The Survey of Geographical Distribution and Resting Sites of Aedes albopictus in Chonburi Province for the Effective Control

Main Article Content

Ekarat Denchonchai
Wannisa Suebsaard
Piti Mongkalangoon
Chitti Chansang
Uruyakorn Chansang
Archawin Rojanawiwat

Abstract

          Aedes albopictus, the Asian tiger mosquito is an important vector of Chikungunya and Dengue fever in Thailand. Recently, there were 5,728 and 71,292 cases of both diseases reported in 2020, respectively. According to the lack of information about geographical distribution and resting sites of Ae. albopictus in Thailand, this study was performed to obtain the data for the efficiently focal mosquito control. Two study areas comprised of rubber plantations and other different cohorts in Nong Sua Chang of Ban Bueng and Phuong Thong of Bo Thong in Chonburi province were selected in this study based on the geographical information. The adult mosquitoes were surveyed and sampled by the questing and hovering techniques with the appropriate developed tools. Four genus and eight species of mosquitoes were found. Among these, 80% and 90% of mosquitoes were Ae. albopictus which the captured rates were 20 and 25 mosquitoes/hour, respectively. The developed resting boxes and new mosquito suction were used to investigate the resting sites of Ae. albopictus in the high density areas of mosquitoes in Chonburi province. The mosquitoes were more abundance in the rubber plantations with bushes than those with rubber trees only. The environmental conditions were noted and then were analyzed together with the data of mosquitoes. All the information was presented as GIS map showed the density of the Ae. albopictus during 6.00 am-9.00 pm compared among the 3 areaes of residences, rubber plantations and forerst in Chonburi province. These results could be used for the focal control of Ae. albopictus in Thailand.

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

Section
Original Articles

References

1. Thavara U, Tawatsin A, Phan-Urai P, Ngamsuk W, Chansang C, Mingtuan L, et al. Dengue vector mosquitoes at a tourist attraction, Ko Samui, in 1995. Southeast Asian J Trop Med Public Health 1996; 27(1):160-3.

2. นิภา เบญจพงศ์, อุรุญากร จันทร์แสง. ยุงลาย Aedes (Stegomyia) albopictus (Skuse) พาหะของโรคไข้เลือดออกในประเทศไทย. ว โรคติดต่อ 2541; 24(1): 154-8.

3. Huang YM. Contribution to the mosquito fauna of Southeast Asia XIV. The subgenus Stegomyia of Aedes in Southeast Asia. I-The scutellaris group of species. Contrib Am Entomol Inst 1972; 9(1): 1-109.

4. สำนักโรคติดต่ออุบัติใหม่ กรมควบคุมโรค. โรคชิคุนกุนยา. [ออนไลน์]. 2552; [สืบค้น 30 ก.ย. 2557]. [1 หน้า]. เข้าถึงได้ที่: URL: http://old.ddc.moph.go.th/km/showimgkm.php?id=46.

5. สมาคมโรคติดเชื้อในเด็กแห่งประเทศไทย. โรคไข้ปวดข้อยุงลาย (Chikungunya virus disease). [ออนไลน์] 2557; [สืบค้น 30 ก.ย. 2557]. [2 หน้า]. เข้าถึงได้ที่: URL: https://www.pidst.or.th/
A234.html.

6. Thavara U, Tawatsin A, Pengsakul T, Bhakdeenuan P, Chanama S, Anantapreecha S, et al. Outbreak of chikungunya fever in Thailand and virus detection in fi eld population of vector mosquitoes, Aedes aegypti (L.) and Aedes albopictus Skuse (Diptera: Culicidae). Southeast Asian J Trop Med Public Health 2009; 40(5): 951-62.

7. สริตา มิ่งมาลีโชคชัย. การแพร่ระบาดของโรคชิคุนกุนยาช่วง พ.ศ.2552 -2560 ในประเทศไทย. [วิทยานิพนธ์]. สาขาวิชาภูมิศาสตร์, คณะเกษตรศาสตร์ ทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม. พิษณุโลก: มหาวิทยาลัยนเรศวร; 2561.

8. สำนักโรคติดต่อนำโดยแมลง กรมควบคุมโรค. สถานการณ์โรคไข้ปวดข้อยุงลายประเทศไทย ประจำสัปดาห์ที่ 52/2561 ณ วันที่ 10 มกราคม พ.ศ. 2562. [ออนไลน์]. 2562; [สืบค้น 20 ม.ค. 2562]; [3 หน้า]. เข้าถึงได้ที่: URL: https://ddc.moph.go.th/uploads/
ckeditor/6f4922f45568161a8cdf4ad2299f6d23/files/Chikun/
2561/chikun_wk52.pdf.

9. กองโรคติดต่อนำโดยแมลง กรมควบคุมโรค. รายงานประจำปี 2562 กองโรคติดต่อนำโดยแมลง. [ออนไลน์]. 2563; [สืบค้น 20 ก.พ. 2563]; [129 หน้า]. เข้าถึงได้ที่: URL: https://drive.google.com/
filed/1vtmSOp60uLinIBm3XUFmUv-h5vpJznOB/view.

10. สำนักสื่อสารความเสี่ยงและพัฒนาพฤติกรรมสุขภาพ กรมควบคุมโรค. พยากรณ์โรคและภัยสุขภาพรายสัปดาห์ ฉบับที่ 274 ประจำสัปดาห์ที่ 32 (วันที่ 9-15 ส.ค. 63). [ออนไลน์]. 2563; [สืบค้น 30 ต.ค. 2563]; [1 หน้า]. เข้าถึงได้ที่: URL: https://ddc.moph.go.th/
brc/news.php?news=14160&deptcode=brc&news_views=
3332.

11. อุษาวดี ถาวระ, พายุ ภักดีนวน, อภิวัฏ ธวัชสิน, จักรวาล ชมภูศรี, ชญาดา ขำสวัสดิ์, ยุทธนา ภู่ทรัพย์, และคณะ. ชีววิทยาของยุงพาหะโรคไข้เลือดออกและซีโรทัยป์ของเชื้อไวรัสเดงกีในวงจรการเกิดโรคในประเทศไทย. ว กรมวิทย พ 2558; 57(2): 186-96.

12. อุษาวดี ถาวระ. ยุงลายพาหะโรคไข้เลือดออก และไข้ชิคุนกุนยา (Dengue haemorrhagic fever and chikungunya fever vectors). ใน: อุษาวดี ถาวระ, บรรณาธิการ. ชีววิทยา นิเวศวิทยา และการควบคุมยุงในประเทศไทย. กรุงเทพฯ: หนังสือดีวัน; 2553. หน้า 17.

13. Ratsitorahina M, Harisoa J, Ratovonjato J, Biacabe S, Reynes JM, Zeller H, et al. Outbreak of dengue and chikungunya fevers, Toamasina, Madagascar, 2006. Emerg Infect Dis 2008; 14(7): 1135-7.

14. Miller BR, Mitchell CJ, Ballinger ME. Replication, tissue tropisms and transmission of yellow fever virus in Aedes albopictus. Trans R Soc Trop Med Hyg 1989; 83(2): 252-5.

15. อุรุญากร จันทร์แสง, จิตติ จันทร์แสง, นิภา เบญจพงศ์. การจำแนกชนิดยุงพาหะในประเทศไทยด้วยโปรแกรมคอมพิวเตอร์. ว วิชาการสาธารณสุข 2540; 6(3): 545-51.

16. สำนักงานสถิติจังหวัดชลบุรี. รายงานวิเคราะห์สถานการณ์การจัดทำข้อมูลเชิงพื้นที่จังหวัดชลบุรี. [ออนไลน์]. 2563; [สืบค้น 20 ก.พ. 2563]; [22 หน้า]. เข้าถึงได้ที่: URL: http://osthailand.nic.
go.th/masterplan_area/userfiles/file%20Download/Report
%20Analysis%20Province/รายงานวิเคราะห์สถานการณ์จังหวัดชลบุรี.pdf.

17. คณพศ ทองขาว, วิโรจน์ ฤทธาธร, สุพิทย์ ยศเมฆ. การสำรวจทางกีฏวิทยา ยุงพาหะนำโรคไข้ปวดข้อยุงลายในพื้นที่รอยโรค จังหวัดสุราษฎร์ธานี. ว ควบคุมโรค 2558; 41(1): 57-67.

18. Yap HH, Lee CY, Chong NL, Foo AE, Lim MP. Oviposition site preference of Aedes albopictus in the laboratory. J Am Mosq Control Assoc 1995; 11(1): 128-32.

19. ศุภวรรณ พรหมเพรา, หยดฟ้า ราชมณี, จุรีย์ ไก่แก้ว. นิเวศวิทยาของยุงลายในตำบลเคร็ง อำเภอชะอวด จังหวัดนครศรีธรรมราช. ว มหาวิทยาลัยทักษิณ 2561; 21(1): 9-20.

20. ปฐมพร พริกชู, สุวิช ธรรมปาโล, วิรัช วงศ์หิรัญรัชต์, เรวดี แก้วขาว, ปัจฉิมา บัวยอม, แจ่มจันทร์ กิมาคม. ระบาดวิทยาของโรคชิคุนกุนยาในภาคใต้ตอนล่าง ปี 2553. ว ควบคุมโรค 2554; 37(3): 205-14.

21. Thammapalo S, Wonghiranrat W, Moonmek S, Sriplong W. Biting time of Aedes albopictus in the rubber plantation and the orchard, The Southernmost of Thailand. J Vector Borne Dis 2009; 6(2): 1-6.

22. สุวิช ธรรมปาโล, วิรัช วงค์หิรัญรัชต์, โสภาวดี มูลเมฆ, วาสินี ศรีปล้อง. แหล่งเพาะพันธุ์ของยุงลายสวนในพื้นที่ระบาดของโรคไข้ปวดข้อยุงลาย (ชิคุนกุนยา). ว โรคติดต่อนำโดยแมลง 2553; 7(2): 7-15.

23. Surtees G. Aedes (Stegomyia) albopictus: a summary of present knowledge with particular reference competition with Aedes aegypti. Int J Pest Manag A 1967; 13(2): 172.

24. Xu Z, Bambrick H, Yakob L, Devine G, Lu J, Frentiu FD, et al. Spatiotemporal patterns and climatic drivers of severe dengue in Thailand. Sci Total Environ 2019; 656: 889-901.

25. วัชพงษ์ แสงนิล, จารุวรรณ์ วงบุตดี. การประยุกต์ใช้ระบบสารสนเทศภูมิศาสตร์ เพื่อจำแนกพื้นที่เสี่ยงต่ออุบัติการณ์โรคมาลาเรียในเขตพื้นที่ชายแดนไทย-ลาว-กัมพูชา จังหวัดศรีสะเกษ และจังหวัดอุบลราชธานี. ว สาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล. 2557; 44(3): 260-72.