ผลของโปรแกรมการออกกำลังกายสำหรับการป้องกันการหกล้มในผู้สูงอายุอำเภอชะอำ

Pataporn Prachapinyo

Authors

Pataporn Prachapinyo Cha-Am Hospital

Keywords:

Elderly people, Berg Balance Scale (BBS), Time Up and Go Test (TUGT), Falling prevention in elderly people

Abstract

Objective: 1) To compare Berg-Balance Scale (BBS), Timed Up and Go Test (TUGT) and incidence of fall before and after exercise program for falling prevention. 2) To compare Berg-Balance Scale (BBS), Timed Up and Go Test (TUGT) and incidence of fall between 2 groups; the with exercise program for falling prevention and the without exercise program for falling prevention

Methods: This study was the quasi-experimental research with two-group pretest-posttest design to compare of the effect of exercise program for falling prevention among elderly people in Cha-am District. The subjects were selected from elderly people in Cha-am District, Phetchaburi between March 2025–December 2025. The subjects were divided into 2 groups; thirty elderly with the exercise program for falling prevention were assigned as the experimental group and thirty elderly without the exercise program for falling prevention were assigned as the control group. Incidence of fall, Berg-Balance Scale (BBS), Timed Up and Go Test (TUGT) were used to measure the results of the effect of exercise program for falling prevention. The data were analyzed by using number, percentage, mean, standard deviation, chi-square test, dependent t test and independent t test. The statistical significant level was set at p < .05.

Results: 1) The experimental group had an increase in Berg Balance Scale (BBS) and a decrease in Timed Up and Go Test (TUGT) between pretest and posttest with statistical significance at p < .01 and p < .01 respectively. Incidence of fall had a decrease between pretest and posttest without statistical significance. 2) The control group had a decrease in Berg Balance Scale (BBS) and a increase Timed Up and Go Test (TUGT) between pretest and posttest with statistical significance at p < .01 and p < .01 respectively. Incidence of fall had a decrease between pretest and posttest without statistical significance. 3) After participating in the program, the experimental group also had higher Berg Balance Scale (BBS) compared with the control group with statistical significance at p < .01. The experimental group had lower Timed Up and Go Test (TUGT) and incidence of fall after participating in the program compared with the control group without statistical significance.

Conclusion: After participating in the program, the experimental group had higher Berg Balance Scale (BBS) compared with the control group with statistical significance. The experimental group had lower Timed Up and Go Test (TUGT) and incidence of fall after participating in the program compared with the control group. The result indicates that consistent physical exercise for three times a week, 20–30 minutes each time, for 12 weeks can improve balance and walking ability, thus preventing falls in elderly people.

References

สำนักบริหารการทะเบียน กรมการปกครอง. สถิติประชากรทางการทะเบียนราษฎร [อินเทอร์เน็ต].

[เข้าถึงเมื่อ 30 ตุลาคม 2566] เข้าถึงได้จาก: http://stat.bora.dopa.go.th

สำนักงานสถิติแห่งชาติ กระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม National statistical office Ministry of digital economy and society. การสำรวจประชากรสูงอายุในประเทศไทย พ.ศ. 2567 ระดับจังหวัด The 2024 survey of the older persons in Thailand provincial level [อินเทอร์เน็ต]. 2567 [เข้าถึงเมื่อ 24 ม.ค. 2568] เข้าถึงได้จาก:https://www.nso.go.th/nsoweb/storage/survey_detail/2025/20250103144326_51634.pdf

Huddleston JM, Whitford KJ. Medical care of elderly patients with hip fractures. Mayo Clin Proc. 2001;76(3):295–8. doi: 10.4065/76.3.295.

World Health Organization. WHO global report on falls prevention in older age. Geneva: WHO Press; 2008.

ธัญญรัตน์ อโนทัยสินทวี, แสงศุลี ธรรมไกรสร, พัฒน์ศรี ศรีสุวรรณ, ชลัญธร โยธาสมุทร, กมลภัทร อินทรสร, บรรณาธิการ. ยากันล้ม คู่มือป้องกันการหกล้มในผู้สูงอายุ. กรุงเทพมหานคร: มูลนิธิสถาบันวิจัยและพัฒนาผู้สูงอายุไทย (มสผส.); 2558.

สถาบันเวชศาสตร์สมเด็จพระสังฆราชญาณสังวรเพื่อผู้สูงอายุ กรมการแพทย์ กระทรวงสาธารณสุข.แนวทางเวชปฏิบัติการป้องกันและประเมินภาวะหกล้มในผู้สูงอายุ [อินเทอร์เน็ต]. 2564 [เข้าถึงเมื่อ 25 พ.ย. 2566] เข้าถึงได้จาก: http://agingthai.dms.go.th/agingthai/wp-content/uploads/2021/01/book_9.pdf

Sherrington C, Michaleff ZA, Fairhall N, Paul SS, Tiedemann A, Whitney J, et al. Exercise to prevent falls in older adults: an updated systematic review and meta-analysis. Br J Sports Med. 2017;51(24):1750–8. doi: 10.1136/bjsports-2016-096547.

Harnirattisai T, Thongtawee B, Raetong P. The effects of a physical activity program for fall prevention among Thai Older Adults. Pacific Rim Int J Nurs Res. 2015;19(1):4–18.

Bhanusali H, Vardhan V, Palekar T, Khandare S. Comparative study on the effect of square stepping exercises versus balance training exercises on fear of fall and balance in elderly population. Int J Physiother Res. 2015;4(1):1352–9. doi: 10.16965/ijpr.2015.206

El Haber N, Erbas B, Hill KD, Wark JD. Relationship between age and measures of balance, strength and gait: Linear and non-linear analyses. Clin Sci (Lond). 2008;114(12):719–27. doi: 10.1042/CS20070301.

สมนึึก กุุลสถิิตพร. กายภาพบำบัดในผู้สงอายุ. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์ออฟเซ็ท เพรส; 2549.

รัญชนา หน่อคำ, ศิริรัตน์ ปานอุทัย, ทศพร คำผลศิริ. ผลของการออกกำลังกายแบบก้าวตามตารางต่อการทรงตัวในผู้สูงอายุ. พยาบาลสาร. 2559;43(3):58–68.

เยาวดี มณีทรัพย์. ผลของการออกกำลังกายด้วยตาราง 9 ช่องต่อการทรงตัวและความแข็งแรงของกล้ามเนื้อขาในผู้สูงอายุ. วารสารโรงพยาบาลชลบุรี. 2563;45(3):175–82.

เขมภััค เจริิญสุุขศิิริิ, นุุศราพร แซ่่ลิ้ม, หรรษกร สาระพัันธุ์์, ธัญญาลักษณ์ พรมสุข. ผลของการออกกำลังกายแบบก้าวตามตารางกับการฝึกการทรงตัวที่มีต่อการทรงตัวและคุณภาพชีวิตด้านสุขภาพในผู้สูงอายุไทย. วารสารวิจัยทางวิทยาศาสตร์สุขภาพ. 2561;12(2):98–107.

ปัทมา เซ้้งอาศััย, ชาญชััย เจริิญพงศ์์สุุนทร, ดิิษฐพล มั่นธรรม. ผลของการออกกำลังกายแบบแอโรบิกชนิดแรงกระแทกต่ำต่อความกลัวการหกล้ม การทรงตัว และคุณภาพชีวิตด้านสุขภาพในผู้สูงอายุ. วารสารสมาคมเวชศาสตร์ป้องกันแห่งประเทศไทย. 2565;12(1):14–23.

นงลักษณ์ วิรัชชัย. การกำหนดขนาดตัวอย่างในการทดสอบสมมุติฐานวิจัย. เอกสารประกอบการบรรยาย เรื่อง “วิธีการที่ถูกต้องและทันสมัยในการกำหนดขนาดตัวอย่าง” ในโครงการ Research Zone จัดโดย ศูนย์การเรียนรู้ทางการวิจัย; วันที่ 26 มกราคม 2555; ณ อาคารศูนย์การเรียนรู้ทางการวิจัย สำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ (วช.). กรุงเทพมหานคร: สำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ; 2555.

Berg K, Wood-Dauphinee S, Williams JI, Gayton D. Measuring balance in the elderly; preliminary development of an instrument. Physiother Canada. 1989;41(6):304–11.

Podsiadlo D, Richardson S. The timed “Up & Go”: a test of basic functional mobility for frail elderly person. J Am Geriatr Soc. 1991;39:142–8. doi: 10.1111/j.1532-5415.1991.tb01616.x.

Shumway-Cook A, Woollacott M. Motor control: translating research in to clinical practice. 4th ed. Philadelphia: Lippincott Williams & Wilkins; 2012.

น้อมจิตต์ นวลเนตร์. การทรงตัวในผู้สูงอายุ. วารสารพฤฒาวิทยาและเวชศาสตร์ผู้สูงอายุ. 2543;1(3): 46–50.

Langley FA, Mackintosh SFH. Functional balance assessment of older community dwelling adults: A systematic review of the literature. IJAHSP. 2007;5(4):1–11. doi: 10.46743/1540-580X/2007.1174