ความสุขของผู้ใช้บริการของสถานคุ้มครองคนไร้ที่พึ่งหญิงแห่งหนึ่ง

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา 1) ระดับความสุขของผู้ใช้บริการของสถานคุ้มครองคนไร้ที่พึ่งหญิงแห่งหนึ่ง และ 2) เปรียบเทียบระดับความสุขจำแนกตามการเจ็บป่วยด้านร่างกายและจิตใจของผู้ใช้บริการ กลุ่มตัวอย่างคือผู้ใช้บริการเพศหญิงที่อาศัยอยู่ในสถานคุ้มครองคนไร้ที่พึ่งหญิง จำนวน 116 คน คัดเลือกกลุ่มตัวอย่างด้วยวิธีการสุ่มแบบง่าย เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย แบบสอบถามข้อมูลทั่วไป แบบสอบถามความรู้สึกมีคุณค่าในตนเอง แบบประเมินสุขภาพจิตคนไทยฉบับสั้น (Thai Mental Health Indicator-15: TMHI-15) และแบบสอบถามดัชนีชี้วัดความสุขคนไทย (Thai Happiness Indicators-15: THI-15) วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนา ได้แก่ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และไคสแควร์ ผลการวิจัยพบว่า 1) ผู้ใช้บริการของสถานคุ้มครองคนไร้ที่พึ่งหญิง โดยภาพรวมมีระดับความสุขอยู่ในระดับน้อย 2) เมื่อพิจารณาจำแนกตามการเจ็บป่วย พบว่าผู้ใช้บริการที่มีการเจ็บป่วยด้านร่างกายและด้านจิตใจ โดยเฉพาะโรคเรื้อรังและปัญหาสุขภาพจิตมีระดับความสุขน้อยกว่าผู้ที่ไม่เจ็บป่วยอย่างชัดเจน ผลการศึกษาชี้ให้เห็นว่า ภาระโรคแทรกซ้อน และความไม่มั่นคงในชีวิต  เป็นปัจจัยสำคัญที่ส่งผลต่อการรับรู้ความสุขและคุณภาพชีวิตของผู้ใช้บริการ ผลการวิจัยครั้งนี้สามารถนำไปใช้เป็นข้อมูลพื้นฐานในการพัฒนารูปแบบการดูแลและการให้บริการในสถานคุ้มครองคนไร้ที่พึ่งหญิง โดยเน้นการดูแลแบบองค์รวมทั้งด้านสุขภาพกาย สุขภาพจิต และสังคม เพื่อส่งเสริมความสุข การใช้ชีวิต และคุณภาพชีวิตของผู้ใช้บริการอย่างยั่งยืน