สมรรถนะที่พึงประสงค์ของนักฉุกเฉินการแพทย์ตามความคิดเห็น ของผู้มีส่วนได้ส่วนเสียในระบบสุขภาพปฐมภูมิ

บทคัดย่อ

การศึกษาเชิงคุณภาพนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาสมรรถนะที่พึงประสงค์ของนักฉุกเฉินการแพทย์ตามความคิดเห็นของผู้มีส่วนได้ส่วนเสียในระบบสุขภาพปฐมภูมิ ระยะเวลาดำเนินการวิจัยระหว่างวันที่ 15 ธันวาคม พ.ศ.2566 -31 กรกฏาคม พ.ศ.2567 คัดเลือกผู้ให้ข้อมูลหลักแบบเจาะจง จาก 5 กลุ่มด้านฉุกเฉินการแพทย์ ได้แก่ ผู้บริหาร สถาบันการศึกษา หน่วยงานสถานบริการสุขภาพ บัณฑิต และนิสิต รวม 53 คน จนข้อมูลอิ่มตัวจากการสัมภาษณ์เชิงลึกและการสนทนากลุ่ม ตรวจสอบความตรงเชิงเนื้อหาทั้งแบบสัมภาษณ์เชิงลึกและแบบสนทนากลุ่ม ได้ค่าดัชนีความสอดคล้องอยู่ระหว่าง 0.67-1.00 วิเคราะห์ข้อมูลเชิงแก่นสาร และตรวจสอบความน่าเชื่อถือ ตามหลัก COREQ

ผลการศึกษา พบว่าสมรรถนะที่พึงประสงค์ของนักฉุกเฉินการแพทย์ คือ 1) ลักษณะการปฏิบัติงานของนักฉุกเฉินการแพทย์ เป็นบทบาทหน้าที่และการปฏิบัติงานแบบบูรณาการ 2) สมรรถนะของนักฉุกเฉินการแพทย์ ประกอบด้วย
(1) สมรรถนะวิชาชีพ ด้านความเชี่ยวชาญ การช่วยชีวิตและการจัดการผู้ป่วยวิกฤต (2) สมรรถนะเชิงระบบ ด้านการจัดการเชิงรุกในชุมชนและการบูรณาการเครือข่าย และ (3) Soft Skill และภาวะผู้นำ ดังนั้นสถาบันการศึกษานอกจากการพัฒนาสมรรถนะเชิงวิชาชีพแล้วยังควรพัฒนาทักษะ Soft Skills เน้นการนำทักษะภาวะผู้นำ การควบคุมอารมณ์ และมนุษยสัมพันธ์มาใช้ในการสื่อสารกับญาติผู้ป่วยและทีมงานภายใต้ภาวะกดดัน หน่วยงานสถานบริการในเชิงนโยบายควรมีการบริหารจัดการกำลังคนแบบหมุนเวียน เพื่อให้บุคลากรได้มีโอกาสปฏิบัติงานทั้งในศูนย์สั่งการและสลับไปปฏิบัติงานบนรถพยาบาลระดับสูง (ALS) ในหน่วยงานเครือข่าย เพื่อคงไว้ซึ่งสมรรถนะวิชาชีพตามมาตรฐานสากล