EFFECT OF THE EFFECTIVE COUPLE’S COMMUNICATION SKILLS ENHANCEMENT PROGRAM ON ALCOHOL DRINKING BEHAVIORS OF PATIENTS WITH ALCOHOL USE DISORDERS
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
Objective: This quasi-experimental research, two groups were measured before and after an experiment. The objective of this study was to study the effects of the Effective Couple’s Communication Skills Enhancement (ECCE: Effect of the Effective Couple’s Communication Skills Enhancement) Program on the alcohol drinking behaviors of patients with AUD receiving inpatient treatment, in reducing alcohol drinking behaviors.
Methods: The sample included 24 pairs of patients with AUD and their spouses. By using simple random sampling and drawing lots, they were split into 12 pairs in either an experimental group or a control group. The instruments consisted of 1) the personal information questionnaire, 2) the Alcohol Screening Test (reliability is 0.80), and 3) the Effective Couple’s Communication Skills Enhancement (ECCE) program. Personal data were analyzed using descriptive statistics, independent t-tests, and dependent t-tests from alcohol drinking behavior scores.
Results: 1) One month after receiving the ECCE program, the experimental group's average score on drinking behaviors of patients with AUD was statistically significantly lower than before receiving the program (p < .01) 2) One month after receiving the ECCE program, the average score on drinking behaviors of patients with AUD in the experimental group was statistically significantly lower than that of the control group (p < .01)
Conclusion: According to the results of this study, it appeared that the ECCE program is capable of changing drinking behaviors, and is, therefore, a useful therapy and an alternative treatment for patients with AUD receiving inpatient treatment, in reducing alcohol drinking behaviors.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์แล้ว เป็นลิขสิทธิ์ของสมาคมพยาบาลจิตเวชแห่งประเทศไทย
References
จัสมิน สุวรรณชีพ. (2544). การศึกษาพฤติกรรมการสื่อสารเพื่อลดความขัดแย้งของคู่สมรส [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต]. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
จิตภัณฑ์ กมลรัตน์. (2562). ผลของโปรแกรมการควบคุมตนเองร่วมกับการมีส่วนร่วมของครอบครัวต่อพฤติกรรมการดื่มสุราในผู้ติดสุรา. วารสารการพยาบาลจิตเวชและสุขภาพจิต, 33(2), 47-60.
เทพไทย โชติชัย. (2562). ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมการดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น จังหวัดขอนแก่น. วารสารทันตาภิบาล, 30(2), 1-12.
ธิษณามา โพธิ์งาม. (2560). ผลของโปรแกรมการบำบัดสัมพันธภาพระหว่างคู่สมรสแบบสั้นต่อพฤติกรรมการดื่มสุราในผู้ป่วยโรคติดสุรา. วารสารพยาบาลทหารบก, 19(พิเศษ), 450-458.
นันทวัช สิทธิรักษ์. (2559). จิตเวชศิริราช DSM5. (พิมพ์ครั้งที่ 3). ประยูรสาส์นไทยการพิมพ์.
พลเทพ วิจิตรคุณากร,สาวิตรี อัษณางกรณ์ชัย, และอลัน กีเตอร์. (2562). คู่มือและแบบสอบถามประเมินพฤติกรรมการบริโภคเครื่องดื่มแอลกอฮอล์. ลีโอ ดีไซน์ แอนด์ พริ้นท์.
พัชรินทร์ อดิสรณกุล. (2563). การศึกษารายกรณีผู้ป่วยโรคติดสุราหอผู้ป่วยจิตเวชโรงพยาบาลกาฬสินธุ์. วารสารวิจัยและพัฒนาระบบสุขภาพ, 13(1), หน้า 268-278.
เพ็ญพักตร์ ดารากรณ์ ณ อยุธยา. (2556). ความสำเร็จในการเลิกสุราของผู้ป่วยสุราที่มีโรคร่วมทางจิตเวช: วารสารการพยาบาลสุขภาพจิตและจิตเวช, 27(1), 1-15.
มาโนช หล่อตระกูล และปราโมทย์ สุคนิชย์. (2558). จิตเวชศาสตร์รามาธิบดี. ภาควิชาจิตเวชศาสตร์ รามาธิบดี.
โรงพยาบาลพระศรีมหาโพธิ์. (2563). รายงานสถิติประจำปี. อุบลราชธานี: งานเวชระเบียนและสถิติ โรงพยาบาลพระศรีมหาโพธิ์.
ลิษา เที่ยงวิริยะ, ผ่องพรรณ ภะโว, และวิมล นุชสวาท. (2557). การพัฒนาโปรแกรมการฝึกทักษะการสื่อสารระหว่างบุคคลของผู้ป่วยโรคจิตเภท. วารสารการพยาบาลจิตเวชและสุขภาพจิต, 28(2), 61-73.
วีรวัต อุครานันท์. (2562). ปัจจัยเสี่ยงต่อการเกิด delirium จากการขาดสุราในผู้ป่วยติดสุราของโรงพยาบาลธัญญารักษ์แม่ฮ่องสอน. วารสารกรมการแพทย์, 44(6), 39-45.
ศูนย์วิจัยปัญหาสุรา. (2560). ยุทธศาสตร์นโยบายแอลกอฮอล์ระดับชาติ. บริษัท เดอะกราฟิกโกซิสเต็มส์จำกัด.
สาวิตรี อัษณางค์กรชัย, สุวรรณา อรุณพงค์ไพศาล, และพันธุ์นภา กิตติรัตนไพบูลย์. (2554). แบบคัดกรองประสบการณ์ดื่มสุรา สูบบุหรี่และใช้สารเสพติด คู่มือเพื่อใช้ในสถานพยาบาลปฐมภูมิ. บริษัท คุณาไทย จำกัด
สุภา อัคจันทร์, ดวงใจ วัฒนสินธุ์, และ ภรภัทร เฮงอุดมทรัพย์. (2560) ปัจจัยที่สัมพันธ์กับความตั้งใจในการหยุดดื่มของผู้ติดสุราที่กลับไปดื่มซ้ำ. วารสารวิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนี กรุงเทพ, 33 (1), 17-28.
สุรเมศวร์ ฮาชิม, รัตนา เลิศสุวรรณศรี, และ รมิดา ศรีเหรา. (2560). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ของนักเรียนชั้นมัธยมปลายจังหวัดปทุมธานี. Thai Journal of Science and Technology, 6(1), 1-10.
สุรัมภา รอดมณี. (2561). สื่อสารดี ชีวีครอบครัวมีสุข. วารสารพยาบาลตำรวจ, 10(2), 461-469.
อรุณ จิรวัฒน์กุล. (2558). สถิติทางวิทยาศาสตร์สุขภาพเพื่อการวิจัย (พิมพ์ครั้งที่ 4). บริษัท ส. เอเชียเพรส จำกัด.
อังกูร ภัทรากร, ธญรช ทิพยวงษ์, อภิชาติ เรณูวัฒนานนท์, พัชรี รัตนแสง, และวิมล ลักขณาภิชนชัช (2558). แนวปฏิบัติในการดูแลผู้ป่วยภาวะขาดสุรา (พิมพ์ครั้งที่ 2). โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อัจฉรา รพีจำปา. (2550). พฤติกรรมการสื่อสารในครอบครัวกับพฤติกรรมการดื่มแอลกอฮอล์ของผู้ที่เป็นโรคติดสุราโรงพยาบาลหางดงจังหวัดเชียงใหม่ [การค้นคว้าแบบอิสระปริญญามหาบัณฑิต] มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
Cohen, J. (1988). Statistical Power Analysis for the Behavioral Sciences (2 nd Ed.). Lawrence Erlbaum Associates, Publishers.
DeVito, J.A. (2003). Human communication: The Basic Course. (9 th ed.). Pearson.
Nehlin, C., Gronbladh, L., Fredriksson, A., & Jansson, L. (2012). Brief alcohol intervention in a psychiatric outpatient setting: a randomized controlled study. Addiction Science & Clinical Practice, 7(1), 1-8.
Stinnet, N., Knaub, P. K., O’Neal, S., & Walters, J. (1983). Perceptions of Panamanian women concerning the roles of women. Journal of Comparative Family Studies, 14(2), 273-282.
World Health Organization (2009). Global health Risks. Geneva, WHO.
World Health Organization. (27 September 2018). Global status report on alcohol and health 2018. World Health Organization. https://www.who.int/publications/i/item/9789241565639
