การหายขาดจากอาการรับกลิ่นและรสผิดปกติในผู้ป่วยที่ติดเชื้อไวรัสโควิด

บทคัดย่อ

บทคัดย่อ

บทนำ ความบกพร่องทางการรับกลิ่นและรส เป็นหนึ่งในอาการที่พบได้บ่อยในผู้ป่วยที่ติดเชื้อโควิด อาการนี้อาจเป็นเพียงชั่วคราวหรือเรื้อรังระยะยาวก็ได้ และมีระดับความรุนแรงแตกต่างกันไปในแต่ละบุคคล ในส่วนอุบัติการณ์และอัตราการหายขาดจากอาการนั้น ยังไม่มีข้อสรุปที่แน่ชัด อีกทั้งในแง่ของกลไกหรือปัจจัยที่ทำให้เกิดโรคก็ยังไม่เป็นที่ประจักษ์ชัดเจน งานวิจัยนี้จึงต้องการมุ่งศึกษาเกี่ยวกับประเด็นเหล่านี้ เพื่อหาความสัมพันธ์ที่อาจนำไปสู่แนวทางการรักษา ป้องกัน และฟื้นฟูอาการผิดปกติทางการรับกลิ่นและรสในผู้ป่วยโควิด

วัตถุประสงค์ในการศึกษา เพื่อศึกษาอัตราการหายขาดจากอาการผิดปกติทางการรับกลิ่นและรสในผู้ป่วยที่เคยติดเชื้อโควิด ที่เข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลรามาธิบดีในช่วงมีนาคม – มิถุนายน พ.ศ. 2564 นอกจากนี้ยังมีวัตถุประสงค์รองคือเพื่อศึกษาระยะเวลาของอาการ รวมทั้งปัจจัยต่างๆ ที่ส่งผลต่อการหายขาด และผลกระทบที่เกิดขึ้นต่อผู้ป่วยในแง่มุมต่างๆ

วิธีการศึกษา เป็นการศึกษาแบบย้อนหลัง โดยเก็บรวบรวมข้อมูลจากเวชระเบียนและสอบถามข้อมูลเพิ่มเติมทางโทรศัพท์ เพื่อเก็บข้อมูลพื้นฐานของผู้ป่วย โรคร่วม ประวัติการรักษา วัคซีนที่ได้รับ การรับกลิ่นและรสในช่วงที่ติดเชื้อ และให้ผู้เข้าร่วมวิจัยทำแบบสอบถาม 12 ข้อซึ่งประยุกต์มาจากชุดคำถาม DyNaChron

ผลการศึกษา ในกลุ่มประชากรผู้เข้าร่วมวิจัยทั้งหมด 294 ราย อุบัติการณ์ความผิดปกติทางการรับรสและกลิ่นมีจำนวน 156 ราย (ร้อยละ 53.1) วันที่เริ่มมีอาการโดยเฉลี่ยคือ date of illness (DOI) 3 มีอัตราการหายขาดร้อยละ 95.5 และมีอาการนาน 7 วันโดยเฉลี่ย กลุ่มที่ยังมีอาการคงอยู่เรื้อรังมีจำนวน 7 ราย (ร้อยละ 4.5) ส่วนปัจจัยในเรื่องของการรักษาที่ได้รับ ไม่มีข้อใดที่สัมพันธ์กับการหายขาดอย่างมีนัยสำคัญ แต่กลุ่มที่ได้รับยา favipiravir และ systemic steroid ได้รับผลกระทบด้านการรับกลิ่นวัตถุอันตรายและกลิ่นเหม็นน้อยกว่ากลุ่มที่ไม่ได้รับยา

บทสรุป ความบกพร่องทางการรับกลิ่นและรสในผู้ป่วยโควิดนั้น มีอุบัติการณ์สูง แต่ก็มีอัตราการหายขาดสูงเช่นกัน ในแง่ของเหตุปัจจัยบางส่วนยังมีความคลุมเครือ และยังต้องมีการศึกษาเพิ่มเติมต่อไป

คำสำคัญ โควิด, ความผิดปกติทางการรับรส, ความผิดปกติทางการรับกลิ่น