การสร้างโปรแกรมบำบัดผู้ป่วยจิตเวชที่มีความคิดอัตโนมัติด้านลบและความเสี่ยงต่อการฆ่าตัวตาย

บทคัดย่อ

งานวิจัยและพัฒนานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสภาพการณ์ และปัจจัยที่เกี่ยวข้องการบำบัดรักษาผู้ป่วยจิตเวชที่มีความคิดอัตโนมัติด้านลบและความเสี่ยงต่อการฆ่าตัวตาย 2) พัฒนาโปรแกรมบำบัดผู้ป่วยจิตเวชที่มีความคิดอัตโนมัติด้านลบและความเสี่ยงต่อการฆ่าตัวตาย และ 3) ศึกษาผลการใช้โปรแกรมบำบัดผู้ป่วยจิตเวชที่มีความคิดอัตโนมัติด้านลบและความเสี่ยงต่อการฆ่าตัวตาย การวิจัยนี้แบ่งออกเป็น 3 ระยะ ได้แก่ ระยะที่ 1การวิเคราะห์ข้อมูล ระยะที่ 2 การพัฒนาโปรแกรมบำบัด และระยะที่ 3 การทดลองใช้โปรแกรมบำบัด โดยมีระยะเวลาศึกษาตั้งแต่เดือน เมษายน พ.ศ. 2565 – กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2567 กลุ่มตัวอย่างคัดเลือก แบบเฉพาะเจาะจงจากผู้ป่วยจิตเวชที่มีความคิดอัตโนมัติด้านลบและความเสี่ยงต่อการฆ่าตัวตาย จำนวน 30 คน เครื่องมือที่ใช้ ประกอบด้วย 1) โปรแกรมบำบัดผู้ป่วยจิตเวชที่มีความคิดอัตโนมัติด้านลบและความเสี่ยงต่อการฆ่าตัวตาย 2) แบบสอบถามในการเก็บข้อมูล ได้แก่ ข้อมูลส่วนบุคคล แบบประเมินทักษะการแก้ปัญหา แบบประเมินโรคซึมเศร้า 9 คำถาม และแบบประเมินการฆ่าตัวตาย 8 คำถาม วิเคราะห์ข้อมูลด้วยค่าเฉลี่ย ความถี่ ร้อยละ Paired t-test และ Wilcoxon signed rank test

ผลการวิจัยพบว่า คะแนนเฉลี่ยการประเมินทักษะการแก้ไขปัญหา (PSI) ก่อนเข้าร่วมโปรแกรม เท่ากับ 34.67 (SD.= 4.05) หลังเข้าร่วมเท่ากับ 73.50 (SD.= 5.44) เมื่อเปรียบเทียบก่อนและหลังคะแนนเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p < 0.05) คะแนนเฉลี่ยการประเมินภาวะซึมเศร้าก่อนเข้าร่วม เท่ากับ 23.73 (SD.= 2.10) หลังเข้าร่วม เท่ากับ 4.57 (SD.= 1.43) เมื่อเปรียบเทียบก่อนและหลังคะแนนลดลงอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p < 0.05) คะแนนเฉลี่ยการประเมินความเสี่ยงต่อการฆ่าตัวตายก่อนเข้าร่วม เท่ากับ 40.23 (SD.= 6.59) หลังเข้าร่วม เท่ากับ 3.20 (SD.= 1.62) เมื่อเปรียบเทียบก่อนและหลังคะแนนลดลงอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p < 0.05)

โปรแกรมบำบัดนี้ เป็นการบำบัดรายบุคคลโดยเน้นการมีส่วนร่วมของบุคคลใกล้ชิดซึ่งแหล่งสนับสนุนทางสังคมที่สำคัญ เพิ่มทักษะการแก้ปัญหา ลดความคิดและพฤติกรรมการฆ่าตัวตาย ซึ่งเป็นทางเลือกหนึ่งในการจัดบริการการป้องกันการฆ่าตัวตายในกลุ่มผู้ป่วยจิตเวชของโรงพยาบาลชุมชน และโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบล