การตรวจสอบมาตรฐานพืชสมุนไพรที่มีฤทธิ์ยาที่ดี กรณีศึกษาเมล็ดชุมเห็ดไทย
Main Article Content
บทคัดย่อ
ปัจจุบันประชาชนนิยมดูแลรักษาสุขภาพตนเองด้วยยาสมุนไพรมากขึ้น แต่การเลือกใช้พืชสมุนไพรที่มีฤทธิ์ยาที่ดียังขาดวิธีการตรวจสอบ เป็นเหตุให้พืชสมุนไพรที่นำมาใช้ปรุงยาไม่ออกฤทธิ์ตามเจตนาที่นำมาใช้ในการรักษาโรคหรืออาการเจ็บป่วย การวิจัยนี้จึงมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาวิธีการตรวจสอบพืชสมุนไพรที่มีฤทธิ์ยาทางการแพทย์แผนไทย ที่ดีโดยใช้เมล็ดชุมเห็ดไทยเป็นกรณีศึกษา เนื่องจากเป็นพืชสมุนไพรที่แพทย์แผนไทยใช้เป็นยาเสริมการนอนหลับซึ่งเป็นปัญหาสุขภาพของคนในยุคปัจจุบัน โดยเฉพาะผู้สูงอายุ ดังนั้นการตรวจสอบเมล็ดชุมเห็ดไทยจะทำให้สามารถคัดเลือกสายพันธุ์ที่มีฤทธิ์ยาที่ดีโดยมีวิธีการวิจัย คือ 1) การตรวจสอบลักษณะทางกายภาพด้วยแพทย์แผนไทย ได้แก่ สี กลิ่นและรส 2) การตรวจสอบเอกลักษณ์ทางเคมีโดยเทคนิคโครมาโทกราฟีแบบบาง โดยการเปรียบเทียบระหว่างเมล็ดชุมเห็ดไทยที่วิทยาลัยการแพทย์พื้นบ้านและการแพทย์ทางเลือกใช้เป็นยาที่ดีกับเมล็ดชุมเห็ดไทยตัวอย่าง
ผลการศึกษาพบว่า เมล็ดชุมเห็ดไทยตัวอย่างมีลักษณะสัณฐานวิทยา สี กลิ่น รส ที่ตรงกับเมล็ดชุมเห็ดไทยที่ใช้ปรุงยารักษาโรค เมื่อตรวจสอบเอกลักษณ์ทางเคมีเปรียบเทียบเมล็ดชุมเห็ดไทยตัวอย่างกับเมล็ดชุมเห็ดไทยที่ใช้เป็นยาพบว่า โครมาโทแกรมภายใต้แสงขาว แสงยูวี 254 นาโนเมตร และแสงยูวี 366 นาโนเมตร มีค่า Rf ตรงหรือใกล้เคียงกันทั้งหมด 7, 17, 16 แถบ ตามลำดับ ผลการศึกษานี้เป็นการแสวงหาวิธีตรวจสอบสายพันธุ์พืชสมุนไพรซึ่งจะเป็นแนวทางสำหรับการพัฒนาวิธีตรวจสอบพืชสมุนไพรชนิดอื่น ๆ เพื่อให้แพทย์แผนไทยสามารถนำไปใช้ในการปรุงยาที่ดีให้กับผู้ป่วยได้
Article Details
เอกสารอ้างอิง
คณะกรรมมาธิการการเกษตรและสหกรณ์ วุฒิสภา. (2554). รายงานการพิจารณาศึกษา เรื่อง ปัญหาของพืชสมุนไพร. สำนักกรรมาธิการ 1 สำนักงานเลขาธิการวุฒิสภา.
ศูนย์เครือข่ายเภสัชสนเทศ “ประชานาถ” บัญชีสมุนไพร. (2554). คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร. ข้อมูลพืชสมุนไพร. ค้นเมื่อ 4 กรกฎาคม 2565, จากhttps://pharmacy.su.ac.th/herbmed/text/
Kabila B, et al. (2022). Metabolomics characterization of Senna tora (L.) Roxb. using different approaches. Journal of Phytology, 14, 109-120.
เมดไทย. (2020). ชุมเห็ดไทย สรรพคุณและประโยชน์ของต้นชุมเห็ดไทย 42 ข้อ. ค้นเมื่อ 1 กรกฎาคม 2565, จาก https://medthai.com
พงษ์ศักดิ์ พลเสนา. (2550). พืชสมุนไพรในสวนป่าสมุนไพรเขาหินซ้อนฉบับสมบูรณ์ พ.ศ. 2550. พิมพ์ครั้งที่ 1. ปราจีนบุรี : ห้างหุ้นส่วนจำกัด เจตนารมณ์ภัณฑ์.
Alao FO, et al. (2018). Phytochemical and antibacterial potentials of Senna tora leaf and seed extracts against some clinically isolated bacteria. Journal of Bacteriology & Parasitology, 9(3), 1-4.
Umesh KP, et al. (2004). Hypolipidemic activity of seeds of Cassia tora Linn. Journal of Ethnopharmacology, 90(2-3), 249-252.
Nam J, and Choi H. (2008). Effect of butanol fraction from Cassia tora L. seeds on glycemic control and insulin secretion in diabetic rats. Nutrition Research and Practice. 2(4), 240-246.
โรงเรียนแพทย์แผนโบราณ วัดพระเชตุพน. (2521). ประมวลสรรพคุณยาไทย (ภาคสอง) ว่าด้วยพฤกษชาติ วัตถุ ธาตุและสัตว์วัตถุนานาชนิด. กรุงเทพฯ: นำอักษรการพิมพ์.
กองประกอบโรคศิลปะ. (2541). ตำราแพทย์แผนโบราณทั่วไป สาขาเภสัชกรรม. กรุงเทพมหานคร: ชุมนุมสหกรณ์แห่งประเทศไทย.
วุฒิ วุฒิธรรมเวช. (2540). สารานุกรมสมุนไพร : รวมหลักเภสัชกรรมไทย. กรุงเทพฯ: โอ.เอส พริ้นติ้ง เฮ้าส์.
วิชัย โชควิวัฒน์. (2555). กรณีศึกษา : ชุมเห็ดไทย. วารสารการแพทย์แผนไทยและการแพทย์ทางเลือก, 10(1), 2-3.
Padumanonda T, et al. (2014). Determination of melatonin content in traditional Thai herbal remedies used as sleeping aids. Daru Journal of Pharmaceutical Sciences, 22(6), 1-5.
Okeke ES, et al. (2022). Phytomelatonin: a potential phytotherapeutic intervention on COVID-19-exposed individuals. Microbes and Infection, 24(1), 1-9.
พัสมณฑ์ คุ้มทวีพร และประกอบ ผู้วิบูลย์สุข. (2556). เทปเสียงสู่จิตใต้สำนึกเพื่อลดอาการนอนไม่หลับของผู้สูงอายุ: การวิจัยเชิงทดลองแบบสุ่มชนิดมีกลุ่มควบคุม. วารสารพยาบาลทหารบก. 14(3), 59-66.
สุรีรัตน์ ณ วิเชียร. (2564). การนอนหลับของผู้สูงอายุในชุมชน. วารสารสภาการพยาบาล. 36(2), 18-31.
พรรณภัทร อินทฤทธิ์. (2560). การดูแลสุขภาพผู้สูงอายุด้วยศาสตร์การแพทย์แผนไทย. วารสารหมอยาไทยวิจัย. 3(2), 35-42.
กรมวิทยาศาสตร์การแพทย์. (2018). Thai Herbal Pharmacopoeia 2018. Bangkok: Keawjawjom Printing&Publishing Suan Sunandha Rajabhat University. 81-88.
สถานการแพทย์แผนไทยประยุกต์ คณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล มหาวิทยาลัยมหิดล. (2564). การปรุงยาสมุนไพรตามกรรมวิธีทางการแพทย์แผนไทย 28 วิธี. พิมพ์ครั้งที่ 1. โรงพิมพ์เดือนตุลา กรุงเทพฯ. 99-102.
สมพร ภูติยานันต์. (2542). การตรวจเอกลักษณ์พืชสมุนไพร : ภาคพิเศษ. โครงการพัฒนาตำรา สถาบันการแพทย์แผนไทย กรมการแพทย์ กระทรวงสาธารณสุข. โรงพิมพ์องค์การสงเคราะห์ทหารผ่านศึก กรุงเทพฯ.
พรพรรณ ก้อใจ และคณะ. (2562). ภูมิปัญญาในการตรวจสอบพืชสมุนไพรอย่างร่วมสมัย. การประชุมวิชาการระดับชาติและนานาชาติ ครั้งที่ 6 มหาวิทยาลัยภาคะวันออกเฉียงเหนือ. หน้า 840-845.
วิทยา บุญวรพัฒน์. (2554). สารานุกรมสมุนไพรไทย-จีน ที่ใช้บ่อยในประเทศไทย. สมาคมศาสตร์การแพทย์แผนจีนในประเทศไทย. 210-211.
Agatonovic-Kustrin S, and Morton DW. (2019). Thin-layer chromatography I Fingerprint analysis of plant materials. Encyclopedia of Analytical Science (Third edition). 43-49.
จิตร ชัยวัฒน์. (2557). การตรวจเอกลักษณ์ทางเคมี-ฟิสิกส์ของเทียนแดง. วารสารกรมวิทยาศาสตร์การแพทย์, 56(3), 109-122.
Sahadeo P, et al. (2014). Phytochemical and chromatographic fingerprint studies on chloroformic extracts of Cassia tora L. International Journal of Drug Development & Research, 6(3), 53-62.
ธิดารัตน์ บุญรอด และคณะ. (2551). คุณภาพของวัตถุดิบและยาขมิ้นชันและฟ้าทะลายโจรที่ใช้ในโรงพยาบาลภูมิภาค. วารสารการแพทย์แผนไทยและการแพทย์ทางเลือก, 6(1), 32-42.