ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมการป้องกันโรคไข้หวัดใหญ่ของนิสิตพยาบาลในยุคดิจิทัล กรณีศึกษาในสถาบันพยาบาลแห่งหนึ่ง

บทคัดย่อ

การวิจัยเชิงสำรวจครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมการป้องกันโรคไข้หวัดใหญ่ของนิสิตพยาบาลในยุคดิจิทัล กรณีศึกษาในสถาบันพยาบาลแห่งหนึ่ง กลุ่มตัวอย่างคือนิสิตพยาบาล จำนวน 230 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย แบบสอบถามข้อมูลส่วนบุคคล แบบทดสอบความรู้ แบบสอบถามการรับรู้ข้อมูลสุขภาพดิจิทัล แบบสอบถามทัศนคติ และแบบสอบถามพฤติกรรมการป้องกันโรคไข้หวัดใหญ่ โดยมีค่าความเชื่อมั่นของเครื่องมือ (KR-20 และ Cronbach’s alpha coefficient) เท่ากับ 0.85, 0.93, 0.80 และ 0.92 ตามลำดับ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติพรรณนา ได้แก่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสถิติอนุมาน ได้แก่ การทดสอบไคสแควร์ของเพียร์สัน และค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์เพียร์สัน

ผลการวิจัยพบว่า กลุ่มตัวอย่างมีระดับความรู้เกี่ยวกับโรคไข้หวัดใหญ่ ระดับการรับรู้ข้อมูลสุขภาพดิจิทัลเพื่อการป้องกันโรคไข้หวัดใหญ่ ทัศนคติในการป้องกันโรคไข้หวัดใหญ่ และระดับพฤติกรรมการป้องกันโรคไข้หวัดใหญ่ อยู่ในระดับสูง คิดเป็นร้อยละ 84.8, 82.2, 82.2 และ 93.0 ตามลำดับ นอกจากนี้ยังพบว่า การรับรู้ข้อมูลสุขภาพดิจิทัลเพื่อป้องกันโรคไข้หวัดใหญ่ (r=0.493) และทัศนคติในการป้องกันโรคไข้หวัดใหญ่ (r=0.500) มีความสัมพันธ์ทางบวกกับพฤติกรรมการป้องกันโรคไข้หวัดใหญ่ของนิสิตพยาบาล อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p<0.05) ดังนั้น การส่งเสริมการรับรู้ข้อมูลสุขภาพดิจิทัลและการพัฒนาทัศนคติที่เหมาะสมต่อการป้องกันโรคไข้หวัดใหญ่ จึงเป็นปัจจัยสำคัญที่ควรได้รับการพัฒนาอย่างต่อเนื่อง เพื่อเสริมสร้างพฤติกรรมการป้องกันโรคที่เหมาะสมในนิสิตพยาบาลในยุคดิจิทัล