Effects of Home Pharmaceutical Care in Uncontrolled Diabetes Mellitus Patients
Keywords:
Pharmaceutical care, Home care, Diabetes mellitus, Drug related problemsAbstract
The quasi-experimental research aimed to study the problem medication use, and to elevate the effect of home pharmaceutical care on knowledge of diabetes mellitus, cooperation for medication adherence and blood sugar levels in uncontrolled diabetes mellitus patients. The samples were 70 uncontrolled diabetes mellitus patients with HbA1c levels higher than 7 mg% who were received the service at Eastern primary care unit in Ngao district. The samples were randomized to allocate to an experimental group (n=35) and a control group (n=35). The experimental group received home pharmaceutical care from pharmacists. The control group received usual care from health promoting hospitals. The researchers collected the data at months 0 and 5. The research tools were a pharmaceutical care record form, a medication adherence assessment form, a pill count form, a diabetes knowledge assessment form, and HbA1c & FBS instruments. The tools were tested for reliability using the Kuder Richardson formula 20 equal to 0.88. Chi-square test, Pair t-test, Independent t-test and Fischer’s exact test were used to analysis data.
The results fond that the most common problems with medication use and medication behavior among uncontrolled diabetes patients were related to treatment efficacy. The medication adherence and diabetes knowledge scores in the experimental group were significantly higher than those in the control group (p<0.05). HbA1c levels were not different from those in the control group.
Home pharmaceutical care was the process that investigated to finding and solving problem drug use and management of those problems. Moreover, patients' knowledge of diabetes and drug cooperation was statistically increased. HbA1c levels found an improvement but were not clear.
Downloads
References
กรรณิการ์ ยิ่งยืน, นงลักษณ์ เมธากาญจนศักดิ์. (2559). ผลของโปรแกรมการจัดการตนเองเพื่อควบคุมอาหารคาร์โบไฮเดรตและส่งเสริมการออกกําลังกายผ่านระบบเครือข่ายอินเทอร์เน็ตในผู้ป่วยเบาหวานชนิดที่ 2. วารสารการแพทย์โรงพยาบาลอุดรธานี, 30(1), 12-23.
กุสุมา กังหลี (2561). ปัจจัยทำนายพฤติกรรมการใช้ยาในผู้ป่วยเบาหวานชนิดที่ 2 โรงพยาบาลพระมงกุฎเกล้าวารสารพยาบาลทหารบก,19 (2), 170-182.
กองโรคไม่ติดต่อ กรมควบคุมโรค. (18 มกราคม 2565). จำนวนและอัตราตายด้วย 5 โรค NCD ปี 2559-2563. กรมควบคุมโรค สำนักโรคไม่ติดต่อ. http://www.thaincd.com/2016/mission/documents-detail .php?id=14220&tid=32&gid=1-020
กมลชนก จงวิไลเกษม, และสงวน ลือเกียรติบัณฑิต. (2564). การพัฒนาแบบวัดความร่วมมือในการใช้ยาสำหรับคนไทย. วารสารเภสัชกรรมไทย, 13(1), 18-29.
จตุพร ทองอิ่ม. (2556). หลักการสำหรับเภสัชกรครอบครัวในการออกเยี่ยมบ้าน. ใน ธิดา นิงสานนท์, จตุพร ทองอิ่ม และปรีชา มนทกานติกุล (บ.ก.), คู่มือเภสัชกรและการเยี่ยมบ้าน (น. 21-37). กรุงเทพฯ:สำนักพิมพ์ประชาชน.
ธนกฤต มงคลชัยภักดิ์, สุธาทิพย์ พิชญ์ไพบูลย์ และ อลิศรา แสงวิรุณ (2558).ปัจจัยที่มีผลต่อความร่วมมือในการใช้ยาของผู้ป่วยเบาหวาน ณ โรงพยาบาลตำรวจ, วารสารเภสัชกรรมไทย, 7(1),47-58.
ติยารัตน์ ภูติยา, สงครามชัยย์ ลีทองดีศกุล, และกุลชญา ลอยหา. (2564). การพัฒนาระบบบริบาลทางเภสัชกรรมที่บ้านสำหรับการดูแลผู้ป่วยเบาหวานที่ใช้ยาฉีดอินซูลินในเขตตำบลโขงเจียม อำเภอโขงเจียม จังหวัดอุบลราชธานี. วารสารศรีวนาลัยวิจัย, 11(1), 91-104.
นรินทรา นุตาดี, และกฤษณี สระมุณี. (2559). การประเมินผลการเยี่ยมบ้านโดยทีมสหวิชาชีพที่มีเภสัชกรร่วมทีมเพื่อจัดการปัญหาการใช้ยาในผู้ป่วยเบาหวานและความดันโลหิตสูงของโรงพยาบาลน้ำพอง จังหวัดขอนแก่น. วารสารเภสัชกรรมไทย, 8(1), 206-14.
ปริญา ถมอุดทา, ชมพูนุท พัฒนจักร, อดิศักดิ์ ถมอุดทา, สุกัญญา คำผา, ศุภิญญา ภูมิวณิชกิจ, ปภัสรินทร์ จีรอำพรวัฒน์, และคณะ. (2560). ผลของการบริบาลเภสัชกรรมผู้ป่วยต่อเนื่องในชุมชนโดยการออกเยี่ยมบ้านในเครือข่ายบริการสุขภาพอำเภอเมือง จังหวัดมหาสารคาม. ศรีนครินทร์เวชสาร, 32(3), 229-35.
ปริตตา ไชมล, สงวน ลือเกียรติบัณฑิต, และวรนุช แสงเจริญ. (2560). ผลของการให้ความรู้โดยเภสัชกรร่วมกับ การใช้ภาพถ่ายแสดงวิธีการใช้ยาสำหรับผู้ป่วยโรคเบาหวาน. วารสารเภสัชกรรมไทย, 9(2), 475-88.
ปิยะวดี ทองโปร่ง. (2561). ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับการควบคุมระดับน้ำตาลในเลือดของผู้ป่วยเบาหวานชนิดที่สองของชุมชนแห่งหนึ่งในจังหวัดอุบลราชธานี. วารสารราชธานีนวัตกรรมทางวิทยาศาสตร์สุขภาพ, 2(4), 9-21.
ศูนย์การศึกษาต่อเนื่องทางเภสัชศาสตร์ สภาเภสัชกรรม. (2560). การบริบาลเภสัชกรรม. สืบค้น 1 มีนาคม 2565. จาก https://ccpe.pharmacycouncil.org/index.php?option=seminar_detail&subpage=seminar_detail&id=1261
สิรวิชญ์ พันธนา, ประภาเพ็ญ สุวรรณ, สุรีย์จันทรโมลี และสุธรรม นันทมงคลชัย (2562) การพัฒนารูปแบบการบริบาลทางเภสัชกรรมสำหรับผู้ป่วยโรคเบาหวานโดยการมีส่วนร่วมของชุมชน อำเภอเมืองบึงกาฬ จังหวัดบึงกาฬ, 6(3) , 1-13.
สมาคมโรคเบาหวานแห่งประเทศไทย. (2560). แนวทางเวชปฏิบัติสำหรับโรคเบาหวาน (พิมพ์ครั้งที่ 3). บริษัท ร่มเย็น มีเดีย จำกัด.
สมทรง ราชนิยม. (2559). การจัดการปัญหาการใช้ยาของผู้ป่วยโรคเรื้อรังที่บ้านโดยเภสัชกรครอบครัวในเครือข่ายบริการสุขภาพอำเภอกระนวน. วารสารเภสัชกรรมไทย, 8(1), 169-81.
สายพิณ หัตถีรัตน์. (2556). หลักการเวชศาสตร์ครอบครัวกับการเยี่ยมบ้านสำหรับเภสัชกร. ใน ธิดา นิงสานนท์, จตุพร ทองอิ่ม และปรีชา มนทกานติกุล (บ.ก.), คู่มือเภสัชกรและการเยี่ยมบ้าน (น. 9-19). กรุงเทพฯ:สำนักพิมพ์ประชาชน.
อนุชา คงสมกัน, มณีรัตน์ ธีระวิวัฒน์. (2555). ปัจจัยที่มีผลต่อพฤติกรรมควบคุมระดับน้ำตาลในเลือดของผู้ป่วย เบาหวาน ที่มารับบริการ ณ โรงพยาบาลรามาธิบดี. วารสารสุขศึกษา, 35(120), 62-73.
ฤตกร หมั่นสระเกษ, ทัศนีย์ รวิวรกุล, และ สุนีย์ ละกำปั่น. (2562). ผลของโปรแกรมการจัดการตนเองต่อการ ควบคุมระดับน้ำตาลในเลือดของผู้ป่วยเบาหวานชนิดที่ 2 ที่ใช้อินซูลิน. วารสารสุขภาพและการศึกษา พยาบาล, 25(2), 87-103.
ฤทธิรงค์ บูรพันธ์, นิรมล เมืองโสม. (2556). ปัจจัยที่มีผลต่อการควบคุมระดับน้ำตาลในเลือดไม่ได้ของผู้ป่วย เบาหวานชนิดที่ 2 โรงพยาบาลสร้างคอม จังหวัดอุดรธานี. วารสารวิจัยสาธารณสุขศาสตร์, 6(3), 102-9.
International Diabetes Federation. (2021). Diabetes facts & figures (10th ed.).
Krapek, K., King, K., Warren, SS., George, KG., Caputo, DA., Mihelich, K. et al. (2004). Medication adherence and associated hemoglobin A1c in type 2 diabetes. Ann Pharmacother, 38(9), 1357-62. doi: 10.1345/aph.1D612
Schectman, JM., Nadkarni, MM., & Voss, JD. (2002). The association between diabetes metabolic control and drug adherence in an Indigent population. Diabetes Care, 25(6), 1015-21. doi:10.2337/diacare.25.6.1015
Downloads
Published
How to Cite
Issue
Section
License
Copyright (c) 2022 Sirindhorn College of Public Health Ubon Ratchathani Province
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสาร วารสารสาธารณสุขและสุขภาพศึกษา (Thai Journal of Public Health and Health Education) เป็นลิขสิทธิ์ของ วิทยาลัยการสาธารณสุขสิรินธร จังหวัดอุบลราชธานี
