Effects of the Behavioral Development Program for Leptospirosis Prevention among Rice Farmers in Mae Na Ruea Subdistrict, Mueang Phayao District, Phayao Province
Keywords:
Rice farmers, Leptospirosis, Behavioral prevention development programAbstract
This quasi-experimental study aimed to examine the effects of the behavioral development program for leptospirosis prevention among rice farmers in Mae Na Ruea Subdistrict, Mueang Phayao District, Phayao Province. The sample consisted of 56 rice farmers, purposively selected and divided into an experimental group (n = 28) and a control group (n=28). The experimental group received an 8-week leptospirosis prevention behavior development program, while the control group received routine health education. Data were collected using a structured questionnaire administered before and after program participation. Descriptive statistics, including percentage, mean, and standard deviation, were used to analyze general characteristics. Paired t-tests were used to compare pre- and post-intervention mean scores of knowledge, attitudes, and leptospirosis prevention behaviors within each group, and independent t-tests were used to compare mean score differences between the two groups. The results showed that, after the intervention, the experimental group had significantly higher mean scores of knowledge, attitudes, and leptospirosis prevention behaviors compared to before the intervention and compared to the control group (p<0.05). These findings indicate that the program was effective in enhancing leptospirosis prevention behaviors among rice farmers. Therefore, public health agencies may consider applying this program to promote farmers’ health behaviors and reduce the risk of leptospirosis in agricultural communities.
References
กรมส่งเสริมการเกษตร. (2567). Fast BI (Farmer Analytic System of Thailand): ข้อมูลพื้นฐานครัวเรือน [ออนไลน์]. [สืบค้นเมื่อ 11 กรกฎาคม 2568]; แหล่งข้อมูล: https://aiu.doae.go.th/bi_report/bi_report1/
ณัฐวุฒิ แท่นศิลา. (2566). ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมการป้องกันและควบคุมโรคเลปโตสไปโรซีสของประชาชนตำบลหนองฮาง อำเภอเบญจลักษ์ จังหวัดศรีสะเกษ. วารสารวิจัยและพัฒนาสุขภาพศรีสะเกษ, 2(1), 1-12. [สืบค้นเมื่อ 26 มิถุนายน 2568]; แหล่งข้อมูล: https://he03.tci-thaijo.org/index.php/SJRH/article/view/1001
ทีมเฝ้าระวังเหตุการณ์ผิดปกติ (WATCH Team) กรมควบคุมโรค กระทรวงสาธารณสุข. (2567). สรุปการตรวจสอบ ข่าวการระบาดของโรค/ภัยสุขภาพในรอบสัปดาห์ที่ 35 ปี พ.ศ. 2567. วารสารรายงานการเฝ้าระวัง ทางระบาดวิทยาประจำสัปดาห์, 55(9), 1-3. [สืบค้นเมื่อ 26 มิถุนายน 2568]; แหล่งข้อมูล: https://he05.tci-thaijo.org/index.php/WESR/article/view/3481
ธวัชชัย เติมใจ. (2565). การสร้างเสริมพฤติกรรมการป้องกันโรคเลปโตสไปโรซีสโดยการจัดการอนามัยสิ่งแวดล้อมเพื่อลดประชากรหนูในครัวเรือนของประชาชนกลุ่มเสี่ยง จังหวัดศรีสะเกษ [ออนไลน์]. [สืบค้นเมื่อ 30 พฤศจิกายน 2567]; แหล่งข้อมูล: http://202.28.34.124/dspace/bitstream/123456789/1537/1/61011562005.pdf
ปรียา อินทะนิล. (2552). พฤติกรรมการป้องกันการติดเชื้อโรคเลปโตสไปโรซีสของเกษตรกร อำเภอเวียงป่าเป้า จังหวัดเชียงราย. พยาบาลศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการพยาบาลชุมชน คณะพยาบาลศาสตร์. เชียงใหม่: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
สำนักงานพัฒนาระบบข้อมูลข่าวสารสุขภาพ. (2564). โรคเลปโตสไปโรสิส [ออนไลน์]. [สืบค้นเมื่อ 20 พฤศจิกายน 2568]; แหล่งข้อมูล: https://www.hiso.or.th/thaihealthstat/area/index.php?ma=1&pf=01818101&tp=243
สำนักงานสาธารณสุขจังหวัดศรีสะเกษ. (2563). รายงานการเฝ้าระวังทางระบาดวิทยาปี 2563. (อัดสำเนา).
โรงพยาบาลศิริราช ปิยมหาราชการุณย์. (2568). โรคฉี่หนู ภัยที่มากับหน้าฝน [ออนไลน์]. [สืบค้นเมื่อ 19 สิงหาคม 2568]; แหล่งข้อมูล: https://www.siphhospital.com/th/news/article/share/leptospirosis
อนุลักษ์ แก้วคูนอก. (2567). การศึกษาพฤติกรรมการป้องกันโรคเลปโตสไปโรซีส ของประชากรกลุ่มเสี่ยง.วารสารวิจัยและพัฒนาสุขภาพศรีสะเกษ, 3(2), 80-92. [สืบค้นเมื่อ 23 ธันวาคม 2568]; แหล่งข้อมูล: https://he03.tci-thaijo.org/index.php/SJRH/article/view/2727/2168
ฤชุอร จอมทอง, พฤศจิกาพรน์ ปัญญาคมจันทพูน, วันชัย สีหะวงษ์ และทศพงษ์ บุระมาน. (2563). การศึกษาการรับรู้โอกาสเสี่ยงต่อโรคฉี่หนู ความพึงพอใจข้อมูลข่าวสาร และพฤติกรรมการป้องกันตนเองต่อโรคฉี่หนูของผู้ป่วยโรคฉี่หนูในพื้นที่เสี่ยง อำเภอภูสิงห์ จังหวัดศรีสะเกษ. วารสารสำนักงานป้องกันควบคุมโรคที่ 10, 18(1), 61-72. [สืบค้นเมื่อ 26 มิถุนายน 2568]; แหล่งข้อมูล: https://he02.tci-thaijo.org/index.php/odpc10ubon/article/view/249613/169640
Cohen, J. (1988). Statistical power analysis for the behavioral sciences (2nd ed.). Routledge.
Glanz, K., Rimer, B. K., & Viswanath, K. (2008). Theory, research, and practice in health behavior and health education. In K. Glanz, B. K.
Rimer, & K. Viswanath (Eds.), Health behavior and health education: Theory, research, and practice (4th ed., pp. 23-40). Jossey-Bass/Wiley.
Rosenstock, I. M. (1974). Historical origins of the health belief model. Health Education Monograph, 2(4), 328-335. [cited 2025 June 5]; Available from: https://doi.org/10.1177/109019817400200403
Shadish, W. R., Cook, T. D., & Campbell, D. T. (2002). Experimental and quasi-experimental designs for generalized causal inference. Houghton Mifflin.
