การศึกษาชีวกลศาสตร์และสมบัติวัสดุของเครื่องจักสาน "งูกินเขียด" จากผักตบชวา เพื่อการประยุกต์ใช้เป็นอุปกรณ์ช่วยดึงนิ้วสำหรับบำบัดโรคลมปลายปัตฆาตและนิ้วล็อก

บทคัดย่อ

การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาหลักการทำงานทางชีวกลศาสตร์ของเครื่องเล่นภูมิปัญญาไทย "งูกินเขียด" และเปรียบเทียบคุณสมบัติทางวัสดุศาสตร์ระหว่างตอกไม้ไผ่และเส้นใยผักตบชวา เพื่อประเมินศักยภาพในการพัฒนาเป็นอุปกรณ์ช่วยดึงนิ้วสำหรับลดอาการปวดและแก้ไขภาวะข้อติดในการแพทย์แผนไทยและเวชศาสตร์ฟื้นฟู โดยดำเนินการวิเคราะห์โครงสร้างการถักทอแบบเกลียวด้วยความสัมพันธ์ระหว่างมุมถักกับแรงบีบในแนวรัศมี ตามหลักการเปลี่ยนแปลงแรงดึงในแนวแกนให้เป็นแรงบีบอัด รวมทั้งวิเคราะห์เปรียบเทียบค่ามอดุลัสของยังและลักษณะพื้นผิวระหว่างไม้ไผ่และผักตบชวาจากข้อมูลทุติยภูมิและทฤษฎีแรงเสียดทาน ผลการศึกษาพบว่าโครงสร้างสานแบบงูกินเขียดทำงานสอดคล้องกับหลักการทางฟิสิกส์ด้านการขยายตัวของโครงสร้างตาข่ายและปรากฏการณ์ล็อกด้วยแรงเสียดทาน ในด้านวัสดุศาสตร์พบว่าเส้นใยผักตบชวามีค่ามอดุลัสของยังประมาณ 6-8 จิกะพาสคัล ซึ่งต่ำกว่าไม้ไผ่ที่ระดับ 10-30 จิกะพาสคัล อยู่ประมาณ 3-4 เท่า แสดงให้เห็นถึงความยืดหยุ่นที่สูงกว่า ประกอบกับมีลักษณะโครงสร้างจุลภาคแบบฟองน้ำที่ช่วยกระจายแรงกดได้สม่ำเสมอ คุณสมบัติดังกล่าวจึงมีแนวโน้มที่จะช่วยลดความเสี่ยงต่อการเกิดภยันตรายต่อเนื้อเยื่อและภาวะขาดเลือดเฉพาะที่ได้เหมาะสมกว่าวัสดุที่มีความแข็งเกร็งสูง โดยสรุป ภูมิปัญญาการสานงูกินเขียดจากผักตบชวามีคุณสมบัติเชิงกลที่สามารถปรับแรงบีบรัดได้ตามแรงดึง สอดคล้องกับกลไกการรักษาโรคลมปลายปัตฆาตบริเวณนิ้วมือตามทฤษฎีการแพทย์แผนไทย และมีศักยภาพในการพัฒนาต่อยอดเป็นอุปกรณ์ทางกายภาพบำบัดทางเลือกที่มีความปลอดภัยและเหมาะสมกับสรีรวิทยาของมนุษย์