การศึกษาฤทธิ์ต้านอนุมูลอิสระของตำรับยาอายุวัฒนะจากคัมภีร์ ประมวลตำรับยาอโรคยาศาล วัดป่ากุดฉนวนอุดมพร
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
คัมภีร์ประมวลตำรับยาอโรคยาศาล วัดป่ากุดฉนวนอดุมพร ได้กล่าวถึงตำรับยาอายุวัฒนะเป็นยาบำรุงร่างกายมีสรรพคุณช่วยส่งเสริมสุขภาพ และช่วยให้มีอายุยืน งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เพื่อศึกษาฤทธิ์ ทางเภสัชวิทยาผ่านฤทธิ์ต้านอนุมูลอิสระในตำรับยาอายุวัฒนะ จากคัมภีร์ประมวลตำรับยาอโรคยาศาล วัดป่ากุดฉนวนอุดมพร 2) โดยได้สกัดตำรับยาอายุวัฒนะตามกรรมวิธีแบบดั้งเดิม แบ่งสารสกัดออกเป็น 2 ส่วน ส่วนที่ 1 สารสกัดแบบน้ำ ส่วนที่ 2 นำสารสกัดไปทำเป็นผงแห้งด้วย Freeze dry จากนั้นทำการวิเคราะห์หาปริมาณฟีนอลิกรวมทั้งหมด ทดสอบฤทธิ์ต้านอนุมูลอิสระด้วยวิธี DPPH และ FRAP ผลการศึกษา พบว่า สารสกัดแบบน้ำมีปริมาณฟีนอลิกรวม เท่ากับ 22.88±1.48 mg GAE/g extract วิธี DPPH มีค่า IC50 เท่ากับ 57.54±3.23 µg/mL และ วิธี FRAP มีค่าเท่ากับ 18.22±0.57 mg trolox® equivalent/g extract ตามลำดับ และสารสกัดแบบแห้ง มีปริมาณฟีนอลิกรวม เท่ากับ 65±1.62 mg GAE/g extract วิธี DPPH มีค่า IC50 เท่ากับ 20.09±4.86 µg/mL และวิธี FRAP มีค่าเท่ากับ 47.87±4.14 mg trolox® equivalent/g extract ตามลำดับ แสดงให้เห็นว่าตำรับยาอายุวัฒนะมีฤทธิ์ต้านอนุมูลอิสระได้ดี ในสารสกัดแบบ Freeze dry ผู้วิจัยหวังเป็นอย่างยิ่งว่าผลจากการวิจัยครั้งนี้จะเป็นข้อมูลพื้นฐานให้ผู้สนใจสามารนำไปพัฒนาต่อยอดได้ในอนาคต
Article Details
เอกสารอ้างอิง
บุหรัน พันธุ์สวรรค์. (2556). อนุมูลอิสระ สารต้านอนุมูลอิสระ และการวิเคราะห์ฤทธิ์ต้านอนุมูลอิสระ. วารสารวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี, 21(3), 275-286.
ณพัฐอร บัวฉุน. (2564). การศึกษาปริมาณฟีนอลิกทั้งหมดและฤทธิ์การต้านอนุมูลอิสระในสารสกัดหยาบใบพิลังกาสา.วิจัยและพัฒนาวไลยอลงกรณ์ในพระบรมราชูปถัมภ์, 16(3), 15-24.
World Health Organization, WHO. (2019). Air pollution and health. World Health Organization, https://www.who.int/news-room/fact-sheets/detail/air-pollution-and-health
สุนีย์ สหัสโพธิ์ และธัญยธรณ์ สหัสโพธิ์. (2563). การเกิดอนุมูลอิสระ และกลไกของสารต้านอนุมูลอิสระในร่างกายมนุษย์. วารสารเทคโนโลยีคหกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลพระนคร, 2(2), 102-111.
ธิดารัตน สมดี. (2558). การศึกษาฤทธิ์ต้านอนุมูลอิสระและฤทธิ์ต้านการอักเสบของสารสกัดจากพืชสมุนไพรไทย. มหาวิทยาลัยบูรพา.
บุษราภรณ์ อัครนิธิยานนท์. (2562). การพัฒนายาแผนไทย: การสืบทอดภูมิปัญญาและการประยุกต์ใช้. วารสารวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี, 27(3), 123-130.
พระธาตรี อุปฺปลวณฺโณ. (2557). ประมวลตำรับยาอโรคยาศาลวัดป่ากุดฉนวนอุดมพร. (พิมพ์ครั้งที่1). บริษัทริชแอนด์ซีมลี จำกัด: ณัทพล. หน้า 145.
เพ็ญศรี เนื่องสิงขาเพียร. (2545). สรรพคุณตำรับยาอายุวัฒนะ. ไทยไภษัชยนิพนธ์ (Thai Bulletin of Pharmaceutical Sciences), 1(1), 44–56.
รัชนี เพ็ชร์ช้าง. (2560). คุณค่าทางโภชนาการ สมบัติต้านอนุมูลอิสระ ปริมาณสารประกอบ ฟีนอลิกและฟลาโวนอยด์ทั้งหมดในพืชอัคลักษณ์ จังหวัดอุตรดิตถ์. บทความวิจัยสาขาวิชาคณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี จังหวัดอุตรดิตถ์, 33(1), 103-116.
ลัดดาวัลย์ ทองบัวรุ่ง และจรูญลักษณ์ วรโคตร. (2566). ระดับของสารโพลีฟีนอลฤทธิ์ต้านอนุมูลอิสระ และการยับยั้งเชื้อราของไพล ว่านชักมดลูก และข้าวเย็นเหนือ. วารสารวิจัยศิลปวิทยากรลุ่มน้ำโขง, 31(1).
วันเช็ง สิทธิกิจโยธิน และดวงฤดี เชิดวงศ์เจริญสุข. (2554). ฤทธิ์ต้านอนุมูลอิสระของสารสกัดจากเปลือกหุ้มเมล็ดมะขามหวานและมะขามเปรี้ยว. วารสารวิทยาศาสตร์บูรพา, 16(1), 47-55.
พรประภา ชุนถนอม และคณะ. (2554). โครงการ “องค์ประกอบทางเคมีของมะขามหวาน”. สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมวิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม (สกสว.), 3–39.
ปภาภัสสร์ ธีระพัฒนาวงศ์ และคณะ. (2566). การศึกษาฤทธิ์ต้านอนุมูลอิสระของสารสกัดไพลโดยวิธี ABTS. วารสารวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี, 35(2), 123-130.
ชยันต์ พิเชียรสุนทร และวิเชียร จีรวงศ์. (2556). คู่มือเภสัชกรรมแผนไทย เล่ม 4 เครื่องยาธาตุวัตถุ. กรุงเทพฯ : อมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พับลิชชิ่ง.
ปิยวรรณ พันสี. (2556). การศึกษาฤทธิ์ต้านอนุมูลอิสระของต้นอ่อนทานตะวันที่ปลูกในจังหวัดลพบุรีด้วยวิธี DPPH. รายงานวิจัยคณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยราชภัฏเทพสตรี, 5-8.
Prachayasittikul S, et al. (2008). Antioxidant properties of 52 Thai medicinal plants. Thai Journal of Pharmaceutical Sciences, 32(1–2), 1–11.
Eapen A, et al. (2025). A review on novel techniques used for drying medicinal plants and its applications. International Journal of Biomaterials, https://doi.org/10.1155/ijbm/4533070
ภาพตะวัน ทองดี และคณะ. (ม.ป.ป.). อนุมูลอิสระและปริมาณฟีนอลิกรวมของสารสกัดหยาบจากใบประดงแดง. สืบค้นเมื่อ 16 มกราคม 2568,
จากhttps://www.ubu.ac.th/web/files_up/00008f2023083122451793.pdf
Bhadoriya S, et al. (2011). Tamarindus indica: Extent of explored potential. Pharmacognosy Reviews, 5(9), 73–81.
Chanmahasathien W, et al. (2011). Biological activities of phenylbutenoid dimers from Zingiber cassumunar. Phytomedicine, 18(7), 601–606.
Srisawat S, et al. (2012). Hepatotoxicity of high-dose Zingiber cassumunar in animal studies. Journal of Ethnopharmacology, 141(3), 1025–1032.
Bulgaru C, et al. (2024). Effect of freeze-drying and extraction techniques on the phenolic content and antioxidant activity of jostaberry (Ribes × nidigrolaria) fruits. Antioxidants, 13(8), 890.
