การพัฒนารูปแบบการเคลื่อนย้ายผู้ป่วยวิกฤตทางอุบัติเหตุและศัลยกรรม ที่แผนกฉุกเฉิน โรงพยาบาลตติยภูมิ จังหวัดอุบลราชธานี

บทคัดย่อ

เทคนิคการเคลื่อนย้ายผู้ป่วยวิกฤตทางอุบัติเหตุและศัลยกรรมมีความสำคัญต่อความปลอดภัยของผู้ป่วย การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาและประเมินประสิทธิผลของรูปแบบการเคลื่อนย้ายผู้ป่วยวิกฤตทางอุบัติเหตุและศัลยกรรมที่แผนกฉุกเฉิน โดยใช้กรอบแนวคิดการพัฒนาแนวปฏิบัติทางคลินิกของสภาวิจัยด้านการแพทย์และสุขภาพแห่งชาติ ประเทศออสเตรเลีย ร่วมกับ 7 Aspects Model of Care ดำเนินการวิจัยแบ่งเป็น 2 ระยะ ได้แก่ ระยะที่ 1 ระยะพัฒนารูปแบบฯ มีกลุ่มเป้าหมายจำนวน 5 คน ซึ่งประกอบด้วย แพทย์ 1 คน พยาบาล 4 คน และระยะที่ 2 ระยะเผยแพร่และการนำรูปแบบไปใช้ฯ มีกลุ่มเป้าหมายจำนวน 43 คน ซึ่งประกอบด้วย พยาบาล 13 คน เจ้าหน้าที่ศูนย์เปล 30 คน และกลุ่มผู้ป่วยวิกฤตฯ จำนวน 50 คน โดยแบ่งเป็นกลุ่มก่อนและหลังใช้รูปแบบฯ กลุ่มละ 25 คน วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงบรรยาย ความเสี่ยงสัมพัทธ์ ฟิชเชอร์เอ็กแซกเทสต์ และวิลคอกซัน ผลการศึกษา พบว่ารูปแบบฯ แบ่งเป็น 3 ระยะ คือ ก่อนเคลื่อนย้าย ระหว่างเคลื่อนย้าย และหลังการเคลื่อนย้าย โดยทั้ง 3 ระยะ ซึ่งครอบคลุมมิติของ 7 Aspects Model of Care สามารถประเมินและป้องกันอุบัติการณ์อันไม่พึงประสงค์จาก 30 เหตุการณ์ที่พบบ่อยในแผนกฉุกเฉินได้ หลังการใช้รูปแบบฯ พบว่าอุบัติการณ์อันไม่พึงประสงค์ลดลงอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติจากร้อยละ 44.00 เหลือร้อยละ 8.00 [RR = .18; 95% CI (.05, .74); p<.05] จากผลการทดลองใช้บ่งชี้ว่ารูปแบบฯ ที่พัฒนาขึ้น สามารถลดความเสี่ยงของการเกิดอุบัติการณ์อันไม่พึงประสงค์ ได้ถึงร้อยละ 82.00 เมื่อเทียบกับก่อนใช้รูปแบบฯ นอกจากนั้น ยังพบว่าสมรรถนะของพยาบาลเพิ่มขึ้น ความพึงพอใจของพยาบาลและเจ้าหน้าที่ศูนย์เปลสูงขึ้น ดังนั้น จึงสรุปได้ว่ารูปแบบฯ ที่พัฒนาขึ้นมีความเป็นไปได้ในการนำไปใช้ในคลินิก และมีประสิทธิผลช่วยเพิ่มความปลอดภัยในการปฏิบัติการพยาบาลในการเคลื่อนย้ายผู้ป่วยวิกฤตฯ ที่แผนกฉุกเฉินได้