EFFECTS OF A RESILIENCE ENHANCING PROGRAM AMONG LOWER SECONDARY SCHOOL STUDENTS
Main Article Content
Abstract
Objective: To examine the effects of a resilience enhancing program on resilience among lower secondary school students.
Methods: This quasi-experimental study employed a two-group pretest–posttest design. Thirty students with the lowest resilience scores (the 10 lowest-ranking students in each class) were assigned to an experimental group (n = 15) and a control group (n = 15). The experimental group participated in the resilience enhancing program once a week for eight weeks (eight sessions), while the control group received the school's standard guidance activities. The research instruments comprised the resilience enhancing program and a resilience assessment scale with a reliability coefficient of 0.95. Data were analyzed using paired t-tests and independent t-tests.
Results: After the intervention, the experimental group showed significantly higher resilience scores than before the intervention (t = 6.12, p < .001, Cohen's d = 1.58, 95% CI [0.82, 2.34]). The experimental group also showed significantly higher scores than the control group (t = 6.08, p < .001, Cohen's d = 2.22, 95% CI [1.30, 3.14]), reflecting very large effect sizes.
Conclusion: The resilience enhancing program effectively enhanced resilience among lower secondary school students. Schools and mental health agencies may apply this program to promote adolescent mental health.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์แล้ว เป็นลิขสิทธิ์ของสมาคมพยาบาลจิตเวชแห่งประเทศไทย
References
กรมสุขภาพจิต. (8 ตุลาคม 2564). กรมสุขภาพจิต เผยเด็กไทยหลังโควิดระบาด ทำเครียดสูง เสี่ยงซึมเศร้า ฆ่าตัวตาย. https://www.dailynews.co.th/news/354763/
เกณิกา จิรัชยาพร, และทิพย์ภา เชษฐ์เชาวลิต. (2558). ผลของโปรแกรมการเสริมสร้างความเข้มแข็งทางจิตใจของวัยรุ่นตอนต้นในโรงเรียนแห่งหนึ่งของจังหวัดสงขลา. วารสารการพยาบาลจิตเวชและสุขภาพจิต, 29(3), 113-125.
ชุติมา จิรัฐิเกรียงไกร, นพพร ว่องสิริมาศ, วารีรัตน์ ถาน้อย, และสุภาภัค เภตราสุวรรณ. (2564). ปัจจัยทำนายสุขภาวะทางจิตใจในวัยรุ่นตอนปลาย. วารสารพยาบาลศาสตร์, 39(2), 77-89.
พรทิพย์ ช่วยเพล, และอภิษฎาข์ ศรีเครือดง. (2562). ความสัมพันธ์ของสมาชิกในครอบครัวกับสุขภาพจิตของวัยรุ่นไทย. วารสารศิลปะศาสตร์ราชมงคลสุวรรณภูมิ, 1(3), 207-220.
พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร. (31 ตุลาคม 2518). พระราชดำรัสพระราชทานแก่คณะครูและนักเรียนโรงเรียนราชวินิต. https://www.pptvhd36.com/news/ไลฟ์สไตล์/36850
พัชรินทร์ นินทจันทร์. (2558). ความแข็งแกร่งในชีวิต: แนวคิด การประเมิน และการประยุกต์ใช้. จุดทอง.
วิลาวัณย์ สายสุวรรณ, พัชรินทร์ นินทจันทร์, โสภิณ แสงอ่อน, และ นันทิยา เอกอธิคมกิจ. (2563). ความสัมพันธ์ระหว่างการทำหน้าที่ของครอบครัว ความรู้สึกเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มหรือสังคม และการรับรู้ความเครียดกับความแข็งแกร่งในชีวิตของวัยรุ่นกลุ่มด้อยโอกาสไทยในจังหวัดหนึ่งในภาคเหนือ. วารสารการพยาบาลจิตเวชและสุขภาพจิต, 34(1), 61-85.
วิลาสินี สุราวรรณ์. (2564). ความชุกและปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับภาวะซึมเศร้าของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนต้น อำเภอน้ำพอง จังหวัดขอนแก่น. วารสารสมาคมจิตแพทย์แห่งประเทศไทย, 66(4), 403-416.
สายสมร เฉลยกิตติ, ศิริพร พูลรักษ์, ชฎาภา ประเสริฐทรง, ฤดี ปุงบางกะดี่, พัชราภัณฑ์ ไชยสังข์, เสาวนีย์ ทวีวานิชย์, และธีระชล สาตสิน. (2564). ผลของโปรแกรมทุนทางจิตวิทยาเชิงบวกต่อการเลิกบุหรี่ของทหารกองประจำการ. วารสารพยาบาลตำรวจ, 13(1), 190-198.
สุกัญญา สุรังษี, ลัดดา เหลืองรัตนมาศ, และ สรวงทิพย์ ภู่กฤษณา. (2562). การพัฒนาโปรแกรมการฝึกทักษะชีวิตเพื่อเสริมสร้างความแข็งแกร่งในชีวิตสำหรับนักศึกษาพยาบาล. วารสารพยาบาลกระทรวงสาธารณสุข, 29(3), 194-204.
สุธา โพธิ์ทอง, ภรภัทร เฮงอุดมทรัพย์, วรรณี เดียวอิศเรศ, และ เวทิส ประทุมศรี. (2562). ผลของโปรแกรมเสริมสร้างปัจจัยปกป้องด้านบุคคลต่อความเข้มแข็งทางใจของผู้ต้องขังหญิงเรือนจำพิเศษพัทยา. วารสารการพยาบาลจิตเวชและสุขภาพจิต, 33(3), 14-29.
สำนักงานสถิติแห่งชาติ. (2561). การสำรวจสภาวะทางสังคม วัฒนธรรมและสุขภาพจิต (ความสุข) คนไทย พ.ศ. 2561. สำนักงานสถิติแห่งชาติ.
อรัญญา อินสอน, พัชรินทร์ นินทจันทร์, โสภิณ แสงอ่อน, และ นันทิยา เอกอธิคมกิจ. (2564). ความสัมพันธ์ระหว่างความแข็งแกร่งในชีวิตและความผูกพันใกล้ชิดกับเพื่อนกับพฤติกรรมการรังแกกันในวัยรุ่นด้อยโอกาส. วารสารการพยาบาลจิตเวชและสุขภาพจิต, 35(2), 49-72.
Davidson, R. J., & McEwen, B. S. (2012). Social influences on neuroplasticity: Stress and interventions to promote well-being. Nature Neuroscience, 15(5), 689-695.
Dyer, J. G., & McGuinness, T. M. (1996). Resilience: Analysis of the concept. Archives of Psychiatric Nursing, 10(5), 276-282.
Erikson, E. H. (1968). Identity: Youth and crisis. W. W. Norton & Company.
Grotberg, E. H. (1995). A guide to promoting resilience in children: Strengthening the human spirit. Bernard van Leer Foundation.
Heinrichs, M., von Dawans, B., & Domes, G. (2009). Oxytocin, vasopressin, and human social behaviour. Frontiers in Neuroendocrinology, 30(4), 548-557.
Julious, S. A. (2005). Sample size of 12 per group rule of thumb for a pilot study. Pharmaceutical Statistics, 4(4), 287-291.
Masten, A. S. (2001). Ordinary magic. Resilience processes in development. The American psychologist, 56(3), 227-238.
McEwen, B. S. (2017). Neurobiological and systemic effects of chronic stress. Chronic Stress, 1, 1–11.
Mezirow, J. (1997). Transformative learning: Theory to practice. New Directions for Adult and Continuing Education, 74, 5-12.
Seligman, M. E. P. (2011). Flourish: A visionary new understanding of happiness and well-being. Free Press.
UNICEF. (October 2021). The state of the world's children 2021. On my mind: Promoting, protecting and caring for children's mental health. https://www.unicef.org/reports/ state-worlds-children-2021
Wagnild, G. M., & Young, H. M. (1993). Development and psychometric evaluation of the Resilience Scale. Journal of Nursing Measurement, 1(2), 165-178.