THE EFFECT OF SOCIO-CULTURAL PROGRAM FOR PROMOTING QUALITY OF LIFE AND DEPRESSIVE PREVENTION IN THE ELDERLY, NA FAI SUB DIATRICT, MUEANG CHAIYAPHUM DISTRICT, CHAIYAPHUM PROVINCE, 2020
Keywords:
program for promoting quality of life, depressive prevention, socio-cultural, elderlyAbstract
The objective of this research were to study the effects of socio-cultural program for promoting quality of life and depressive prevention in the elderly. The study was a quasi-experiment research. The sample was 66 elderly at Nafai subdistrict, Muang district, Chaiyaphum province, selected by the simple random sampling technique, and they were divided into the experimental (33) and the comparative (33) groups. The research tools included; (1) the socio-cultural program for promoting quality of life and depressive prevention which developed based on the theory of self-efficacy and social support concept, the duration in the activity 12 weeks. (2) The depression and quality of life assessment forms and the reliabilities were .86 and .85 respectively. Data were analyzed by percentage, mean, standard deviation, paired sample t-test and independence sample t-test.
The results showed that; (1) the level of quality of life of the elderly by overview of the experimental group and the control group was at moderate level and didn’t have depression. (2) After attending the program the level of depression of the experimental group was significantly lower than before attending the program, as well as these result were lower than the comparative group, at the level of 0.01. (3)The quality of life of experimental group were significantly higher than before attending the program and higher than the comparative group, at the level of 0.01. It was concluded that the socio-cultural program for promoting quality of life and depressive prevention could reduce depression and enhance the quality of life in the elderly.
Downloads
References
The United Nations. (2017). World population ageing. Available from: http://www.un.org/en/ development/desa/population/publications/pdf/ageing/WPA2017_Highlights.pdf [accessed 2020 10 Mar]
สำนักงานสถิติแห่งชาติ. สถิติผู้สูงอายุไทย. [อินเทอร์เน็ต]. 2563 [เข้าถึงเมื่อ 21 มีนาคม 2563]. เข้าถึงได้จาก http://service.nso.go.th.
กองแผนและงบประมาณ องค์การบริหารส่วนจังหวัดชัยภูมิ. ยุทธศาสตร์ของการพัฒนาขององค์การบริหารส่วนจังหวัดชัยภูมิ. [อินเทอร์เน็ต]. 2563 [เข้าถึงเมื่อ 20 มีนาคม 2563]. เข้าถึงได้จาก http://plan.chpao.org/qrcode/myfileupload /20200214090736.pdf.
อรพรรณ ลือบุญธวัชชัย. การพยาบาลสุขภาพจิตและจิตเวช. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย; 2556.
Lok, J. S., & Le Clair, J. K. Psychiatry in the Elderly. Journal of Psychiatry and Neuroscience 2003; 28(5): 376–377.
นริสา วงศ์พนารักษ์และสายสมร เฉลยกิตติ. ภาวะซึมเศร้า: ปัญหาสุขภาพจิตสำคัญในผู้สูงอายุ.วารสารพยาบาลทหารบก 2557; 15(3):24-31.
Lai, D.W., & Surood S. Predictors of depression in aging South Asian, Canadians. Journal of Cross Cultural Gerontolgy 2016; 23:57-75.
นริสา วงศ์พนารักษ์. การสร้างเสริมสุขภาวะทางจิตในสังคมผู้สูงอายุ. วารสารวิจัยสาธารณสุขศาสตร์มหาวิทยาลัยขอนแก่น 2556; 6(2):160-165.
บรรลุ ศิริพานิช. คู่มือผู้สูงอายุฉบับสมบูรณ์. กรุงเทพฯ: พิมพ์ดี; 2553.
จุลจีรา จันทะมุงคุณ, ณัฐิกา ราชบุตรและธิติรัตน์ เหล่าคมพฤฒาจารย์. การประเมินความต้องการจำเป็นในการส่งเสริมสุขภาพผู้สูงอายุ ตำบลนาเสียว อำเภอเมือง จังหวัดชัยภูมิ. วารสารโรงพยาบาลสกลนคร 2562; 22(1):14-21.
พิกุล ทับวิธร, ดวงกมล ปิ่นเฉลียว, ทิพย์ฆัมพร เกษโกมล. ผลของโปรแกรมพัฒนาความสุขร่วมกับการสนับสนุนทางสังคมในผู้สูงอายุที่มีภาวะซึมเศร้า ตำบลห้วยเตย จังหวัดมหาสารคาม. วารสารวิจัยและพัฒนาระบบสุขภาพ 2563; 13(2):590-602.
กรฐณธัช ปัญญาใส, จุฑามาศ กิติศรีและพิชชานาถ เงินดี. ประสิทธิผลของโปรแกรมการสร้างเสริมสุขภาพเพื่อการพัฒนาคุณภาพชีวิตบนพื้นฐานความต้องการของผู้สูงอายุ. วารสารสาธารณสุขมหาวิทยาลัยบูรพา 2560; 12(2):65-74.
Bandura, Albert. Social cognitive theory: An agentic perspective. Annu. Rev.Psychol; 2001.
House, Robert J. & Mitchell, Terence R. Path-Goal theory of leadership. Journal of Contemporary Business; 1974: 81-97.
บุญใจ ศรีสถิตย์นรากูร. ระเบียบวิธีการวิจัยทางพยาบาลศาสตร์.กรุงเทพฯ: ยูแอนด์ไอ อินเตอร์ มีเดีย จำกัด; 2553.
พงษ์ศักดิ์ อุบลวรรณี. ผลของโปรแกรมสุขภาพจิตศึกษาต่ออาการซึมเศร้าในผู้สูงวัย. [วิทยานิพนธ์พยาบาลศาสตรมหาบัณฑิต]. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์; 2559.
Grove, S., Burns, N., & Gray, J. The practice of nursing research: appraisal, synthesis, and generation of evidence (7thed.). St. Louis, MO: Saunders; 2013.
สุวัฒน์ มหัตนิรันดร์กุล และคณะ. เปรียบเทียบแบบวัดคุณภาพชีวิตขององค์การอนามัยโลก ทุก 100 ตัวชี้วัด และ 26 ตัวชี้วัด. เชียงใหม่: โรงพยาบาลสวนปรุง; 2540.
Lotrakul M, Sumrithe S, Saipanich R. Reliability and validity of the thai version of the PHQ9. BMC Psychiatry; 2008.
McCarten J, Anderson P et al. Finding dementia in primary care: The results of a clinical demonstration project. J Am Geriatr Soc 2012; 60: 210-217.
Podsiadlo, D., & Richardson, S. The timed up and go: a test of basic functional mobility for frail elderly persons. Journal of the American Geriatrics Society 1991; 39(2): 142-148.
แว่นใจ นาคะสุวรรณ. ประสิทธิผลของโปรแกรมการส่งเสริมสุขภาพต่อคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุ ในชุมชน.วารสารพยาบาลตำรวจ 2563; 12(1):171-180.
ฉัตรลดา ดีพร้อมและพัชราวรรณ จันทร์เพชร. ผลของโปรแกรมการส่งเสริมการออกกำลังกายด้วยนวัตกรรมพื้นบ้าน V-exercise ต่อสมรรถภาพทางกายระดับน้ำตาลในเลือดและภาวะซึมเศร้าในผู้สูงอายุที่เป็นโรคเบาหวาน. วารสารพยาบาลศาสตร์และสุขภาพ 2563; 43(1): 42-53.
กรฐณธัช ปัญญาใส, จุฑามาศ กิติศรีและพิชชานาถ เงินดี. ประสิทธิผลของโปรแกรมการสร้างเสริมสุขภาพเพื่อการพัฒนาคุณภาพชีวิตบนพื้นฐานความต้องการของผู้สูงอายุ. วารสารสาธารณสุขมหาวิทยาลัยบูรพา 2560; 12(2):65-74.
Ali, S. A., Suhail, N., & Ali, S A. Low self-esteem leads to depression among elderly: Case study of nursing home. Journal of Universal Surgery 2018; 4(2):145-155.
Downloads
Published
How to Cite
Issue
Section
License
Copyright (c) 2022 Research and Development Health System Journal
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงตีพิมพ์ในวารสารศูนย์ดัชนีการอ้างอิงวารสารไทย ถือเป็นข้อคิดเห็นและความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรงซึ่งกองบรรณาธิการวารสาร ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใด ๆบทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารศูนย์ดัชนีการอ้างอิงวารสารไทย ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารศูนย์ดัชนีการอ้างอิงวารสารไทย หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อหรือเพื่อกระทำการใด จะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากวารสารศูนย์ดัชนีการอ้างอิงวารสารไทยก่อนเท่านั้น
