Development of a Community-Based Streptococcus suis Prevention Model in Tha Tum Subdistrict, MahaSarakham Province, Thailand
Keywords:
Model Development, community-based prevention of Streptococcus suis infection, Streptococcus suis infectionAbstract
Objective : To study the situation, develop, and evaluate a community-based prevention model for Streptococcus suisinfection (deafness fever) in Tha Tum Subdistrict, Mueang District, MahaSarakham Province.
Methods : This study employed Action Research based on the concept of Kemmis and McTaggart, consisting of three phases: situational study, development, and evaluation, conducted from March to September 2025. The sample included 297 community members aged 60 years and over selected by simple random sampling, and 47 members of the model development committee. Research instruments included in-depth interviews, focus group discussion guidelines, and questionnaires. Data were analyzed using descriptive statistics (percentage, mean, and standard deviation) and paired t-test. Qualitative data were analyzed using content analysis.
Results : context of Tha Tum Subdistrict revealed persistent risk factors for Streptococcus suisinfection, and previous prevention efforts were primarily implemented by public health officers alone. The developed model emphasized data integration, identification of key problems, inter-agency collaboration, and context-appropriate measures through five main activities: knowledge training, leader development, inter-agency integration, awareness raising, and systematic monitoring and evaluation. This resulted in the “TATUM Model” for community-based prevention. After implementation, knowledge, attitudes, behaviors, and satisfaction among community members and committee members increased significantly. No cases of Streptococcus suisinfection were reported in the area during 2024–2025.
Conclusion : The developed prevention model was clear, contextually appropriate, and practically applicable. Key success factors included proactive prevention, continuous surveillance, and systematic monitoring and evaluation, which supported the sustainability of community-level disease prevention.
References
World Health Organization. Food safety and Streptococcus suis [Internet]. Geneva: World Health Organization; 2019 [cited 2025 Mar 8]. Available from: https://www.who.int/food-safety/areas_work/zoonose/stepsuis/en/
Wertheim HF, Nghia HD, Taylor W, Schultsz C. Streptococcus suis: an emerging human pathogen. Clin Infect Dis. 2009;48(5):617–625. doi:10.1086/596763.
สำนักโรคติดต่ออุบัติใหม่. แผนยุทธศาสตร์การเตรียมความพร้อมป้องกันและแก้ไขปัญหาโรคติดต่ออุบัติใหม่แห่งชาติ พ.ศ. 2560–2564. กรุงเทพฯ: สำนักงานกิจการโรงพิมพ์องค์การสงเคราะห์ทหารผ่านศึกในพระบรมราชูปถัมถ์; 2559.
สำนักงานป้องกันและควบคุมโรคที่ 7 ขอนแก่น. สรุปรายงานสถานการณ์โรค Streptococcus suis: รายงานสถานการณ์ประจำปี 2566. ขอนแก่น: สำนักงานป้องกันและควบคุมโรคที่ 7 ขอนแก่น; 2566.
สำนักงานสาธารณสุขจังหวัดมหาสารคาม. สรุปรายงานสถานการณ์โรค Streptococcus suis: รายงานสถานการณ์ประจำปี 2566. มหาสารคาม: สำนักงานสาธารณสุขจังหวัดมหาสารคาม; 2566.
งานระบาดวิทยา โรงพยาบาลมหาสารคาม. สรุปรายงานสถานการณ์โรค Streptococcus suis: รายงานสถานการณ์ประจำปี 2566. มหาสารคาม: โรงพยาบาลมหาสารคาม; 2566.
Kemmis S, McTaggart R. The action research planner. 3rd ed. Victoria: Deakin University Press; 1988.
Cochran WG. Sampling techniques. New York: John Wiley & Sons; 1953.
รัชชญาภัช สำเภา และคณะ. การศึกษาลักษณะทางระบาดวิทยาของผู้ป่วยโรคไข้หูดับเสียชีวิตใน
ประเทศไทยระหว่างปี พ.ศ. 2559–2563. รายงานการเฝ้าระวังทางระบาดวิทยาประจำสัปดาห์. 2565;52(10).
เพลิน โทนสระน้อย. การศึกษาโรคติดเชื้อ Streptococcus suisผู้ป่วยที่นอนรักษาตัวในโรงพยาบาลจังหวัดสระแก้ว. จุฬาอายุรศาสตร์. 2561;31(1):50–65.
วัฒนา โยธาใหญ่ และคณะ. บริบททางสังคมและการบริโภคนิสัยของประชาชนในหมู่บ้านที่เกิดโรคโบทูลิซึ่ม จังหวัดพะเยา. วารสารสาธารณสุขล้านนา. 2549;2(3):216–219.
Huong VTL, Turner HC, Kinh NV, Thai PQ, Hoa NT, Horby P, et al. Burden of disease and economic impact of human Streptococcus suis infection in Vietnam. Trans R Soc Trop Med Hyg. 2019;113(6):341–350.
สุภารัตน์ ปราบคะเชนทร์. การพัฒนาความรอบรู้ด้านสุขภาพและพฤติกรรมการป้องกันโรคไข้หูดับของประชาชน ตำบลซับสีทอง อำเภอเมืองชัยภูมิ จังหวัดชัยภูมิ. ชัยภูมิเวชสาร. 2568;45(2).
เปรมจิตร แก้วมูล. ความรู้และการปฏิบัติตัวในการป้องกันการติดเชื้อสเตร็พโตค็อกคัส ซูอิสของประชาชน ตำบลท่าอิฐ อำเภอเมือง จังหวัดอุตรดิตถ์ [วิทยานิพนธ์พยาบาลศาสตรมหาบัณฑิต]. เชียงใหม่: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่; 2552.
รัชนีกร คำหล้า และคณะ. การพัฒนารูปแบบสื่อสารความเสี่ยงโรคและภัยสุขภาพแบบมีส่วนร่วมเพื่อแก้ไขปัญหาโรค Streptococcus suisในพื้นที่ตำบลทุ่งกล้วย อำเภอภูซาง จังหวัดพะเยา. วารสารสาธารณสุขล้านนา. 2553;6(1):104–113.
Takeuchi et al. Impact of a food safety campaign on Streptococcus suis infection in humans in Thailand. Am J Trop Med Hyg. 2017;96(6):1370–1377.
กรมควบคุมโรค. แนวทางการป้องกันควบคุมโรคสเตร็พโตค็อกคัส ซูอิส. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์อักษรกราฟฟิคแอนด์ดีไซน์; 2565.
รุจิรา ดุริยศาสตร์ และคณะ. พฤติกรรมสุขภาพในการป้องกันโรคติดเชื้อ Streptococcus suisของประชาชนในตำบลนาขมิ้นและตำบลโพนจาน อำเภอโพนสวรรค์ จังหวัดนครพนม. วารสารสำนักป้องกันควบคุมโรคที่ 6 ขอนแก่น. 2558;22(2):75–84.
กุลจิรา เพ็ชรกุล และกรรณิการณ์ ณ ลำปาง. ปัจจัยที่มีผลต่อการปฏิบัติตัวในการป้องกันการติดเชื้อ Streptococcus suisของประชาชน จังหวัดเชียงใหม่. วารสารล้านนา. 2563;16(1):13–23.
Downloads
Published
How to Cite
Issue
Section
License
Copyright (c) 2026 Mahasarakham Hospital Journal
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
วารสารนี้เป็นลิขสิทธิ์ของโรงพยาบาลมหาสารคาม
