27.
ศิริลักษณ์ ปัญญา, เสาวลักษณ์ ทาแจ้ง, นภาจันทร์ ชาปลิก, สุกัญญา กาญจนบัตร และจริยา มงคล สวัสดิ์. (2564). ความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยส่วนบุคคล ปัจจัยจิตสังคม และปัจจัยสิ่งแวดล้อมกับการกลับมาเสพยาซ้ำของผู้กลับไปเสพแอมเฟตามีนซ้ำในโรงพยาบาลธัญญารักษ์. พยาบาลสาร, 43(2), 273-281.
ศูนย์อํานวยการป้องกันและปราบปรามยาเสพติดกระทรวงสาธารณสุข. (2566). แผนยุทธศาสตร์ด้านการบำบัดรักษาและฟื้นฟูผู้ป่วยยาเสพติด ประจำปีงบประมาณ พ.ศ. 2564 – 2566. https://ncmc.moph.go.th/home/upload/web_download/ rptk5fmp8q8sk0soko.pdf
สถาบันบำบัดรักษาและฟื้นฟูผู้ติดยาเสพติดแห่งชาติบรมราชชนนี. (2565). สถิติผู้ป่วยทั้งหมดที่เสพยาบ้าเป็นยาเสพติดหลักและเสพร่วมกับยาอื่น ๆ ประจำปีงบประมาณ 2561-2564. http://www.pmnidat.go.th/thai/index.php?option= com_content&task=view&id=3469&Itemid=53
สายสุดา โภชนากรณ์. (2563). รูปแบบการเสริมสร้างพลังอำนาจผู้ป่วยเสพติดและครอบครัวเพื่อป้องกันการกลับไปเสพซ้ำ. วารสารสังคมศาสตร์และมนุษยวิทยาเชิงพุทธ, 5(12), 305-323.
สุทธิชัย ศิรินวล, ปัทมา สุพรรณกุล, ณรงค์ศักดิ์ หนูสอน, และปราโมทย์ วงศ์สวัสดิ์. (2559). ปัจจัยที่ส่งผลต่อการเสพยาบ้าซ้ำของผู้ผ่านการบำบัด. Journal of Health Science Research, 10(1), 39-45.
อัญชลี โตเอี่ยม, ปัญญรัตน์ ลาภวงศ์วัฒนา, ณัฐกมล ชาญสาธิตพร, และกนิษฐา จำรูญสวัสดิ์. (2559). ปัจจัยทำนายการเสพแอมเฟตามีนของเยาวชนในชุมชนแออัด. วารสารพยาบาลสภากาชาดไทย, 9(2), 88-103
อรุณ จิรวัฒน์กุล. (2558). สถิติทางวิทยาศาสตร์สุขภาพเพื่อการวิจัย (พิมพ์ครั้งที่ 4). ส. เอเชียเพรส จำกัด.
อุลิศ สมบัติแก้ว, และปลดา เหมโลหะ. (2559). ผลของโปรแกรมการเสริมสร้างพลังอำนาจผู้ดูแลในการจัดการพฤติกรรมรุนแรงของผู้ป่วยจิตเภท. วารสารพยาบาลสงขลานครินทร์, 36(1), 93-103.
Gibson, C.H. (1995). The process of empowerment in mothers of chronically ill children. Journal of Advance Nursing, 21(6), 1201-1210.