DEVELOPMENT OF A PSYCHOSOCIAL PROGRAM TO REDUCE AGGRESSIVE BEHAVIOR IN SCHIZOPHRENIA PATIENTS
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
Objective: To develop and access a psychosocial program to reduce aggressive behavior in schizophrenia patients.
Methods: This research is R&D consisting of studying the current conditions, problems, needs for psychosocial to reduce aggressive behavior in schizophrenia patients, developing the program and testing the effectiveness of the program developed. The participants were 28 schizophrenia patients who admitted to the inpatient department at Nakhon Sawan Rajanagarindra Psychiatric Hospital. The sample size was calculated using the G*Power program, with 28 people assigned to an experimental group and a control group, each consisting of 14 people. The research instrument was a psychosocial program, and data were collected using an overt aggression scale. Data were analyzed using repeated measure ANOVA.
Results: 1) The problem situation reveals that schizophrenia is a chronic condition with a high likelihood of recurrence or relapse. Treatment and care for patients require collaboration from a multidisciplinary team. Relying solely on medication may not be sufficient, so psychosocial program is necessary. Additionally, there should be exploration of innovative treatment modalities, along with ongoing research and study in this field. 2) The psychosocial program to reduce aggressive behavior in schizophrenia patients consists of 6 activity sets. 3) The comparison of mean scores of aggressive behavior before the experiment between the experimental group (M=1.93, S.D. = 0.83) and the control group (M=2.07, S.D. = 0.92) did not show significant differences. However, the experimental group had a lower mean score of aggressive behavior after the experiment (M = 0.64, S.D. = 0.74) compared to the control group (M = 1.57, S.D. = 1.22), and the mean score of aggressive behavior during the 4 week follow-up (M = 0.64, S.D. = 0.74) was significantly lower than the control group (M=2.00, S.D.= 1.47) at a statistically significant level of .01 (p < .01), and 4) the program assessment was found that those involved were very satisfied with the program.
Conclusion: This program reduced aggressive behavior in schizophrenia patients. Therefore, it is another program of Therapy that can be used.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์แล้ว เป็นลิขสิทธิ์ของสมาคมพยาบาลจิตเวชแห่งประเทศไทย
References
กรมสุขภาพจิต. (2560). คู่มือการดูแลผู้ป่วยโรคจิตเภท สำหรับโรงพยาบาลในเขตสุขภาพ (ฉบับแพทย์). กรมสุขภาพจิต.
กรมสุขภาพจิต. (2563). คู่มือคู่มือระบบการดูแลผู้ป่วยจิตเวชที่มีความเสี่ยงสูงต่อการก่อความรุนแรง สำหรับสถาบัน/โรงพยาบาล สังกัดกรมสุขภาพจิต. กรมสุขภาพจิต.
กัลยา ตาสา. (2561). ผลของโปรแกรมการบำบัดความคิดและพฤติกรรมต่อพฤติกรรมก้าวร้าวของวัยรุ่นที่กระทำความผิดในสถานพินิจและคุ้มครองเด็กและเยาวชน [วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต]. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
นงลักษณ์ วิรัชชัย. (2555). การกำหนดขนาดตัวอย่างในการทดสอบสมมุติฐานวิจัย(เอกสารประกอบการบรรยาย). ศูนย์การเรียนรู้ทางการวิจัย สำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ.
บูคอรี มะมิง และวินีกาญจน์ คงสุวรรณ. (2566) รูปแบบการจัดการพฤติกรรมก้าวร้าวในผู้ป่วยจิตเภท: การทบทวนวรรณกรรมอย่างเป็นระบบ. วารสารมหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์,15(1), 62-97.
พยุงศักดิ์ ฝางแก้ว และเพ็ญนภา แดงด้อมยุทธ์. (2562). ผลของการจัดการความโกรธที่เน้นการปรับความคิดต่อพฤติกรรมก้าวร้าวของผู้ป่วยจิตเภท. วารสารการพยาบาลจิตเวชและสุขภาพจิต, 33(1), 53-69.
พัชรินทร์ อรุณเรือง. (2563). การพัฒนาต้นแบบและผลของโปรแกรมกลุ่มจิตบำบัดที่เน้นการแสดงออกต่อพฤติกรรมก้าวร้าวของผู้ป่วยโรคจิตเภท. วารสารสถาบันจิตเวชศาสตร์สมเด็จเจ้าพระยา, 14(1), 39-54.
เพชรี คันธสายบัว, วัฒนาภรณ์ พิบูลอาลักษณ์, กฤตนัย แก้วยศ, และวีระ เนริกูล. (2563). ปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับพฤติกรรมรุนแรงในผู้ป่วยจิตเภทที่มารับบริการสถาบันจิตเวชศาสตร์สมเด็จเจ้าพระยา. วารสารสถาบันจิตเวชศาสตร์สมเด็จเจ้าพระยา, 14(2), 16-28.
โรงพยาบาลจิตเวชนครสวรรค์ราชนครินทร์. (2564). สรุปรายงานประจำปีงบประมาณ 2564. โรงพยาบาลจิตเวชนครสวรรค์ราชนครินทร์.
โรงพยาบาลสวนสราญรมย์. (2563). คู่มือแบบประเมินคัดกรองโรคจิตและปัญหาสุขภาพจิต. โรงพยาบาลสวนสราญรมย์.
วัชราภรณ์ ศรีเรือน, ภัทราภรณ์ ทุ่งปันคำ, และวรนุช กิตสัมบันท์. (2563). ประสิทธิผลของการบำบัดทางจิตสังคมสำหรับผู้ที่อยู่ในระยะอาการนำของโรคจิตเภท: การทบทวนอย่างเป็นระบบ. พยาบาลสาร, 47(4), 76-87.
วรรณวิภา ชำนาญ, เพชรสุนีย์ ทั้งเจริญกุล, และสมบัติ สกุลพรรณ์. (2560). ประสิทธิผลของการใช้โปรแกรมการจัดการกับความโกรธสำหรับผู้ป่วยจิตเภท: กรณีศึกษาโรงพยาบาลอุตรดิตถ์. พยาบาลสาร, 44(3), 125-133.
สุกุมา แสงเดือนฉาย, สำเนา นิลบรรพ์, และวัชรี มีศิลป์. (2563). คู่มือ: การบำบัดความคิดและพฤติกรรมในผู้ติดยาและสารเสพตดิ ระยะฟื้นฟูสมรรถภาพ. สถาบันบำบัดรักษาและฟื้นฟูผู้ติดยาเสพติแห่งชาติบรมราชชนนี.
สุจรรยา โลหาชีวะ. (2561). ความเครียดและปัจจัยที่ก่อให้เกิดควมเครียดในครอบครัวผู้ป่วยโรคจิตเภทที่เจ็บป่วยครั้งแรก: บทบาทพยาบาล. วารสารพยาบาลสภากาชาดไทย, 11(1), 60-67.
สุริยา ฟองเกิด, สุนันท์ สินซื่อสัตย์กุล, และสืบตระกูล ตันตลานุกุล. (2563). นวัตกรรมการบริการสุขภาพ: บทบาทที่ท้าทายของพยาบาลเวชปฏิบัติชุมชนตามนโยบายไทยแลนด์ 4.0. วารสารพยาบาล กระทรวงสาธารณสุข, 20(2), 10-22.
อรพิน สถิรมน. (2562). พฤติกรรมบำบัด. มหาวิทยาลัย เกษตรศาสตร์.
อัญชลี วิจิตรปัญญา และมยุรี กลับวงษ์. (2565). การพัฒนาโปรแกรมการบำบัดทางความคิดและพฤติกรรมร่วมกับการฝึกการควบคุมตนเองในผู้ป่วยจิตเวชที่มีพฤติกรรมรุนแรง. วารสารการพยาบาลจิตเวชและสุขภาพจิต, 36(1), 120-147.
Beck, J. S. (1995). Cognitive Therapy: Basic and Beyond. Guilford Press.
Beck, R., & Fernndes, E. (1998). Cognitive-Behavioral Therapy in the Treatment of Anger: A Meta-Analysis. Cognitive Therapy and Research, 22(1), 63-74.
Chan, H. Y., Lu, R. B., Tseng, C. L., & Chou, K. R. (2003). Effectiveness of the anger control program inducing anger expression in patient with schizophrenia. Archives of Psychiatric Nursing, 17(2), 88-95.
Cohen, J. (1988). Statistical Power Analysis for the Behavioral Sciences (2nd ed.). Lawrence Erlbaum Associates.
Delaney, M. (2011). Perceptions of cause and control of impulse control behaviours in people with Parkinson's disease. British Journal of Health Psychology, 17(3), 522-535.
Dunbar, B. (2004). Anger Management: A Holistic Approach. Journal of the American Psychiatric Nurses Association, 10(1), 16-23.
Edmonds, W. A., & Kennedy, T. D. (2017). An Applied Reference Guide to Research Designs: Quantitative, Qualitative, and Mixed Methods (2nd ed.). SAGE.
Glancy, G., & Saini, M. A. (2005). An evidence-based review of psychological treatments of anger and aggression. Brief Treatment and crisis Intervention, 5(2), 229-248.
Hakvoort, L., Bogaerts, S., Thaut, M. H., & Spreen, M. (2015). Influence of music therapy on coping skills and anger management in forensic psychiatric patients: an exploratory study. International Journal of Offender Therapy and Comparative Criminology, 59(8), 810-836.
Han, D. H., Pack, D. B., Na, C., Bail, S. K., & Yung, S. L. (2004). Association of aggressive behavior in Korean male schizophrenic patients with polymorphisms in the serotonin transporter promoter and catecholamine-O-methyltransferase genes. Psychiatry Research, 129(1), 29-37.
Martha, L. C. (2000). Understanding and treating violence psychiatric patients. American Psychiatric Association.
Novaco, R. W. (1975). Anger control: The development and evaluation of an experimental treatment. Lexington.
Smith, D. (2006). Exploring Innovation. McGraw-Hill Education. Stanley, S., & Schwetha, S. (2006). Integrated Psychosocial Intervention in Schizophrenia: Implications for Patients and Caregivers. Intonational Luomala of Psychosocial Rehabilitation, 10(2),13-128.
Vashishth, M. (2014). Role of IT in HRM: Opportunities and Challenges. Indian Journal of Research, 3(4), 159-160.
Walker, S. (2014). Psychosocial interventions in mental health nursing. Learning Matters.
Yudofsky, S., Silver, J. M., & Jackson, W. (1986). The overt aggressive scale for the objective rating scale of verbal and physical aggression. American Journal of Psychiatry, 143(1), 35-39.
