ผลของโปรแกรมส่งเสริมการฝึกหายใจอย่างมีประสิทธิภาพต่อความร่วมมือ และความอิ่มตัวของออกซิเจนในผู้สูงอายุที่ผ่าตัดตา ภายใต้การระงับความรู้สึกทั่วร่างกาย

บทคัดย่อ

การวิจัยนี้เป็นการวิจัยแบบทดลองแบบสองกลุ่ม วัดผลก่อนและหลังการทดลอง (pretest–posttest design) มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของโปรแกรมส่งเสริมการฝึกหายใจอย่างมีประสิทธิภาพต่อความร่วมมือและความอิ่มตัวของออกซิเจนในผู้สูงอายุที่ผ่าตัดตาภายใต้การระงับความรู้สึกทั่วร่างกาย กลุ่มตัวอย่างเป็นผู้สูงอายุที่เข้ารับการผ่าตัดตาภายใต้การระงับความรู้สึกทั่วร่างกายที่ห้องผ่าตัดโรงพยาบาลเมตตาประชารักษ์ (วัดไร่ขิง) เป็นกลุ่มควบคุมและกลุ่มทดลองกลุ่มละ 33 ราย เครื่องมือวิจัย ประกอบด้วย 1) เครื่องมือในการคัดกรองกลุ่มตัวอย่าง 2) แบบประเมินความร่วมมือ 3) เครื่องมือดำเนินการทดลอง 4) เครื่องมือกำกับการทดลอง วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิตเชิงพรรณนา สถิติไคสแควร์ และ สถิติความแปรปรวนวัดซ้ำ

ผลการวิจัยพบว่า กลุ่มทดลองให้ความร่วมมือในการฝึกการหายใจอย่างมีประสิทธิภาพทุกขั้นตอนมากกว่ากลุ่มควบคุมทุกระยะอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p <.05)  ผลการเปรียบเทียบความแตกต่างรายคู่ ค่าความอิ่มตัวออกซิเจนระหว่างกลุ่มควบคุมและกลุ่มทดลองช่วงเวลา 4 ระยะ พบว่า ช่วงระยะเวลาก่อนการระงับความรู้สึกทั่วร่างกาย ช่วงระยะเวลานาทีที่ 60 ก่อนจำหน่ายกลับหอผู้ป่วย และช่วงเวลาระยะชั่วโมงที่ 1-8 หลังการระงับความรู้สึกทั่วร่างกาย มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p < .05) แต่ช่วงระยะเวลาแรกรับที่ห้องฟักฟื้นไม่แตกต่างกัน (p > .05) โปรแกรมส่งเสริมการฝึกหายใจอย่างมีประสิทธิภาพสามารถนำไปใช้ในการพยาบาลให้เกิดความร่วมมือของผู้รับบริการและนำไปสู่เกณฑ์ปกติของค่าความอิ่มตัวออกซิเจน