การพัฒนารูปแบบการป้องกันโรคไข้หูดับในชุมชน ตำบลท่าตูม อำเภอเมือง จังหวัดมหาสารคาม

ผู้แต่ง

  • ณัฐจิรา อัปปะมะโน มหาวิทยาลัยมหาสารคาม
  • พัดชา หิรัญวัฒนกุล มหาวิทยาลัยมหาสารคาม
  • จารุวรรณ วิโรจน์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม

คำสำคัญ:

การพัฒนารูปแบบ, การป้องกันโรคไข้หูดับในชุมชน, โรคไข้หูดับ

บทคัดย่อ

วัตถุประสงค์ : เพื่อศึกษาสถานการณ์ พัฒนาและประเมินผลรูปแบบการป้องกันโรคไข้หูดับในชุมชนตำบลท่าตูม อำเภอเมือง จังหวัดมหาสารคาม

รูปแบบวิจัย : การวิจัยเชิงปฏิบัติการ (Action Research) โดยใช้แนวคิดของ Kemmisและ McTaggartประกอบด้วย 3 ระยะ ได้แก่ ระยะศึกษาสถานการณ์ ระยะพัฒนา และระยะประเมินผล ระหว่างเดือนมีนาคม–กันยายน 2568 กลุ่มตัวอย่างคือประชาชนอายุ 60 ปีขึ้นไป จากการสุ่มอย่างง่าย จำนวน 297 คน และกลุ่มเป้าหมายคือคณะกรรมการพัฒนารูปแบบการป้องกันโรคไข้หูดับ จำนวน 47 คน เครื่องมือวิจัย ได้แก่ แบบสัมภาษณ์เชิงลึก แนวคำถามสนทนากลุ่ม และแบบสอบถาม วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา(ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน) และสถิติ Paired t-test ข้อมูลเชิงคุณภาพวิเคราะห์ด้วยวิธีการวิเคราะห์เชิงเนื้อหา

ผลการศึกษา : บริบทพื้นที่ตำบลท่าตูมยังมีปัจจัยเสี่ยงต่อการเกิดโรคไข้หูดับ และการดำเนินงานป้องกันโรคเดิมเป็นการดำเนินงานโดยเจ้าหน้าที่สาธารณสุขเพียงฝ่ายเดียว รูปแบบที่พัฒนาขึ้นจึงมุ่งเน้นการบูรณาการข้อมูล การคัดเลือกปัญหาสำคัญ การบูรณาการหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง และการใช้มาตรการที่เหมาะสมกับบริบทชุมชน ผ่านกิจกรรมหลัก 5 กิจกรรม ได้แก่ การอบรมให้ความรู้ การสร้างแกนนำ การบูรณาการหน่วยงาน การสร้างความตระหนักรู้ และการติดตามประมวลผล เกิดเป็นรูปแบบการป้องกันโรคไข้หูดับ “TATUM Model” ภายหลังการดำเนินงานพบว่าประชาชนและคณะกรรมการพัฒนารูปแบบมีค่าเฉลี่ยความรู้ เจตคติ พฤติกรรม และความพึงพอใจเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ และไม่พบผู้ป่วยโรคไข้หูดับในพื้นที่ในช่วงปี 2567–2568

สรุปผลการศึกษา : รูปแบบการป้องกันโรคไข้หูดับที่พัฒนาขึ้นมีความชัดเจน เหมาะสมกับบริบทชุมชน สามารถนำไปประยุกต์ใช้ได้จริง โดยปัจจัยแห่งความสำเร็จสำคัญ ได้แก่ การป้องกันโรคเชิงรุก การเฝ้าระวังโรคอย่างต่อเนื่อง และการติดตามประมวลผลอย่างเป็นระบบ ซึ่งเอื้อต่อความยั่งยืนของการป้องกันโรคในระดับชุมชน

เอกสารอ้างอิง

World Health Organization. Food safety and Streptococcus suis [Internet]. Geneva: World Health Organization; 2019 [cited 2025 Mar 8]. Available from: https://www.who.int/food-safety/areas_work/zoonose/stepsuis/en/

Wertheim HF, Nghia HD, Taylor W, Schultsz C. Streptococcus suis: an emerging human pathogen. Clin Infect Dis. 2009;48(5):617–625. doi:10.1086/596763.

สำนักโรคติดต่ออุบัติใหม่. แผนยุทธศาสตร์การเตรียมความพร้อมป้องกันและแก้ไขปัญหาโรคติดต่ออุบัติใหม่แห่งชาติ พ.ศ. 2560–2564. กรุงเทพฯ: สำนักงานกิจการโรงพิมพ์องค์การสงเคราะห์ทหารผ่านศึกในพระบรมราชูปถัมถ์; 2559.

สำนักงานป้องกันและควบคุมโรคที่ 7 ขอนแก่น. สรุปรายงานสถานการณ์โรค Streptococcus suis: รายงานสถานการณ์ประจำปี 2566. ขอนแก่น: สำนักงานป้องกันและควบคุมโรคที่ 7 ขอนแก่น; 2566.

สำนักงานสาธารณสุขจังหวัดมหาสารคาม. สรุปรายงานสถานการณ์โรค Streptococcus suis: รายงานสถานการณ์ประจำปี 2566. มหาสารคาม: สำนักงานสาธารณสุขจังหวัดมหาสารคาม; 2566.

งานระบาดวิทยา โรงพยาบาลมหาสารคาม. สรุปรายงานสถานการณ์โรค Streptococcus suis: รายงานสถานการณ์ประจำปี 2566. มหาสารคาม: โรงพยาบาลมหาสารคาม; 2566.

Kemmis S, McTaggart R. The action research planner. 3rd ed. Victoria: Deakin University Press; 1988.

Cochran WG. Sampling techniques. New York: John Wiley & Sons; 1953.

รัชชญาภัช สำเภา และคณะ. การศึกษาลักษณะทางระบาดวิทยาของผู้ป่วยโรคไข้หูดับเสียชีวิตใน

ประเทศไทยระหว่างปี พ.ศ. 2559–2563. รายงานการเฝ้าระวังทางระบาดวิทยาประจำสัปดาห์. 2565;52(10).

เพลิน โทนสระน้อย. การศึกษาโรคติดเชื้อ Streptococcus suisผู้ป่วยที่นอนรักษาตัวในโรงพยาบาลจังหวัดสระแก้ว. จุฬาอายุรศาสตร์. 2561;31(1):50–65.

วัฒนา โยธาใหญ่ และคณะ. บริบททางสังคมและการบริโภคนิสัยของประชาชนในหมู่บ้านที่เกิดโรคโบทูลิซึ่ม จังหวัดพะเยา. วารสารสาธารณสุขล้านนา. 2549;2(3):216–219.

Huong VTL, Turner HC, Kinh NV, Thai PQ, Hoa NT, Horby P, et al. Burden of disease and economic impact of human Streptococcus suis infection in Vietnam. Trans R Soc Trop Med Hyg. 2019;113(6):341–350.

สุภารัตน์ ปราบคะเชนทร์. การพัฒนาความรอบรู้ด้านสุขภาพและพฤติกรรมการป้องกันโรคไข้หูดับของประชาชน ตำบลซับสีทอง อำเภอเมืองชัยภูมิ จังหวัดชัยภูมิ. ชัยภูมิเวชสาร. 2568;45(2).

เปรมจิตร แก้วมูล. ความรู้และการปฏิบัติตัวในการป้องกันการติดเชื้อสเตร็พโตค็อกคัส ซูอิสของประชาชน ตำบลท่าอิฐ อำเภอเมือง จังหวัดอุตรดิตถ์ [วิทยานิพนธ์พยาบาลศาสตรมหาบัณฑิต]. เชียงใหม่: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่; 2552.

รัชนีกร คำหล้า และคณะ. การพัฒนารูปแบบสื่อสารความเสี่ยงโรคและภัยสุขภาพแบบมีส่วนร่วมเพื่อแก้ไขปัญหาโรค Streptococcus suisในพื้นที่ตำบลทุ่งกล้วย อำเภอภูซาง จังหวัดพะเยา. วารสารสาธารณสุขล้านนา. 2553;6(1):104–113.

Takeuchi et al. Impact of a food safety campaign on Streptococcus suis infection in humans in Thailand. Am J Trop Med Hyg. 2017;96(6):1370–1377.

กรมควบคุมโรค. แนวทางการป้องกันควบคุมโรคสเตร็พโตค็อกคัส ซูอิส. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์อักษรกราฟฟิคแอนด์ดีไซน์; 2565.

รุจิรา ดุริยศาสตร์ และคณะ. พฤติกรรมสุขภาพในการป้องกันโรคติดเชื้อ Streptococcus suisของประชาชนในตำบลนาขมิ้นและตำบลโพนจาน อำเภอโพนสวรรค์ จังหวัดนครพนม. วารสารสำนักป้องกันควบคุมโรคที่ 6 ขอนแก่น. 2558;22(2):75–84.

กุลจิรา เพ็ชรกุล และกรรณิการณ์ ณ ลำปาง. ปัจจัยที่มีผลต่อการปฏิบัติตัวในการป้องกันการติดเชื้อ Streptococcus suisของประชาชน จังหวัดเชียงใหม่. วารสารล้านนา. 2563;16(1):13–23.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2026-04-28

รูปแบบการอ้างอิง

อัปปะมะโน ณ., หิรัญวัฒนกุล พ., & วิโรจน์ จ. (2026). การพัฒนารูปแบบการป้องกันโรคไข้หูดับในชุมชน ตำบลท่าตูม อำเภอเมือง จังหวัดมหาสารคาม. วารสารโรงพยาบาลมหาสารคาม, 23(1), 35–53. สืบค้น จาก https://he02.tci-thaijo.org/index.php/MKHJ/article/view/279456

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิจัย