Digital Media Literacy and the Mental Health of Thai Adolescents
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This article aims to analyze the body of knowledge concerning the impact of digital technology on the mental health of Thai adolescents, examine the role of media literacy as a mechanism for prevention and mental well-being enhancement, and propose policy recommendations for promoting media literacy among youth to improve their access to mental health resources. This study employs an analytical review method, drawing from academic literature, research studies, and policy reports in both Thai and English. The findings reveal that Thai adolescents exhibit high levels of digital media usage, averaging 7–9 hours per day on popular platforms such as TikTok, Instagram, YouTube, and Facebook. This behavior has both positive and negative implications for mental health. On the positive side, digital technology contributes to identity development, enhances self-confidence, and increases access to educational resources and emotional support. On the negative side, many adolescents experience depression, stress, anxiety, fear of missing out (FOMO), sleep deprivation, and cyberbullying—particularly among those lacking media literacy skills. Media literacy plays a critical role in both protecting and enhancing mental well-being by enabling young people to critically evaluate and distinguish between reliable and harmful content. It reduces vulnerability to inappropriate media consumption and promotes self-worth and psychological resilience. The article also proposes four comprehensive policy directions:
(1) integrating media literacy into school curricula; (2) developing a safe digital ecosystem; (3) using schools as hubs for mental health promotion; and (4) encouraging family and youth participation. These approaches aim to foster psychological immunity and support the creative and responsible use of digital technology among Thai adolescents.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
เกสรา ทองประไพ. การพัฒนาอัตลักษณ์ของวัยรุ่นในยุคดิจิทัล. วารสารสังคมศาสตร์และวัฒนธรรม. 2568;9(3):75-77.
จตุพร นามเย็น. ผลกระทบของพฤติกรรมการใช้อุปกรณ์หน้าจอต่อจิตใจ พฤติกรรม กระบวนการรู้คิด และความเสี่ยงต่ออาการภาวะสมาธิสั้นในเด็กและวัยรุ่น. Ratchaphruek Journal. 2567;22(2):1-4.
จันทมา ช่างสลัก. Adolescence เมื่อโลกออนไลน์กลายเป็นส่วนหนึ่งของจิตใจ: ผลกระทบของโซเชียลมีเดียต่อสุขภาพจิตของวัยรุ่น [อินเทอร์เน็ต]. 2568 [เข้าถึงเมื่อ 15 ต.ค. 2567]. เข้าถึงได้จาก: https://www.istrong.co/single-post/adolescence-social-media-impact
จิรภัทร เริ่มศรี. การรู้เท่าทันสื่อของวัยรุ่นในจังหวัดสกลนคร. วารสารวิชาการเทคโนโลยีการจัดการ. 2566;4(2):188-190.
ฉัตรธสนัน สรรวงษ์ละคร, เรืองวิทย์ วะรีวะราช, จิรฐา ทิศกระโทก. ผลกระทบของโซเชียลมีเดียต่อการสร้างตัวตนของวัยรุ่น. วารสารสังคมศาสตร์และวัฒนธรรม. 2567;8(12):147-149.
เชาวลิต ศรีเสริม, ลักขณา ชอบเสียง. สื่อสังคมออนไลน์กับสุขภาพจิตวัยรุ่น: จุดแข็ง ข้อจำกัด และการติดสื่อสังคมออนไลน์. วารสารการบริหารนิติบุคคลและนวัตกรรมท้องถิ่น. 2563;6(6):355-357.
ธนนันท์ ศรีบุญเรือง. ผลกระทบของโซเชียลมีเดียต่อสุขภาพจิตของวัยรุ่น [อินเทอร์เน็ต]. 2565 [เข้าถึงเมื่อ 15 ต.ค. 2567]. เข้าถึงได้จาก: https://www.youdee.redcross.or.th/post/how-social-media-effects-teenagers-mental-health
ธิติยา จารุไพบูลย์พันธ์, ชญาดา จิรกิตติถาวร. พฤติกรรมยุคดิจิทัลทำสุขภาพจิตแย่ แก้ที่เราหรือใคร? Policy Watch [อินเทอร์เน็ต]. 2567 [เข้าถึงเมื่อ 15 ต.ค. 2567]. เข้าถึงได้จาก: https://policywatch.thaipbs.or.th/article/life-63
ธีรนันท์ ขันตี. การพัฒนาทักษะการรู้เท่าทันสื่อของเด็กและวัยรุ่นด้วยกระบวนการสื่อสารสร้างสรรค์. วารสารวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร. 2568;5(1):238-240.
นันทกา สุปรียาพร. สุขภาพจิตโรงเรียน: แนวทางการส่งเสริมสุขภาพจิตวัยรุ่น. วารสารครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. 2566;51(1):1-13.
พิศุทธิภา เมธีกุล. การศึกษาแนวทางจัดกิจกรรมเพื่อส่งเสริมการรู้เท่าทันดิจิทัลและสุขภาวะทางจิตสำหรับวัยรุ่นตอนต้น. วารสารจิตวิทยาคลินิกไทย. 2567;55(3):17-30.
ภคอัศม์ โปษะกฤษณะ. โลกาภิวัตน์กับผลกระทบต่อวัฒนธรรมในสังคมชนบท. วารสาร มจร หริภุญชัยปริทรรศน์. 2566;7(3):205-206.
เยาวนารถ พันธุ์เพ็ง. การส่งเสริมสุขภาพของวัยรุ่นโดยใช้สื่อสังคมออนไลน์. วารสารสหศาสตร์ศรีปทุม ชลบุรี. 2564;7(1):21-22.
สาโรจน์ วรรณโภคิน, หัฎฐกร สำเร็จดี. การจัดการอารมณ์ด้านลบของวัยรุ่นที่ได้รับผลจากเทคโนโลยีดิจิทัล. วารสารจิตวิทยาคลินิกไทย. 2567;55(2):65-77.
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. รายงานสถานการณ์และแนวโน้มเศรษฐกิจ–สังคมประจำปี 2567. กรุงเทพฯ: สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ; 2567.
Bork-Hüffer T, Mahlknecht B, Kaufmann K. (Cyber)bullying in schools: when bullying stretches across conflating spaces. Child Geogr. 2021;19(2):241-253.
Doumas DM, Midgett A, Myers V, Klein Buller M. Usability of a technology-based bystander bullying intervention for middle school students in rural, low-income communities: mixed methods study. JMIR Form Res. 2021;5(10):e32382.
Ghai S, Magis-Weinberg L, Stoilova M, Livingstone S, Orben A. Social media and adolescent well-being in the Global South. Curr Opin Psychol. 2022;46:101318.
Holly L, Mishra A, Wilson EC, Patton GC, Banati P, Lansdown R, et al. Optimising adolescent wellbeing in a digital age. BMJ. 2023;380:e068279.
Källmén H, Hallgren M. Bullying at school and mental health problems among adolescents: a repeated cross-sectional study. Child Adolesc Psychiatry Ment Health. 2021;15:74.
Li C, Wang P, Martin-Moratinos M, Bella-Fernández M, Blasco-Fontecilla H. Traditional bullying and cyberbullying in the digital age and its associated mental health problems in children and adolescents: a meta-analysis. Eur Child Adolesc Psychiatry. 2024;33:2895-2909.
Sun M, Jia W, Huang G, Yu W, Payton B. Empowering or backfiring? The paradoxical effects of digital media skills on depression through (mis)information sharing on social media. Curr Psychol. 2024;43:27969-27981.
Volpe VV, Willis HA, Joseph P, Tynes BM. Liberatory media literacy as protective against posttraumatic stress for emerging adults of color. J Trauma Stress. 2021;34(5):1045-1055.
