The Effects of the Triple-P Positive Parenting Program on Positive Parenting Behaviors Among Parents of Preschool Children in the Southern Border Provinces of Thailand
Keywords:
program, triple-p positive parenting program, family engagement, early childhood, southern border provinces contextAbstract
Positive parenting behavior is a crucial factor in promoting the emotional and social development of preschool children, particularly in the context of the southern border provinces, which are culturally diverse and have higher behavioral risks among children. The Triple-P Positive Parenting Program is a parenting support program that has been proven to be effective in enhancing positive parenting skills. This study employed a quasi-experimental research design with a one-group, pretest-posttest approach. The objective was to study the effects of the program on positive parenting behaviors among parents of preschool children. The sample consisted of 27 parents of preschool children from a community in a southern border province who selected through purposive sampling, and the research was conducted over 4 weeks between November 2024 and January 2025. The research instruments included the Triple-P Positive Parenting Program, a general information questionnaire, and a Positive Parenting Behavior Questionnaire. Data were analyzed using paired t-test statistics to compare the scores before and after participating in the program. The results showed that parents’ positive parenting behaviors significantly improved, with the mean score increasing from 3.06 (S.D.=1.07) to 3.73 (S.D.=0.50) after participating in the program (95% CI=0.56-0.78; p-value<.01). Recommendations from the study suggest that future research should expand the sample to be more diverse and include different contexts and that the study period extended to assess the long-term outcomes of the program on parenting behaviors and the development of preschool children.
Downloads
References
กรมสุขภาพจิต. (2565). โปรแกรมการส่งเสริมพัฒนาการและสร้างวินัยเชิงบวกโดยครอบครัวมีส่วนร่วม (Triple-P) (พิมพ์ครั้งที่ 3). สถาบันพัฒนาการเด็กราชนครินทร์.
กรมอนามัย. (2566). รายงานการศึกษาปัจจัยกำหนดสุขภาพและพฤติกรรมสุขภาพที่มีผลต่อครอบครัวและชุมชน. นนทบุรี: กระทรวงสาธารณสุข.
กระทรวงสาธารณสุข. (2567). ระบบคลังข้อมูลด้านการแพทย์และสุขภาพ (HDC). กรมสนับสนุนบริการสุขภาพ. https://hdcservice.moph.go.th
ชาญวิทย์ พรนภล. (2563). แบบวัดพฤติกรรมการเลี้ยงดูเชิงบวก ฉบับผู้ปกครอง (POPS-P). กรุงเทพฯ: คณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล มหาวิทยาลัยมหิดล.
ณฐมน สีธิแก้ว, ศลิษา โกดยี่, เกศมณี มูลปานันท์, ขนิษฐา พิศฉลาด, ฉันทนา แรงสิงห์, อรนลิน สิงขรณ์, และคณะ. (2565). การศึกษาความสัมพันธ์ของปัจจัยที่เกี่ยวข้องต่อพฤติกรรม การเลี้ยงดูเชิงบวกของผู้ปกครองเด็กปฐมวัย และความคิดเชิงบริหาร ของเด็กปฐมวัยในจังหวัดเชียงราย. วารสารพยาบาล กระทรวงสาธารณสุข, 32(3), 122-133.
ดุษฎี จึงศิรกุลวิทย์ และอมรา ธนศุภรัตนา. (2566). ผลของโปรแกรมฝึกทักษะการเลี้ยงดูเด็กปฐมวัยไทย (Thai Triple-P) ต่อพัฒนาการและความฉลาดทางอารมณ์ในเด็กกลุ่มเสี่ยงต่อพัฒนาการล่าช้า. วารสารสุขภาพจิตแห่งประเทศไทย, 31(3), 215-226. https://he01.tci-thaijo.org/index.php/jmht/article/view/256049
นวลจันทร์ จุฑาภักดีกุล. (2560). การพัฒนาและหาค่าเกณฑ์มาตรฐานเครื่องมือประเมินการคิดเชิงบริหารในเด็กปฐมวัย. นครปฐม: ศูนย์วิจัยประสาทวิทยาศาสตร์ สถาบันชีววิทยาศาสตร์โมเลกุล มหาวิทยาลัยมหิดล.
นัฏฐ์ดนุช จรครบุรีธนาดุล, ทนง ทองภูเบศร์ และชินวงศ์ ศรีงาม. (2567). วินัยเชิงบวกของเด็กปฐมวัยสู่การเรียนรู้บนฐานวิถีชีวิตใหม่. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา, 35(1), 1-14.
นาคี สอนโพธิ์, พัชรินทร์ ฉลาดธัญญกิจ และธีรารัตน์ พลราชม. (2567). การพัฒนารูปแบบการส่งเสริมพัฒนาการเด็กในวัย 3-5 ปี ผ่านกระบวนการเรียนรู้แบบมีส่วนร่วม ในสกลนคร. วารสารพยาบาลกองทัพบก, 25(3), 383-391. https://he01.tci-thaijo.org/index.php/JRTAN/article/view/272719
นิพัทธา สังข์ยก, และเนรัญชลา จารุจิตร. (2564). การจัดกิจกรรมเสริมประสบการณ์เพื่อพัฒนา EQ ของเด็กนักเรียนในศูนย์พัฒนาเด็กเล็กสำหรับผู้ปกครอง. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, 23(1), 399-412.
ปฐมมา สุขทวี, เพ็ญนภา กุลนภัทร และภรภัทร เฮงอุดมทรัพย์. (2566). การเสริมสร้างทักษะพ่อแม่ในเวลาลูกยุคดิจิทัลด้วยนวัตกรรมการปรึกษาครอบครัวร่วมสมัย: การเสริมสร้างทักษะการเลี้ยงดูเด็กในยุคดิจิทัลผ่านนวัตกรรมการให้คำปรึกษาครอบครัวร่วมสมัยวารสารวิจัยทางการศึกษา คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ, 18(1), 178-190. https://ejournals.swu.ac.th/index.php/jre/article/view/15255
ปาริชาติ อาษาธง และทองมี ผลาผล. (2565). การพัฒนารูปแบบการส่งเสริมทักษะการคิดเชิงบริหารของเด็กปฐมวัยแบบมีส่วนร่วมของครอบครัวและชุมชนในจังหวัดร้อยเอ็ด. วารสารพยาบาลสภากาชาดไทย, 15(2), 266-279.
พัทธ์ธีรา รัตนชัย และอีสมาแอ กาเต๊ะ. (2564). พฤติกรรมการอบรมเลี้ยงดูบุตรด้วยหลักการอิสลามของครอบครัวไทยมุสลิมสามจังหวัดชายแดนใต้. วารสารอิสลามศึกษา มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์, 12(1), 67-81.
พิสมัย แข็งแรง. (2567). ผลของโปรแกรมส่งเสริมพัฒนาการและเสริมสร้างวินัยเชิงบวก โดยครอบครัวมีส่วนร่วม ส่งผลต่อความฉลาดทางด้านสติปัญญา ความฉลาดทางด้านอารมณ์ และพฤติกรรมของเด็กปฐมวัยในศูนย์พัฒนาการเด็กเล็กในเขตตำบลหัวช้าง อำเภอจตุรพักตรพิมาน จังหวัดร้อยเอ็ด. วารสารวิจัยและพัฒนานวัตกรรมทางสุขภาพ, 5(1), 25-35.
มลฤดี น้อยตำแย, ปนัดดา ธนเศรษฐกร และพัชรินทร์ เสรี. (2565). ผลของโปรแกรมเทคนิค 101s การสร้างวินัยเชิงบวกสำหรับผู้ดูแลเด็กปฐมวัยต่อทักษะการใช้เทคนิคการสร้างวินัยเชิงบวก การเลี้ยงดูแบบกรอบแนวคิดเติบโต และทักษะทางอารมณ์-สังคมในเด็กปฐมวัย. วารสารวิจัยทางวิทยาศาสตร์สุขภาพ, 16(2), 3-5.
มัทรี คอดริงตัน, จุฑามาศ โชติบาง และอัจฉราพร ศรีภูษณาพรรณ. (2564). ปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับการสร้างเสริมวินัยเชิงบวกในผู้ดูแลเด็กวัยก่อนเรียน. วารสารวิจัยสุขภาพและการพยาบาล, 37(2), 229-231.
ยุพิน นุชิิต. (2567). ประสิทธิผลของโปรแกรมส่งเสริมพัฒนาการและสร้างวินัยเชิงบวกโดยครอบครัวมีส่วนร่วมต่อทักษะความฉลาดทางอารมณ์และทักษะการเลี้ยงดูเด็กปฐมวัย ในเครือข่ายสุขภาพอำเภอโพนทอง. วารสารวิจัยและพัฒนานวัตกรรมทางสุขภาพ, 5(1), 150-161.
ลักษณา สกุลทอง และศรินทิพย์ ชาลีเครือ. (2565). การพัฒนาโปรแกรมTriple P เพื่อกระตุ้นพัฒนาการเด็กปฐมวัยเขตสุขภาพที่ 7. วารสารศูนย์อนามัยที่ 7 ขอนแก่น, 14(1), 97-110. https://he01.tcithaijo.org/index.php/johpc7/article/view/253321
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2565). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 13 พ.ศ. 2566-2570. สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
เสาวรส ปลื้มใจ และอุทิศ สังขรัตน์. (2558). การสร้างสันติภาพชายแดนใต้: เรื่องเล่าของผู้หญิง. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยทักษิณ, 10(1), 225-242.
Bandura, A. (1977). Social Learning Theory. Englewood Cliffs, NJ: Prentice-Hall. https://he01.tci-thaijo.org/index.php/jrhi/article/view/269429
Kang H. (2021). Sample size determination and power analysis using the G*Power software. Journal of educational evaluation for health professions, 18, 17. https://doi.org/10.3352/jeehp.2021.18.17
Orem, D. E. (2001). Nursing concepts practice (6th ed.). St. Louis: Mosby-Year Book.
Sander M.R. (2008). Triple P-positive parenting program: Towards an empirically validated multilevel parenting and family support strategy for prevention of behavior and emotional problems in children. Clinical child and family Psychology Review, 2, 71-90.
Skaik, Y. (2015). The bread and butter of statistical analysis “t-test”: Uses and misuses. Pakistan Journal of Medical Sciences, 31(6), 1558-1559. https://doi.org/10.12669/pjms.316.8984
Downloads
Published
How to Cite
Issue
Section
License
Copyright (c) 2025 Sirindhorn College of Public Health Ubon Ratchathani Province
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสาร วารสารสาธารณสุขและสุขภาพศึกษา (Thai Journal of Public Health and Health Education) เป็นลิขสิทธิ์ของ วิทยาลัยการสาธารณสุขสิรินธร จังหวัดอุบลราชธานี
