ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการปฏิบัติงานดูแลผู้สูงอายุที่มีภาวะพึ่งพิง ในระบบการดูแลระยะยาว จังหวัดร้อยเอ็ด

บทคัดย่อ

           ผู้สูงอายุที่มีภาวะพึ่งพิงในประเทศไทยมีจำนวนเพิ่มขึ้น  ส่งผลให้มีการพัฒนาระบบการดูแลระยะยาวโดยผู้ดูแลผู้สูงอายุในชุมชน การวิจัยเชิงพรรณนานี้ วัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการปฏิบัติงานดูแลผู้สูงอายุที่มีภาวะพึ่งพิงของผู้ดูแลในระบบการดูแลระยะยาว และปัจจัยที่มีอิทธิพล  กลุ่มตัวอย่างคือผู้ดูแลผู้สูงอายุที่มีภาวะพึ่งพิง 180 คน ที่สุ่มจากพื้นที่นำร่อง 23 แห่งของจังหวัดร้อยเอ็ด  เก็บรวบรวมข้อมูลลักษณะทั่วไปและตัวแปรที่ศึกษา  ด้วยการสัมภาษณ์ตามโครงสร้างคำถามที่ผู้วิจัยพัฒนาโดยประยุกต์กรอบแนวคิดเชิงนิเวศน์ของ McLeroy  วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติพรรณนา  Eta  สัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ของเพียร์สัน และการวิเคราะห์ถดถอยพหุคูณแบบขั้นตอน

          ผลการวิจัยพบว่า  ผู้ดูแลผู้สูงอายุที่มีภาวะพึ่งพิงในจังหวัดร้อยเอ็ด  ส่วนใหญ่ปฏิบัติงานดูแลผู้สูงอายุที่มีภาวะพึ่งพิงในระดับที่ดี (ร้อยละ 98.33) ด้านที่ปฏิบัติมากที่สุดคือ ด้านการป้องกันอุบัติเหตุ
(= 9.03, S.D. = 0.85) และด้านที่ปฏิบัติน้อยที่สุด คือ ด้านสุขภาพจิต ( = 7.97, S.D. = 1.37) ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการปฏิบัติงานดูแลผู้สูงอายุที่มีภาวะพึ่งพิงในระบบการดูแลระยะยาว ได้แก่ การสนับสนุนจากครอบครัว อาชีพเกษตรกรรม การได้รับการยอมรับจากชุมชน เพศหญิง อายุ การติดตามงานจากผู้จัดการระบบการดูแลระยะยาวด้านสาธารณสุข เจตคติ และความรู้ในการดูแลผู้สูงอายุที่มีภาวะพึ่งพิง สามารถอธิบายความผันแปรของการปฏิบัติงานดูแลผู้สูงอายุที่มีภาวะพึ่งพิงได้ร้อยละ 64.8 (p < .001)

          ผลการศึกษาเสนอแนะว่า ผู้จัดการระบบการดูแลระยะยาว หรือพยาบาลวิชาชีพที่รับผิดชอบงานดูแลผู้สูงอายุ  ควรพิจารณาและประยุกต์ปัจจัยที่มีอิทธิพลเหล่านี้ในการเสริมสร้างสมรรถนะในการปฏิบัติงานดูแลผู้สูงอายุที่มาภาวะพึ่งพิง  เพื่อให้ผู้ดูแลสามารถปฏิบัติงานดูแลผู้สูงอายุที่มีภาวะพึ่งพิงให้มีประสิทธิภาพต่อไป