การจัดการด้านโภชนาการและผลลัพธ์ทางคลินิกในผู้ป่วยบาดเจ็บ ที่ศีรษะรุนแรง;Nutritional Management and Its Clinical Outcomes in Severe Traumatic Brain Injury Patients

บทคัดย่อ

บทคัดย่อ
วัตถุประสงค์: เพื่อศึกษาผลการจัดการด้านโภชนาการในผู้ป่วยบาดเจ็บที่ศีรษะรุนแรงและ
เปรียบเทียบผลลัพธ์ทางคลินิกระหว่างกลุ่มทดลองที่ได้รับการจัดการด้านโภชนาการและกลุ่มที่
ได้รับการพยาบาลแบบปกติ
การออกแบบวิจัย: การวิจัยกึ่งทดลอง 2 กลุ่มที่เป็นอิสระจากกัน
การดำเนินการวิจัย: กลุ่มตัวอย่าง 50 คน เป็นผู้ป่วยบาดเจ็บที่ศีรษะรุนแรง อายุ 18 ปีขึ้นไป
มี GCS <8 คะแนน แบ่งเป็น 2 กลุ่ม ๆ ละ 25 คน กลุ่มควบคุมได้รับการพยาบาลแบบปกติ กลุ่มทดลอง
ได้รับการจัดการด้านโภชนาการ ประกอบด้วย การประเมินภาวะเสี่ยงทางโภชนาการ การเริ่มให้อาหาร
ปั่นสูตรพิเศษทางทางเดินอาหาร ภายใน 24-48 ชั่วโมง การคำนวณพลังงานเป้าหมายและพลังงาน
ที่ได้รับแต่ละวัน และการเตือนแพทย์เพื่อการจัดการโภชนาการที่เหมาะสม วิเคราะห์ข้อมูลทั่วไป
ด้วยสถิติบรรยาย และเปรียบเทียบผลลัพธ์ทางคลินิกด้วยสถิติอ้างอิงพาราเมตริกหรือนอน-พาราเมตริก
ตามลักษณะของชุดข้อมูล
ผลการวิจัย: กลุ่มทดลองเริ่มให้อาหารทางสายยางหลังจากการรักษาตัวในโรงพยาบาลเร็วกว่า
กลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญ (p < .05) กลุ่มทดลองได้รับพลังงานถึงเป้าหมายเร็วกว่ากลุ่มควบคุม
อย่างมีนัยสำคัญ (p. < .05) และมีจำนวนผู้ป่วยที่ได้รับพลังงานถึงเป้าหมายภายใน 7 วันมากกว่า
กลุ่มควบคุม (p < .001) ด้านผลลัพธ์ทางคลินิก พบว่า อัตราการตายของกลุ่มทดลองตำ่กว่ากลุ่มควบคุม
(p < .05) คะแนน GCS จำนวนวันที่ใช้เครื่องช่วยหายใจ จำนวนวันนอนโรงพยาบาล และการติด
เชื้อตำแหน่งต่าง ๆ ไม่พบความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติระหว่างสองกลุ่ม ส่วนระดับอัล
บูมินในเลือดในวันที่ 1, 7 และ 14 ของกลุ่มทดลองไม่พบความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญ
ข้อเสอแนะ: การจัดการด้านโภชนาการส่งผลดีต่อผลลัพธ์ทางคลินิกของผู้ป่วยบาดเจ็บที่
ศีรษะรุนแรง แต่ควรมีการติดตามอย่างต่อเนื่องในระยะยาวต่อไป

Abstract
Objective: To study clinical outcomes of a nutritional management programme for
severe traumatic brain injury patients and compare the clinical outcomes in the patients receiving
the nutritional programme with those in the patients receiving standard care.
Design: Experimental study conducted on two independent groups.
Procedure: The sample consisted of 50 severe trauma brain injury patients with ≤8
GCS points. The patients were equally divided into a control group and an experimental
group. The control group received standard care. The exerimental group, on the other hand,
participated in the nutritional management programme incorporating (1) nutritional risk
assessment; (2) enteral feeding with a blenderised diet within 24 to 48 hours; (3) calculation
of daily caloric intake goals and actual caloric intake; and (4) a reminder for the physicians
regarding proper nutritional management. The data were analysed using descriptive statistics.
The comparison of clinical outcomes was done using parametric or non-parametric referential
statistics, depending on the data sets.
Results: First, the experimental group was ready for post-discharge enteral feeding
signifcantly earlier than the control group (p < .05). Next, the experimental group achieved
their daily caloric intake goals in a signifcantly shorter time than the control group (p < .05).
Also, more members of the experimental group than of the control group achieved their daily
caloric intake goals within 7 days or fewer (p < .001).
In terms of clinical outcomes, the experimental group displayed a signifcantly lower
mortality rate than the control group (p < .05). However, no signifcant differences in the
GCS scores, the number of days of artifcial respiration dependence, the number of days of
hospitalisation, and the infection of organs were found between the two groups. No signifcant
differences in the blood albumin levels, measured on the 1st, 7th and 14th days, were detected
amongst the experimental group members.
Recommendations: This nutritional management programme contributed to the
improvement of severe traumatic brain injury patients’ condition. However, an on-going
long-term monitoring system is recommended to ensure greater effcacy.