โปรแกรมการสร้างเสริมสุขภาพเพื่อการพัฒนาคุณภาพชีวิตบนพื้นฐานความต้องการของผู้สูงอายุ
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
Effectiveness of health promotion programs for Quality of Life Basic Need among the Elderly
The purpose of this quasi – experimental research was to study the effectiveness of health promotion program for develop of quality of life basic need among the elderly in Tambon Nanglae Meuang District Chiang Rai Province. The samples were divided into two groups. The experimental group consisted of 50 participate group was received health promotion program. The control group consisted of 50 non received regular health promotion program. The instrument was health promotion program and questionnaire Quality of life (WHO). Percentage,mean, standard deviation, dependent samples t-test and independent samples t-test were applied for data analysis. The results of this study were as follows : After receiving the health promotion, the elderly in experimental group had significantly better quality of life than before receiving the health promotion program at .01 level. After receiving the health promotion, the elderly in experimental group had significantly better quality of life than the elderly in control group at .01 level.
การวิจัยครั้งนี้เป็นการศึกษาแบบกึ่งทดลอง มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาประสิทธิผลของโปรแกรมการสร้างเสริมสุขภาพการพัฒนาคุณภาพชีวิตบนพื้นฐานความต้องการของผู้สูงอายุ ตำบลนางแล อำเภอเมือง จังหวัดเชียงราย กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยแบ่งออกเป็น 2 กลุ่ม คือ ผู้สูงอายุ หมู่ที่ 6 จำนวน 50 คน เป็นกลุ่มทดลอง โดยได้รับโปรแกรมการสร้างเสริมสุขภาพที่สร้างขึ้นและผู้สูงอายุ หมู่ที่ 5 จำนวน 50 คน เป็นกลุ่มควบคุมที่ได้รับโปรแกรมตามปกติ เครื่องมือการวิจัย คือ โปรแกรมการสร้างเสริมสุขภาพ และแบบประเมินคุณภาพชีวิตขององค์กรอนามัย(WHO) การวิเคราะห์ข้อมูลโดยหาค่าร้อยละ คะแนนเฉลี่ย ความเบี่ยงเบนมาตรฐานและทดสอบค่าที (dependent,independent samples t-test) ผลการศึกษา พบว่า ภายหลัง การได้รับโปรแกรมการสร้างเสริมสุขภาพผู้สูงอายุกลุ่มทดลองมีคุณภาพชีวิตดีกว่าก่อนได้รับโปรแกรมอย่างมีนัยสำคัญ ทางสถิติ ที่ระดับ 0.01 และภายหลังได้รับโปรแกรมสร้างเสริมสุขภาพผู้สูงอายุกลุ่มทดลองมีคุณภาพชีวิตดีกว่ากลุ่มควบคุม อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01
Article Details
References
2. งานส่างเสริมสุขภาพ กรมอนามัย กระทรวงสาธารณสุข. 2558. แนวโน้มทางประชากร. นนทบุรี: http://hp.anamai.moph.go.th/soongwai/statics/about/soongwai/topic004.php.
3. ศากุล ช่างไม้. 2550. สังคมไทยกับสถานการณ์ผู้สูงอายุในปัจจุบันและอนาคต. กรุงเทพมหานคร: มติชน.
4. นริสรา พึ่งโพธิ์สภ, ฐานศุกร์ จันประเสริฐ. 2555. การสังเคราะห์งานวิจัยที่ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างลักษณะทางจิตและสังคมที่เกี่ยวข้องกับคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุในประเทศไทย.สถาบันวิจัยพฤติกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
5. ระพินทร์ โพธิ์ศรี. 2549. สถิติเพื่อการวิจัย. กรุงเทพมหานคร : สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 70-72.
6. สุวัฒน์ มหัตนิรันดร์กุล, วิระวรรณ ตันติพิวัฒนสกุล, วนิดา พุ่มไพศาลชัย. 2554. เครื่องชี้วัดคุณภาพชีวิตขององค์การอนามัยโลกชุดย่อ ฉบับภาษาไทย (WHOQOL – BREF – THAI). เชียงใหม่: โครงการจัดทำโปรแกรมสำเร็จรูปในการสำรวจสุขภาพจิตในพื้นที่.
7. จรัญญา วงษ์พรหม, คีรีบูน จงวุฒิเวศย์, นวลฉวี ประเสริฐสุข, นิรันดร์ จงวุฒิเวศย. 2558. “การมีส่วนร่วมของชุมชนเพื่อพัฒนาคุณภาพชีวิตผู้สูงอาย”. Veridian E-Journal, Slipakorn University. 8(3 ) : 41-54.
8. ลิวรรณ อุนนาภิรักษ์, วิราพรรณ วิโรจน์รัตน์, วรรณา คงสุริยะนาวิน, วิลาสินี เติมเศรษฐเจริญ. 2555. ประสิทธิผลของโปรแกรมส่งเสริมสุขภาพต่อคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุในชมรมผู้สูงอายุ. Journal of Nursing Science. 30(2) : 35-45.
9. ปิ่นนเรศ กาศอุดม, มัณฑนา เหมชะญาต. 2011. ผลของโปรแกรมการส่งเสริมพฤติกรรมสุขภาพของผู้สูงอายุ ในเขตเทศบาลตำบลบางกะจะ อำเภอเมือง จังหวัดจันทบุรี. Journal of Phrapokklao Nursing College. 22(2) : 61-70.
10. Word Health Organnization. (November 17 - 26 1986). Ottawa Charter for Health Promotion.An Internation Conference on Health Promotion. Ontario Canada: Ottawa.
11. Pender N.J. 1996. Health Promotion in Nursing Practice. London: Appleton and Lange.
12. ยุวดี รอดจากภัย. 2554. แนวคิดและทฤษฎีการสร้างเสริมสุขภาพ. ชลบุรี: บริษัทโฮ่โกะ เพรส จำกัด.
