The Effects of Rational Emotive Behavior Therapy Program On Resilience Of Major Depressive Disorder
Keywords:
rational emotive behavior therapy program, resilience, major depressive disorderAbstract
This quasi-experimental, two-group pretest-posttest research aimed to examine the effects of a Rational Emotive Behavior Therapy (REBT) program on resilience among patients with major depressive disorder in the Suksan Ward at Buddhachinaraj Hospital, Phitsanulok Province. The study was conducted between July 3, 2024 and July 2, 2025. The sample consisted of 20 patients, divided into control and experimental groups, with 10 participants in each group. The participants were selected using matched-pair randomization and consisted of patients with major depressive disorder diagnosed by a psychiatrist. The research instruments consisted of a Rational Emotive Behavior Therapy (REBT) program, the Resilience Inventory, and the Beck Depression Inventory. The REBT program was reviewed for content validity by five experts and demonstrated an Index of Item-Objective Congruence (IOC) ranging from 0.80 to 1.00 (mean = 0.83). The RQ questionnaire and the BDI demonstrated satisfactory internal consistency, with Cronbach's alpha coefficients of 0.84 and 0.82, respectively. Data were analyzed using descriptive statistics (including frequency, percentage, mean, and standard deviation), paired t-tests, and independent t-tests. Statistical significance was set at p < .05.
The findings revealed that: 1) the posttest mean resilience score of the experimental group (Mean = 92.70, SD = 2.83) was significantly higher than their pretest score (Mean = 71.50, SD = 4.01) (p < .001); and 2) after the intervention, the experimental group demonstrated a significantly higher mean resilience score (Mean = 92.70, SD =2.83) than the control group (Mean = 80.30, SD = 8.33) (p < .001), with a very large effect size (Cohen's d = 1.99). Suggestions for practice: Long-term follow-up assessments of resilience among patients with major depressive disorder should be conducted. Furthermore, researchers should examine the effectiveness of the REBT program using larger sample sizes and in different care settings, such as outpatient and community-based populations. Additionally, factors that may influence the program’s effectiveness, including disease severity, age, and sex, should be further investigated.
Downloads
References
เขมมัสศิริ เนตร์มณี, ดลดาว วงศ์ธีระธรณ์ และเพ็ญนภา กุลนภาดล. (2563). ผลการปรึกษารายบุคคลตามทฤษฎีพิจารณาเหตุผล อารมณ์และพฤติกรรมต่อการมองโลกในแง่ดีของผู้ติดเชื้อเอชไอวี. วารสารสุโขทัยธรรมาธิราช, 33(1), 72–87.
เนตรชนก แก้วจันทา และชมพูนุท กาบคำบา.(2566). การพยาบาลจิตเวช. ขอนแก่น: โรงพิมพ์คลังนานาวิทยา. 275-276.
ผ่องศรี คุณารักษ์, สุรินทร์ สุทธิธิทิพย์ และสมพงษ์ ปั้นหุ่น. (2560). ผลการปรึกษารายบุคคลตามทฤษฎีพิจารณาเหตุผลอารมณ์ และพฤติกรรมต่อคุณค่าในตนเองของผู้หญิงที่ผิดหวังในความรัก. วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏลำปาง, 6(2), 91–105.
พัชรินทร์ นินทจันทร์, ทัศนา ทวีคูณ, จริยา วิทยะศุภร และพิศสมัย อรทัย. (2552). คู่มือการสร้างความแข็งแกร่งในชีวิต (Enhancing resilience). กรุงเทพฯ: จุดทอง.
พัชรินทร์ นินทจันทร์, โสภิณ แสงอ่อน และทัศนา ทวีคูณ. (2555). โปรแกรมการเสริมสร้างความแข็งแกร่งในชีวิต: A resilience-enhancing program. กรุงเทพฯ: จุดทอง.
พัชรินทร์ นินทจันทร์, โสภิณ แสงอ่อน และจริยา วิทยะศุภร. (2556). ความแข็งแกร่งในชีวิต เหตุการณ์ที่สร้างความยุ่งยากใจ และสุขภาพจิตของนักศึกษามหาวิทยาลัย. วารสารการพยาบาลและสุขภาพ, 7(2), 12–26.
มุกดา ศรียงค์. (2522). แบบประเมินภาวะซึมเศร้าของเบค [Beck depression inventory IA (BDI-IA)]. กรุงเทพฯ: คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคําแหง.
มุกดาวรรณ ผลพานิช. (2560). ผลของโปรแกรมการปรับความคิดและพฤติกรรมแบบกลุ่มต่อความรู้สึกมีคุณค่าในตนเองและภาวะซึมเศร้าของผู้สูงอายุในชุมชน [วิทยานิพนธ์พยาบาลศาสตรมหาบัณฑิต]. ชลบุรี: มหาวิทยาลัยบูรพา.
ยาใจ สิทธิมงคล, พวงเพชร เกสรสมุทร, นพพร ว่องสิริมาศ และอทิตยา พรชัยเกตุโอวยอง. (2559). การพยาบาลจิตเวชศาสตร์ (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: ภาควิชาสุขภาพจิตและการพยาบาลจิตเวชศาสตร์ คณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล.
รณชัย ไชยกูล. (2561). ผลการให้คำปรึกษารายบุคคลตามทฤษฎีพิจารณาเหตุผล อารมณ์ พฤติกรรมเพื่อเสริมสร้างความเข้มแข็งทางใจของนักเรียนที่มีภาวะซึมเศร้า ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 ของโรงเรียนแห่งหนึ่งในกรุงเทพมหานคร [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต]. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
ลัดดา แสนสีหา. (2536). ความซึมเศร้าและความคิดอัตโนมัติในทางลบของวัยรุ่นตอนปลาย. [วิทยานิพนธ์พยาบาลศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาสุขภาพจิตและการพยาบาลจิตเวช]. มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
วารีรัตน์ ถาน้อย, อทิตยา พรชัยเกตุโอวยอง และภาศิษฏา อ่อนดี. (2555). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อภาวะสุขภาพจิตของนักศึกษาคณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล. วารสารสภาการพยาบาล, 27(พิเศษ), 60–76.
วุฒิพันธุ์ สิทธิการิยะ. (2563). ปัจจัยที่ส่งผลต่อการพยายามฆ่าตัวตายของประชาชนในจังหวัดสิงห์บุรี. โรงพยาบาลสิงห์บุรีเวชสาร, 29(1), 1–16.
ศรัทธินี มาไกล และเรียม นมรักษ์. (2568). ผลของโปรแกรมสุขภาพจิตศึกษาต่ออาการซึมเศร้าของผู้ป่วยโรคซึมเศร้าในโรงพยาบาลเชียงคำ. วารสารวิจัยการพยาบาลและสุขภาพ, 26(1), 1–13.
ศูนย์สุขภาพจิตที่ 2. (2568). สรุปรายงานประจำปี 2568 เขตสุขภาพที่ 2. [อินเทอร์เน็ต]. เข้าถึงเมื่อ 21 มิถุนายน 2569จาก https://www.mhc2.go.th/newweb/files/docs/OperationResults2025.pdf
ศูนย์วิจัยและสารสนเทศโรคซึมเศร้า โรงพยาบาลพระศรีมหาโพธิ์. (2565). รายงานการเข้าถึงบริการของผู้ป่วยโรคซึมเศร้า ปีงบประมาณ 2565 [อินเทอร์เน็ต]. เข้าถึงเมื่อ 18 กันยายน 2565 จาก https://www.thaidepression.com/www/report/main_report/pdf/ahb-08-22-mix_HDC.pdf
สายฝน เอกวรางกูร. (2563). การพยาบาลจิตเวชและสุขภาพจิตศาสตร์และศิลป์สู่การปฏิบัติ 1 (พิมพ์ครั้งที่ 6). นครศรีธรรมราช: โรงพิมพ์สามลดา.
หยาดชล ทวีธนาวณิชย์. (2557). ผลของโปรแกรมพฤติกรรมบำบัดแบบพิจารณาเหตุผลและอารมณ์ต่อภาวะซึมเศร้าของคนพิการ. วารสารการพยาบาลจิตเวชและสุขภาพจิต, 28(3), 26–35.
อธิชาติ โรจนะหัสดิน และจันทิมา อังคพณิชกิจ. (2561). สถานการณ์ภาวะซึมเศร้าของนักศึกษามหาวิทยาลัยไทย. วารสารเทคโนโลยีสุรนารี, 15(1), 61–86.
อุไรวรรณ จันทร์สร. (2561). ผลของการให้คำปรึกษากลุ่มตามแนวคิดพิจารณาเหตุผล อารมณ์ และพฤติกรรมเพื่อความเชื่อที่ไม่สมเหตุสมผลของนักเรียนวัยรุ่น [วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต]. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
Beck, A. T. (1967). Depression: Clinical, experimental, and theoretical aspects. New York: Harper & Row.
David, D., & Szentagotai, A. (2008). Rational emotive behavior therapy, cognitive therapy, and medication in the treatment of major depressive disorder: A randomized clinical trial. Journal of Clinical Psychology, 64(6), 728-746.
Grotberg, E. H. (1995). A guide to promoting resilience in children: Strengthening the human spirit [Internet]. The Hague: The Bernard van Leer Foundation. Retrieved June 1, 2017, from https://eric.ed.gov/?id=ED386271
Grotberg, E. H. (1997). The international resilience research project [Internet]. Retrieved June 6, 2017, from http://resilnet.uiuc.edu/library/grotb97a.html
Hofmann, S. G., Asnaani, A., Vonk, I. J. J., Sawyer, A. T., & Fang, A. (2012). The efficacy of cognitive behavioral therapy: A review of meta-analyses. Cognitive Therapy and Research, 36(5), 1-21.
Joyce, S., Shand, F., Tighe, J., Laurent, S. J., Bryant, R. A., Harvey, S. B. (2018). Road to resilience: A systematic review and meta-analysis of resilience training programmes and interventions. BMJ Open, 8(6), 1-9.
Masten, A. S. (2001). Ordinary magic: Resilience processes in development. American Psychologist, 56(3), 227–238.
Moon, J. R., Huh, J., Song, J., Kang, I.-S., Park, S.W., Chang, S.-A., Yang, J.-H., Jun, T.- G., & Han, J.-S. (2021). The effects of rational emotive behavior therapy for depressive symptoms in adults with congenital heart disease. Heart & Lung, 50(6), 906-913.
Richardson, G. E. (2002). The metatheory of resilience and resiliency. Journal of Clinical Psychology, 58(3), 307-321.
Weinrach, S.G., Ellis, A, MacLaren, C, DiGiuseppe, R., Vernon, A., Wolfe, J, Malkinson, R., & Backx, W. (2001). Rational emotive behavior therapy successes and failures: Eight personal perspectives. Journal of Counseling & Development, 79(3), 259-268.
Downloads
Published
How to Cite
Issue
Section
License
Copyright (c) 2026 Sirindhorn College of Public Health Ubon Ratchathani Province
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสาร วารสารสาธารณสุขและสุขภาพศึกษา (Thai Journal of Public Health and Health Education) เป็นลิขสิทธิ์ของ วิทยาลัยการสาธารณสุขสิรินธร จังหวัดอุบลราชธานี
