Effects of Self-Health Care Program on Four Smart Concepts to Enhance Health Literacy and Health Behaviors Among the Elderly at Bansuan Subdistrict, Mueang Chonburi District, Chonburi Province
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The purpose of this study was to study the effectiveness of Self-Health Care Program on Four Smart concepts to Enhance Health Literacy and Health Behaviors Among the Elderly at Bansuan Subdistrict, Mueang Chonburi District, Chonburi Province. This was a quasi-experimental study with a two-group pretest-posttest design. The sample consisted of elderly individuals aged 65–75 years who were members of the Baan Suan Municipality Elderly Club. A random selection assigned 30 members from Elderly Club 1 to the experimental group, while 30 members from Elderly Club 2 formed the comparison group. The experimental group received the Self-Health Care Program on Four Smart concepts, while the comparison group received regular health care. Data were collected before and after the intervention using a health literacy assessment form and a Self-Health Care on Four Smart concepts assessment form. The data were analyzed using descriptive statistics and t-tests.
The results showed that, after the intervention, the experimental group had significantly higher mean scores in health literacy and Self-Health Care on For Smart concepts compared to both their pre-intervention scores and the comparison group (p < 0.05). These findings indicate that the program was effective in enhancing health literacy and Self-Health Care on For Smart concepts, and it can be applied in activities or projects aimed at improving the quality of life for the elderly.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
มูลนิธิสถาบันวิจัยและพัฒนาผู้สูงอายุไทย. สถานการณ์ผู้สูงอายุไทย พ.ศ. 2559. นครปฐม: พริ้นเทอรี่; 2560.
จุฑารัตน์ แสงทอง. สังคมผู้สูงอายุ (อย่างสมบูรณ์): ภาวะสูงวัยอย่างมีคุณภาพ. วารสารรูสมิแล 2560;38(1):6-28.
กรมอนามัย. แนวคิดไม่ล้ม ไม่ลืม ไม่ซึมเศร้า กินข้าวอร่อย. [อินเตอร์เน็ต]. 2564 [เข้าถึงเมื่อ 6 พฤษภาคม 2564]. เข้าถึงได้จาก: https://web.facebook.com/anamaidoh/posts/1661380090649057/?_rdc=1&_rdr.
กองสุขศึกษา. การเสริมสร้างและประเมินความรอบรู้ด้านสุขภาพและพฤติกรรมสุขภาพ กลุ่มเด็กวัยเรียน กลุ่มวัยทำงาน. กรุงเทพฯ: นิวธรรมดาการพิมพ์ (ประเทศไทย); 2559.
Sørensen K, Broucke SVD, Fullam J, Doyle G, Pelikan E, Slonska Z, et al. Health literacy and public health: A systematic review and integration of definitions and models. BMC Public Health 2012;12(1):80.
สำนักงานพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์จังหวัดชลบุรี. รายงานสถานการณ์ทางสังคมจังหวัดชลบุรี ปี 2567. [อินเตอร์เน็ต]. 2567 [เข้าถึงเมื่อ 28 พฤษภาคม 2568]. เข้าถึงได้จาก: https://drive.google.com/file/d/1FcSK0CxjoBaKxf0K0fDCOMxbeDKxVipx/view.
อติญาณ์ ศรเกษตริน และคณะ. ผลของโปรแกรมส่งเสริมความรอบรู้ด้านสุขภาพต่อพฤติกรรมสุขภาพ 3อ. 2ส. ของผู้สูงอายุ. วารสารวิจัยทางวิทยาศาสตร์สุขภาพ วิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนี จังหวัดนนทบุรี 2566;17(3):40-53.
กองสุขศึกษา. คู่มือการจัดกิจกรรมเสริมสร้างความรอบรู้ด้านสุขภาพในกลุ่มผู้สูงอายุสำหรับเจ้าหน้าที่และผู้ดูแล. กรุงเทพฯ: นิวธรรมดาการพิมพ์ (ประเทศไทย); 2564.
สุรสิทธิ์ แจ้งภักดี. ผลของโปรแกรมความรอบรู้ด้านสุขภาพต่อพฤติกรรมการป้องกันโรคโควิด-19 ของผู้ป่วยโรคเบาหวานชนิดที่ 2 [วิทยานิพนธ์พยาบาลศาสตรมหาบัณฑิต]. นครปฐม: มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ; 2565.
นิธิรัตน์ บุญตานนท์, ศินาท แขนอก, นารีรัตน์ สุรพัฒนชาติ. ประสิทธิผลของการส่งเสริมความรอบรู้ด้านโภชนาการในผู้สูงอายุที่เข้ารับบริการในแผนกผู้ป่วยนอก โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพ ศูนย์อนามัยที่ 9 นครราชสีมา. วารสารศูนย์อนามัยที่ 9 วารสารส่งเสริมสุขภาพและอนามัยสิ่งแวดล้อม 2562;13(30):1-14.
วัชระ แสนโหน่ง. ผลของโปรแกรมการพัฒนาความรอบรู้ด้านสุภาพต่อความรอบรู้โรคข้อเข่าเสื่อม พฤติกรรมการดูแลตนเอง และระดับความรุนแรงของผู้สูงอายุโรคข้อเข่าเสื่อม. วารสารการปฏิบัติการพยาบาลและการผดุงครรภ์ไทย 2566;10(2):38-54.
Bandura A. Self-efficacy: The exercise of control. New York: W. H. Freeman; 1997.
Nutbeam D. Health literacy as a public health goal: a challenge for contemporary health education and communication strategies into the 21st century. Health Promotion International 2000;15(3):259–67.
World Health Organization. Health Promotion Glossary of Terms 2021. Geneva: World Health Organization; 2021.
สุวิมล แสงเรือง และคณะ. ผลของการใช้หลักสูตรไม่ล้ม ไม่ลืม ไม่ซึมเศร้า กินข้าวอร่อย ร่วมกับ แผนการดูแลสุขภาพรายบุคคล (Wellness Plan) แบบมีส่วนร่วม ในผู้สูงอายุกลุ่มเสี่ยง 9 ด้าน. วารสารสุขภาพและสิ่งแวดล้อมศึกษา 2566;8(4):233-43.
Lorig KR, Holman HR. Self-management education: History, definition, outcomes, and challenges. Arthritis & Rheumatism 2003;48(9):2351–7.
สุวิดา ลิ่มเริ่มสกุล. ผลของโปรแกรมพัฒนาความรอบรู้ด้านสุขภาพต่อพฤติกรรมการดูแลตนเองของผู้สูงอายุ เบาหวานชนิดที่ 2. Nursing Science Journal of Thailand 2565;40(1):84-98.
Elwyn G, Frosch D, Thomson R, Joseph-Williams N, Lloyd RE, Kinnersley P, et al. Shared decision making: a model for clinical practice. J Gen Intern Med 2012;27(10):1361–7.
Liu K, Ma R, Fan X, Cui Q, Zhang L, Liu P. Effectiveness of Digital Health Literacy Interventions in Older Adults: Single-Arm Meta-Analysis. J Med Internet Res 2023;25:e48166.
Su Z, Xie B. Effective components of health literacy interventions for older adults: A systematic review. Innovation in Aging 2018;2(Suppl_1):457–8.
