THE DEVELOPMENT OF PROBLEM SOLVING PROGRAM FOR REDUCING DEPRESSION AND DRINKING BEHAVIOR AMONG PATIENTS WITH ALCOHOL DEPENDENCE
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
Objective: The aims of this study were to develop and evaluate the effects of problem solving therapy (PST) program on reducing depressive symptoms and drinking behavior among patients with alcohol dependence.
Methods: The research and development process is divided into two phases: program development phase and program effectiveness testing phase in a sample group of patients with alcohol dependence. A total of 56 participants were selected based on predetermined criteria, divided into an experimental group of 29 and a control group of 27. Measurements were taken before and after the experiment, with follow-ups at 1 and 3 months. The tools used included: 1) problem solving program, 2) Patient Health Questionnaire 9 (PHQ-9) and 3) Alcohol Use Disorders Identification Test (AUDIT). Data analysis was conducted using Descriptive Statistics, Chi-square test, Independent Sample t-test, Fisher's exact test, Wilcoxon Signed Ranks test and Mann-Whitney U test.
Results: 1) The problem solving program developed consists of six steps as follows: (1) Training in understanding the problem (2) Training in problem identification (3) Training in generating or exploring options for problem solving (4) Training in decision making for problem solving methods (5) Training in implementing problem solving and evaluating the results and (6) Sustaining problem solving skills and expanding outcomes. 2) The results of the program showed statistically significant differences (p < .05) in the average depression scores between the experimental group before and after receiving the program, and at the 1 and 3 month follow-up assessments. Similarly, statistically significant differences (p < .05) in the average alcohol drinking behavior scores between the experimental group before receiving the program and at 3 month follow-up assessments. Comparing the average depression scores between the control and experimental groups before and after receiving the program, and at the 1 and 3 month follow-up assessments also showed statistically significant differences (p < .05). Moreover, the average alcohol drinking behavior scores between the control and experimental groups before receiving the program and at 3 month follow-up assessments significantly differed (p < .05).
Conclusion: The problem solving program was effective in reducing depression and alcohol drinking behavior among patients with alcohol dependence. Follow-up assessments at 1 and 3 month post treatment revealed a decrease in average depression scores and average alcohol drinking behavior scores. However, long-term follow up for at least 6 months post-program completion is recommended to evaluate the program's continued effectiveness.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์แล้ว เป็นลิขสิทธิ์ของสมาคมพยาบาลจิตเวชแห่งประเทศไทย
References
กรมสุขภาพจิต. (2563, 1 ธันวาคม). ระบบรายงานโรคซึมเศร้า. https://ddc.moph.go.th/covid19-dashboard/
ดาราวรรณ ต๊ะปินตา. (2556). ภาวะซึมเศร้า: การบําบัดและการให้ การปรึกษาโดยการปรับความคิดและพฤติกรรม. วนิดาการพิมพ์.
ธวัชชัย พละศักดิ์, รังสิมันต์ สุนทรไชยา, และรัชนีกร อุปเสน. (2561). ผลของโปรแกรมการบําาบัดโดยการแก้ปัญหาต่อภาวะซึมเศร้าในผู้ป่วยโรคซึมเศร้า. วารสารการพยาบาลจิตเวชและสุขภาพจิต , 31(1), 60-74.
ประเสริฐ บุญเกิด. (2561). แบบทดสอบสภาพสมองเบื้องต้นฉบับภาษาไทย Mental State Examination T10 (MSET10). สารจากนายก ฉบับที่ 10. สมาคมโรคสมองเสื่อมแห่งประเทศไทย.
ปริทรรศ ศิลปกิจ, และพันธุ์นภา กิตติรัตนไพบูลย์. (2552). AUDIT: แบบประเมินปัญหาการดื่มสุราแนวปฏิบัติสำหรับสถานบริการปฐมภูมิ. ทานตะวันเปเปอร์.
ปุณยาภา คำบุญเรือง. (2552). ผลของการบําบัดโดยการแก้ปัญหาต่อภาวะซึมเศร้าในผู้ป่วยโรคติดสุรา โรงพยาบาลสวนปรุง จังหวัดเชียงใหม่ [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต]. มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
พันธุ์นภา กิตติรัตนไพบูลย์, นพพร ตันติรังสี, วรวรรณ จุฑา, อธิบ ตันอารีย์, ปทานนท์ ขวัญสนิท, สาวิตรี อัษณางค์กรชัย, และสุทธา สุปัญญา. (2559). ความชุกของโรคจิตเวชและปัญหาสุขภาพจิต : การสำรวจระบาดวิทยาสุขภาพจิตของคนไทยระดับชาติ ปี พ.ศ. 2556. บียอนด์พับลิสซิ่ง.
พันธุ์นภา กิตติรัตนไพบูลย์. (2554). คู่มือสำหรับผู้อบรม : การดูแลผู้มีปัญหาการดื่มสุราเบื้องต้นสำหรับบุคลากรสุขภาพ ฉบับปรับปรุง 2554 : Mudule A: โปรแกรมการดูแลผู้มีปัญหาการดื่มสุราในระบบสุขภาพ. เชียงใหม่: วนิดาการพิมพ์.
พิชัย แสงชาญชัย. (ม.ป.ป). สายด่วน 1413 ศูนย์ปรึกษาปัญหาสุรา (Alcohol Help Line) [เอกสารอัดสำเนา]. ม.ป.ท.
ภัทรสุดา สิงห์เห. (2556). ประสิทธิผลของการใช้การบำบัดโดยการแก้ปัญหาในผู้ที่เป็นโรคติดสุราที่มีภาวะซึมเศร้า โรงพยาบาลสวนปรุง จังหวัดเชียงใหม่. [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต]. มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
รัชดา อังธนานุกุล, ดาราวรรณ ต๊ะปินตา, และสมบัติ สกุลพรรณ์. (2556). ผลของโปรแกรมการบําบัดโดยการแก้ปัญหาต่อภาวะซึมเศร้าในผู้สูงอายุที่ติดสุรา โรงพยาบาลสวนปรุง จังหวัดเชียงใหม่. วารสารวิทยาลัยพยาบาลพระปกเกล้า จันทบุรี, 34(1), 213-224.
โรงพยาบาลธัญญารักษ์เชียงใหม่. (2565). รายงานสถิติผู้ติดสุราที่เข้ารับบริการในโรงพยาบาล ปีงบประมาณ 2562-2564. กลุ่มงานเทคโนโลยีและสารสนเทศ โรงพยาบาลธัญญารักษ์เชียงใหม่.
วินัย รอบคอบ, สมบัติ สกุลพรรณ์, และหรรษา เศรษฐบุปผา. (2561). ภาวะซึมเศร้า พฤติกรรมการดื่มสุรา และความเสี่ยงต่อการฆ่าตัวตายของวัยรุ่น. พยาบาลสาร, 45(4), 144-58.
สมบัติ สกุลพรรณ์, สุพิศ กุลชัย, และดาราวรรณ ต๊ะปินตา. (2559). ผลของโปรแกรมการบำ บัดด้วยการแก้ปัญหาแบบกลุ่มต่อภาวะซึมเศร้าของผู้รับบริการที่มีภาวะซึมเศร้าที่มารับบริการในสถานพยาบาลระดับปฐมภูมิและทุติยภูมิ. วารสารการพยาบาลจิตเวชและสุขภาพจิต, 30(3), 109-120.
อรัญญา แพจุ้ย, และนรัญชญา ศรีบูรพา. (2552). ภาวะโรคจิตเวชร่วมในผู้ติดสุราที่เข้ารับการรักษาแบบผู้ป่วยในของศูนย์บำบัดรักษายาเสพติดเชียงใหม่. วารสารสมาคมจิตแพทย์แห่งประเทศไทย, 54(1), 63-74.
อัครเดช กลิ่นพิบูลย์, อรพิน ยอดกลาง, วิภาดา คณะไชย, จารุนันท์ คำชมพู, และสาคร บุปผาเฮ้า. (2563). การพัฒนาโปรแกรมบำบัดโดยการแก้ปัญหาในผู้ป่วยจิตเวชที่มีความคิดและพฤติกรรมฆ่าตัวตาย. Journal of Mental Health of Thailand 2020, 28(1), 88-98.
Arunpongpaisal, S., Assanagkornchai, S., Chongsuvivatwong, V., & Jampathong, N. (2021). Time-series analysis of trends in the incidence rates of successful and attempted suicides in Thailand in 2013-2019 and their predictors. BMC psychiatry, 22(1), 579.
Beck, A.T. (1967). Depression. Harper and Row.
Bell A.C., & D'Zurilla T.J. (2009). Problem-solving therapy for depression: A meta-analysis. Clinical Psychology Review, 29(4), 348-353.
Bonea, M., Neacsu, C.M., & Miclutia V.L. (2018). Comorbidities of alcohol use disorder. Romanian Journal of Psychiatry, 2, 63-67.
Cohen, J. (1988). Statistical Power Analysis for the Behavioral Sciences (2nd ed.). Lawrence Erlbaum Associates.
D’Zurilla, T.J. & Nezu, A.M. (2010). Problem-solving therapies. Handbook of cognition- behavioral therapies (3rd ed.). Guilford Press.
D'Zurilla, T.J. (1988). Problem-solving therapies. Handbook of cognitive-behavioral therapies. Guilford Press.
Kuria, M.W., Ndetei, D.M., Obot, I.S., Khasakhala, L.I., Bagaka, B.M., Mbugua, M.N., & Kamau, J. (2012). The Association between Alcohol Dependence and Depression before and after Treatment for Alcohol Dependence. ISRN Psychiatry, 2012, 482802.
Lotrakul M., Sumrithe S., & Saipanish R. (2008). Reliability and validity of the Thai version of the PHQ-9. BMC Psychiatry, 8, 46.
Pettinati H.M., & Dundon W.D. (2011). Comorbid depression and alcohol dependence: new approaches to dual therapy challenges and progress. Psychiatric Times, 28(6), 49.
Pierce, D. (2012). Problem solving therapy - use and effectiveness in general practice. Australian Family Physician, 41(9), 676-679.
Polit, D.F., & Beck, C.T. (2008). Nursing Research: Generating and Assessing Evidence for Nursing Practice (8th Ed.), Lippincott Williams & Wilkins.
Rehm J., Gmel G.E. Sr., Gmel G., Hasan O.S.M., Imtiaz S., Popova S., Probst C., Roerecke M., Room R., Samokhvalov A.V., Shield K.D., & Shuper P.A. (2017). The relationship between different dimensions of alcohol use and the burden of disease-an update. Addiction, 112(6), 968-1001.
Sindhu B., Gupta R., Sindhu S., Kumar K., & Kumar D. (2011). Depression and alcohol dependence: One syndrome or two? A comparison of disability, suicidal risk and coping styles. Pakistan Journal of Social and Clinical Psychology, 62(9).
Sooksompong, S., Kwansanit, P., Supanya, S., Chutha, W., Kittirattanapaiboon, P., Udomittipong, D., Piboonarluk, W., & Saengsawang, S. (2016). The Thai National Mental Health Survey 2013: Prevalence of Mental Disorders in Megacities: Bangkok. Journal of the Psychiatric Association of Thailand, 61(1), 75–88.
World Health Organization. (2023). World health statistics 2023: monitoring health for the SDGs, Sustainable Development Goals. Geneva. https://www.who.int/publications/ i/item/9789240074323.
