การศึกษาฤทธิ์สารสกัดตำรับห้ารากต่อเชื้อไวรัส SARS-CoV-2 สายพันธุ์เดลต้า (SARS-CoV-2 Delta variant)
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การแพร่ระบาดของโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 ได้ส่งผลกระทบอย่างรุนแรงต่อสุขภาพ สังคม และเศรษฐกิจทั่วโลก การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อประเมินฤทธิ์ต้านไวรัสของสารสกัดสมุนไพรจากตำรับห้าราก ประกอบด้วยสมุนไพรห้าชนิด ได้แก่ ชิงชี่ ย่านาง คนทา เท้ายายม่อม และมะเดื่อ ชุมพร โดยใช้วิธีการทดสอบแบบ plaque reduction assay ในเซลล์เพาะเลี้ยง Vero cell line เพื่อทดสอบประสิทธิภาพในการยับยั้งการติดเชื้อไวรัส SARS-CoV-2 สายพันธุ์ Delta ผลการทดลองพบว่าสารสกัดตำรับห้ารากมีฤทธิ์ยับยั้งไวรัส SARS-CoV-2 สายพันธุ์ Delta ได้ อย่างมีนัยสำคัญ โดยลดจำนวน plaque ได้เฉลี่ยร้อยละ 96.23 ที่ความเข้มข้นสูงสุดซึ่งไม่เป็นพิษต่อ เซลล์ (10 มก./มล.) ผลการวิจัยนี้แสดงให้เห็นถึงศักยภาพของสมุนไพรไทยในการต้านไวรัส SARS-CoV-2 และอำจเป็น แนวทำงในการพัฒนายาสมุนไพรเพื่อใช้รักษาโรคติดเชื้อไวรัสในอนาคต แม้ว่าผลการวิจัยจะเป็นที่น่าพอใจ แต่การศึกษาต่อเนื่องในระดับคลินิกเป็นสิ่งจำเป็นเพื่อยืนยันประสิทธิภาพและความปลอดภัยของสารสกัดสมุนไพรจากตำรับห้าราก รวมถึงการวิเคราะห์กลไกการออกฤทธิ์ในระดับโมเลกุล และการทดสอบกับไวรัสสายพันธุ์อื่น ๆ ที่แพร่ระบาดในปัจจุบัน
Article Details
เอกสารอ้างอิง
World Health Organization, Africa Region. WHO supports scientifically-proven traditional medicine. สืบค้นเมื่อ 8 ตุลาคม 2567, จาก https://www.afro.who.int/news/who-supports-scientifically-proven-traditional-medicine.
Ang L, et al. (2022). Herbal medicine for COVID-19: An overview of systematic reviews and meta-analysis. Phytomedicine. 102,154136.
Department of Medical Services, Ministry of Public Health. COVID-19CPG for healthcare workers. สืบค้นเมื่อ 11 ตุลาคม 2567, จากhttps://ddc.moph.go.th/viralpneumonia/eng/file/guidelines/g_CPG_22Mar22.pdf.
Radapong S, et al. (2022). Anti-SARS-CoV-2 activity and Inhibition of ACE2 and TMPRSS2 expression of Ya-Prasa Pro Yai, Ya-Ha-Rak and Ya-Chanthalila traditional drug formulas [In Thai]. Bulletin of the Department of Medical Sciences. 64(2), 93–105.
พิไลลักษณ์ อัคคไพบูลย์ โอกาดะ และคณะ. (2563). การศึกษาจีโนมของเชื้อ SARS-CoV-2 ที่พบ ณ สนามมวยและสถานบันเทิง ในเขตกรุงเทพมหานคร ของประเทศไทย. วารสารกรมวิทยาศาสตร์การแพทย์. 62(3), 133-142.
Jindahra P, et al. (2022). Demographic and initial outbreak patterns of COVID-19in Thailand. Journal of Population Research. 39(4), 567–88.
Wongsawat W, et al. (2022). Traditional Thai herbal medicine for treating COVID-19. Asian Pacific Journal of Tropical Medicine. 15(3), 182-188.
Maikhunthod B, et al. (2024). Exploring the therapeutic potential of Thai medicinal plants: in vitro screening and in silico docking of phytoconstituents for novel anti-SARS-CoV-2 agents. BioMed Central Complementary Medicine and Therapies. 24, 274-297.
Klawikkan N, et al. (2011). Effect of Thai medicinal plant extracts against Dengue virus in vitro. Mahidol University Journal of Pharmaceutical Science. 38 (1-2), 13-18.
อำภา คนซื่อ และคณะ (2551). การศึกษาฤทธิ์ลดไข้ของยาเบญจโลกวิเชียรในสัตว์ทดลอง. วารสารการแพทย์แผนไทยและการแพทย์ทางเลือก. 6(2), 41.
Juckmeta T, et al. (2012). Anti-inflammatory and antioxidant activities of Thai traditional medicine remedy called “Ya-Ha-Rak.” Journal of Health Research. 26(4), 205-210.
Aoki-Utsubo C, et al. (2018). Virucidal and Neutralizing Activity Tests for Antiviral Substances and Antibodies. Bio-protocol. 8 (10), 2855.
Singh M, et al. (2022). Antiviral agents for the treatment of COVID-19: Progress and challenges. Cell Reports Medicine. 3 (11), 100549.
Suwannarat W, et al. (2012). A clinical study phase I on safety of Thai medicinal formula “Benjalokawichien (Ha-Rak)” and each plant component extract. Thammasat Medical Journal. 12(4), 767-776.
Nuaeissara S, et al. (2011). Antimicrobial activity of the extracts from Benchalokawichian remedy and its components. Journal of the Medical Association of Thailand. 94(7), 172-177.
สุมนา จินดาพงษ์ และคณะ. (2553). การพัฒนาเจลแต้มสิวจากสารสกัดเปลือกมังคุดและตำรับเบญจโลกวิเชียร. วารสารการแพทย์แผนไทยและการแพทย์ทางเลือก. 8(2), 29.
Jongchanapong A, et al. (2010). Antipyretic and anti-nociceptive effects of Ben-cha-lo-ka-wi-chian remedy. Journal of Health Research. 24(1): 15-22.
