EFFECTS OF THE CASE MANAGEMENT NURSING PROGRAM ON INTENTION AND SELF-EFFICACY OF ABILITY TO PREVENT RELAPSE IN PATIENTS ADDICTED TO METHAMPHETAMINE PSYCHIATRIC AND DEPARTMENT OF PSYCHIATRY AND DRUGS PATIENTS TRANG HOSPITAL
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
Objective: To study the effect of the case management nursing program on intention to prevent relapse and self-efficacy in preventing methamphetamine relapse.
Methods: This research is a quasi-experimental research, measuring one group pretest posttest design. The participants were 32 methamphetamine addict patients who received service care at the department of psychiatry and drug dependence and were selected to receive the case management program. The instruments used were personal data questionnaire, intention to prevent relapse questionnaire, self-efficacy in preventing relapse questionnaire, and case management nursing program. Data were analyzed using t-test.
Results: 1) The mean score of intention to prevent relapse of methamphetamine addicts after the experiment was significantly higher than before the experiment. 2) The mean score of self-efficacy in preventing relapse of methamphetamine addicts after the experiment was significantly higher than before the experiment.
Conclusion: The integrated group counseling program improved gaming addiction behavior among junior high school students and can serve as a long-term preventive and corrective measure for gaming addiction.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์แล้ว เป็นลิขสิทธิ์ของสมาคมพยาบาลจิตเวชแห่งประเทศไทย
References
กิตต์กวี โพธิ์โน, วรท ลำใย, และ ปราณี ฉันทพจน์. (2560). ประสิทธิผลการบำบัด Co-occurring Disorder (COD) Intervention ในผู้ป่วยโรคจิตจากเมทแอมเฟตามีน. วารสารสมาคมจิตแพทย์แห่งประเทศไทย, 63(2), 127-140.
กฤตยา แสวงทรัพย์, เพ็ญพักตร์ อุทิศ, และ สุนิศา สุขตระกูล. (2562). ผลของโปรแกรมการเสริมสร้างแรงจูงใจแบบกลุ่มต่อพฤติกรรมการดื่มสุราของผู้ป่วยจิตเภทที่มีปัญหาการดื่มสุรา. วารสารการพยาบาลจิตเวชและสุขภาพจิต, 33(2), 122-136.
บรรจงจิตต์ พันธุ์ทอง และ นิภา กิมสูงเนิน. (2557). ผลของโปรแกรมการเสริมสร้างพลังแห่งตนร่วมกับการสนับสนุนครอบครัวต่อพฤติกรรมการไม่เสพยาซ้ำในผู้ป่วยเสพติดยาบ้า สถาบันธัญญารักษ์.วารสารวิชาการสาธารณสุข, 23(1), 62-68.
พรทิพย์ โชครุ่ง, ภรภัทร เฮงอุดมทรัพย์, ดวงใจ วัฒนสินธุ์, และ เวทิส ประทุมศรี. (2559). ผลของโปรแกรมเสริมสร้างการรับรู้ความสามารถแห่งตนในการเลิกเสพยา ต่อความตั้งใจในการเลิกเสพยาของผู้เสพติดสารแอมเฟตามีน. วารสารวิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนี กรุงเทพ, 32(3), 38-49.
นันทา ชัยพิชิตพันธ์. (2556). การบำบัดเพื่อเสริมสร้างแรงจูงใจ: ทางเลือกเพื่อช่วยเหลือผู้ป่วยเสพติด. ธรรมศาสตร์เวชสาร, 13(1), 98-108.
วัฒนาภรณ์ พิบูลอาลักษณ์, จินตนา ยูนิพันธุ์, วิภาวี เผ่ากันทรากร และ วีรพล อุณหรัศมี. (2561). ผลของการจัดการรายกรณีโดยผู้ปฏิบัติการพยาบาลขั้นสูง ต่อการป่วยซ้ำในผู้ป่วยจิตเภท. วารสารการปฏิบัติการพยาบาลและการผดุงครรภ์ไทย, 5(2), 5-18.
ทศพร ทองย้อย และคณะ. (2563) การจัดการรายกรณีเพื่อดูแลผู้ติดสุราต่อเนื่องจากโรงพยาบาลสู่ชุมชน. วารสารการพยาบาลและการดูแลสุขภาพ. 38(3), 80-88.
ธงชัย อุ่นเอกลาภ. (2544). การบำบัดรักษาผู้ติดสารเสพติดแบบผู้ป่วยนอก. (พิมพ์ครั้งที่ 2). โรงพิมพ์ชุมชนสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
สมจิตร์ มณีกานนท์, สุวรรณา อรุณพงค์ไพศาล, และ วิจิตรา พิมพะนิตย์. (2556). ความชุกของการใช้สารเสพติดในกลุ่มผู้ป่วยจิตเวชที่แผนกผู้ป่วยนอกโรงพยาบาลศรีนครินทร์. วารสารสมาคมจิตแพทย์แห่งประเทศไทย, 59(4), 371-380.
ศูนย์ข้อมูลวิชาการเดลินิวส์. (2555). สืบค้นเมื่อ12 ตุลาคม 2561./จาก /http://rajanukul.go.th
สุจิตรา ครองมณีรัตน์, วนิดา อาแว, และ มุสลินท์ โตะแปเราะ. (2567). ผลของโปรแกรมการเสริมสร้างการรับรู้ความสามารถแห่งตนต่อความตั้งใจในการเลิกสารเสพติดของผู้ป่วยโรคจิตจากเมทแอมเฟตามีน. วารสารเครือข่ายวิทยาลัยพยาบาลและการสาธารณสุขภาคใต้, 11(3), 3-14.
สุลินดา จันทรเสนา. (2549). ปัจจัยเกี่ยวข้องกับการเสพแอมเฟตามีนซ้ำของวัยรุ่นที่เข้ารับการบำบัดในโรงพยาบาลธัญญารักษ์ (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
สุกุมา แสงเดือนฉาย และคณะ. (2557). ผลของการบำบัดความคิดและพฤติกรรมเพื่อป้องกันการติดซ้ำของผู้ป่วยเมทแอมเฟตามีน ที่เข้ารับการบำบัดรักษาแบบผู้ป่วยใน. กรุงเทพฯ : สถาบันบำบัดรักษาและฟื้นฟูผู้ติดยาเสพติดแห่งชาติบรมราชชนนี.
สุนทรีย์ โบราณ, ชนัดดา แนบเกษร, และ ดวงใจ วัฒนสินธุ์. (2562). ผลของกลุ่มจิตบำบัดแบบประคับประคองต่อการรับรู้ความสามารถของตนและความตั้งใจในการเลิกเสพสารเสพติดในวัยรุ่นที่ติดสารแอมเฟตามีน.วารสารวิทยาลัยพยาบาลพระปกเกล้า จันทบุรี, 30(1), 224-236.
อมาวสี กลั่นสุวรรณและคณะ. (2561). ผลของโปรแกรมเสริมสร้างแรงจูงใจร่วมกับการบำบัดความคิดและพฤติกรรมต่อพฤติกรรมร่วมมือในการเปลี่ยนแปลงตนเองของผู้ป่วยเสพติดแอมเฟตามีนในสถานบำบัดรักษาแห่งหนึ่ง จังหวัดปทุมธานี. วารสารกรมการแพทย์, 43(1), 159-168.
อัปดุลคอลิก อัรรอฮีมีย์, ฐานิดาภัทฐ์ แสงทอง, จิรัชยา เจียวก๊ก, และ สวัสดิ์ ไหลภาภรณ์. (2565). การป้องกันการเสพยาเสพติดซ้ำด้วยตนเอง: กรณีศึกษา ผู้ผ่านการบำบัดรักษาอาการติดสารเสพติดในพื้นที่จังหวัดปัตตานี. วารสารการพัฒนาชุมชนและคุณภาพชีวิต, 10(3), 345-357.
Anderson, L. J., Flynn, A., & Pilgrim, J. L. (2017). A global epidemiological perspective on the toxicology of drug-facilitated sexual assault: A systematic review. Journal of Forensic and Legal Medicine, 47(2017), 46-54.
Bandura, A. (1986). Social foundations of thought and action. Englewood Cliffs, New Jersey: Prentice-Hall.
Djezzar, S., Questel, F., Burin, E., & Dally, S. (2009). Chemical submission: Results of 4-year French inquiry. International Journal of Legal Medicine, 123(3), 213-219.
Djezzar, S., Richard, N., & Deveaux, M. (2014). Chapter 2 – epidemiology of drug-facilitated crimes and drug-facilitated sexual assaults. In P. Kintz (Ed.), Toxicological aspects of drug-facilitated crimes. Oxford: Academic.
ElSohly, M. A., & Salamone, S. J. (1999). Prevalence of drugs used in cases of alleged sexual assault. Journal of Analytical Toxicology, 23(3), 141-146.
Gossop M, editor. Relapse and addictive behavior. London: Tavistock/Routledge; 1989.
Hagemann, C. T., Helland, A., Spigset, O., Espnes, K. A., Ormstad, K., & Schei, B. (2013). Ethanol and drug findings in women consulting a sexual assault center--associations with clinical characteristics and suspicions of drug-facilitated sexual assault. Journal of Forensic and Legal Medicine, 20(6), 777-784.
Miller WR. Motivational enhancement therapy with drug abusers. New Mexico: The university of New Mexico Department of psychology and center on alcoholism substance abuse and addictions (CASSAA); 1995.
Powell, S. K. & Tahan, H. A. (2010). Case management: A practical guide for education and practice. 3nd ed. Philadelphia: F.A Davis company.
