ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับอาการหลงเหลือภายหลังจำหน่ายออกจากโรงพยาบาล ในผู้สูงอายุโรคเรื้อนที่ติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 กรณีศึกษาชุมชน: สถาบันราชประชาสมาสัย

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาอาการหลงเหลือผู้สูงอายุโรคเรื้อนที่ติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019  และศึกษาปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับอาการหลงเหลือภายหลังจำหน่ายออกจากโรงพยาบาลในของผู้สูงอายุโรคเรื้อนที่ติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 โดยศึกษาประชากรทั้งหมดที่เป็นผู้ป่วยที่เป็นโรคเรื้อนอายุ 60 ปีขึ้นไป ในชุมชนสถาบันราชประชาสมาสัย ได้รับการวินิจฉัยว่าติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 จำนวน 168 คน เก็บรวบรวมข้อมูลด้วยแบบสอบถามระหว่างเดือนมีนาคม ถึง มิถุนายน 2566 วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา ได้แก่ จำนวน  ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และหาค่าความสัมพันธ์ด้วยการทดสอบไคสแควร์  ผลการศึกษา พบว่า อาการหลงเหลือของผู้สูงอายุโรคเรื้อนภายหลังการติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 มากที่สุด คือนอนไม่หลับร้อยละ 94.05 รองลงมาคือไอแห้งหรือไอมีเสมหะร้อยละ 92.86 เบื่ออาหารร้อยละ 92.26 ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับอาการหลงเหลือภายหลังจำหน่ายออกจากโรงพยาบาลในผู้สูงอายุโรคเรื้อนฯอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ได้แก่ ภาวะสุขภาพ คือโรคประจำตัว (χ² = 9.26 , p<.01) การได้รับออกซิเจน(χ² =10.56 , p<.01) การปฏิบัติกิจวัตรประจำวันพื้นฐาน คือการตัก/หยิบอาหาร (χ² = 5.05 , p<.05) สวมเสื้อผ้า (χ² =3.87, p<.05) อาบน้ำ (χ²=6.32, p<.05) กลั้นปัสสาวะ (χ² =5.32, p<.05) กลั้นอุจจาระ (χ2 =10.56, p<.01) และการปฏิบัติกิจวัตรประจำวันที่มีประโยชน์ คือ เดินนอกบ้าน (χ² =9.17, p<.01) ปรุงอาหาร (χ² =9.10, p<.01) ถูบ้าน ซักผ้า(χ² =9.10, p<.01) ซื้อของ (χ² =9.17, p<.01) ใช้ขนส่งสาธารณะ (χ²=11.05, p<.01) รับประทานยา (χ² =9.40, p<.01) การวิจัยนี้มีประโยชน์ในการพัฒนาระบบบริการพยาบาลผู้สูงอายุโรคเรื้อนที่มีภาวะพึ่งพิง ไม่มีคนดูแล และ ไม่สามารถปฏิบัติกิจวัตรประจำวันได้ด้วยตนเอง