The Effects of the Health Literacy Enhancement Program on Food Purchasing Behaviors Among Upper Elementary School Students in Trang Province
Keywords:
health literacy enhancement, food purchasing behaviors, upper elementary school studentsAbstract
Adequate and nutritious dietary consumption promotes a persons’ good nutritional status. This two group pretest-posttest design quasi-experimental research aimed to study the effects of the Health Literacy Enhancement Program (HLEP) on food purchasing behaviors among upper elementary school students in Trang Province, Thailand. Participants were 34 upper elementary school students in the 2020 academic year. They were equally divided into an experimental and a control group using the match paired technique considering their gender, age, and education. The program was developed based on the concept of health literacy theory. The tool used for data collection was a two-part questionnaire related to personal information and food purchasing behavior. The program and questionnaire were validated by three experts who rated the index of item objective congruence (IOC > .50) of the questionnaire as being satisfactory. After trialing, the second part’s reliability achieved a Cronbach’s alpha coefficient of .85. Data were analyzed using descriptive statistics and t-tests. The results revealed that, after participating in the program, the mean scores for food purchasing behaviors of the upper elementary school students in the experimental group were significantly higher than that before participation in the program (t(16) = 16.619, p < .001, d = 4.62) and higher than those of the control group (t(32) = 2.292, p < .001, d = 3.86) at p = .05. In conclusion, the HLEP can improve food purchasing behaviors among students in upper elementary schools. Thus, it should be implemented to promote other health behavior.
References
ขวัญเมือง แก้วดำเกิง, และดวงเนตร ธรรมกุล. (2558). การเสริมสร้างความรอบรู้ด้านสุขภาพในประชากรผู้สูงวัย. วารสารวิจัยทางวิทยาศาสตร์สุขภาพ, 9(2), 1-8.
จารุณี นุ่มพูล. (2558). โรคอ้วนในเด็กวัยเรียน: บทบาทพยาบาลเวชปฏิบัติชุมชนในการสร้างเสริมสุขภาพ.วารสารพยาบาลสภากาชาดไทย, 8(2), 1-12 .
เดชา ศิริเจริญ. (2555). เด็กกับอิทธิพลของครอบครัว. วารสารนิติศาสตร์, 3, 12-17.
พัชราภัณฑ์ ไชยสังข์. (2557). ปัจจัยทำนายพฤติกรรมการบริโภคอาหารของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4-6 ที่มีน้ำหนักเกิน ต.ลําไทร อ.ลําลูกกา จ.ปทุมธานี. วารสารวิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนี นครราชสีมา, 20(1), 30-43.
มโนลี ศรีเปารยะ เพ็ญพงษ์. (2559). พฤติกรรมการบริโภคอาหารของกลุ่มนักเรียนและนักศึกษาในจังหวัดสุราษฎร์ธานี. วารสารวิทยาการจัดการ, 3(1), 109-126.
รพีพัฒน์ นาคีภัย. (2558). พฤติกรรมการซื้ออาหารของประชาชนในระดับครัวเรือน ตําบลสาวะถี อําเภอเมือง จังหวัดขอนแก่น. วารสารบัณฑิตศึกษา, 12(56), 115-124.
รุ่งฟ้า โต๊ะถม. (2558). ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมการบริโภคอาหารนอกรั้วโรงเรียนของนักเรียนในสังกัดสำนักงานเขตบางกอกน้อย กรุงเทพมหานคร. วารสารสาขามนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์และศิลปะ, 8(3), 781-792.
วิโรจน์ ตระกูลสุขสันต์. (2556). ปัจจัยที่มีผลต่อการตัดสินใจซื้ออาหารสําเร็จรูปแช่แข็งจากร้านสะดวกซื้อของผู้บริโภค ในเขตกรุงเทพมหานคร. วารสารการเงิน การลงทุน การตลาด และการบริหารธุรกิจ, 3(2), 431-452.
วิชุตา สมจิตร. (2558). พฤติกรรมในการเลือกซื้ออาหารพร้อมรับประทานจากร้านสะดวกซื้อ และภาวะโภชนาการของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายในเขตเทศบาลนครขอนแก่น. วารสารสำนักงานป้องกันควบคุมโรคที่ 7 ขอนแก่น, 22(2), 85-105.
วีรญา วงษ์จินดา. (2552). การศึกษาการแก้ปัญหาภาวะน้ำหนักเกินเกณฑ์ของเด็กวัยอนุบาลในโรงเรียนวัฒนาวิทยาลัย. วารสารอิเล็กทรอนิกส์ทางการศึกษา คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์ มหาวิทยาลัย, 4(2), 426-433.
สุนีย์ สหัสโพธิ์. (2560). โภชนาการพื้นฐาน. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สำนักโภชนาการ กรมอนามัย. (2557). แนวทางการควบคุมป้องกันภาวะอ้วนในเด็กวัยเรียน. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานกิจการโรงพิมพ์องค์การสงเคราะห์ทหารผ่านศึก.
สำนักงานโภชนาการ กรมอนามัย. (2562). เด็กไทยอ้วน. สืบค้นจาก https://www.thaihealth.or.th/microsite/tag/5/ncds
สำนักงานโภชนาการ กรมอนามัย. (2564). รายงานผลการวิเคราะห์ตามตัวชี้วัด 1.11 ร้อยละของเด็กอายุ 6-14 ปีสูงดีสมส่วน สำนักโภชนาการรอบ 5 เดือนแรกปีงบประมาณ 2564. สืบค้นจาก https://nutrition2.anamai.moph.go.th/web-upload/6x22caac0452648c8dd1f534819ba2f16c/filecenter/file/doc/2564-1.11.pdf
อัจฉราวดี ศรียะศักดิ์, อัจฉราวดี ศรียะศักดิ์, ฤทัยวรรณ แก้วมาลัย, เนตรนภา เครือสง่า, นิศาชล ตันติภิรมย์, ปริญญาพร ชาวบ้านเกาะ, และเบญจรัตน์ เอี่ยมสะอาด. (2563). ความรอบรู้ด้านสุขภาพเรื่องฉลากโภชนาการในเด็กวัยเรียน: กรณีศึกษาจังหวัดเพชรบุรี.วารสารวิชาการสาธารณสุขชุมชน, 6(2), 70-82.
Erikson, E. H. (1959). Identity and the life cycle. Part One: Psychological issues. New York: International Universities Press.
Nutbeam, D. (2008). Defining, measuring and improving health literacy. Professor of Public Health Southampton, England: University of Southampton.
Hindin, T. J., Contento, I. R., & Gussow, J. D. (2004). A media literacy nutrition education curriculum for head start parents about the effects of television advertising on their children’s food requests. Journal of the American Dietetic Association, 104(2), 192-198.
Kotler, P. (1997). Marketing Management : Analysis, planning, implementation, and control (9th ed.). New Jersey: A Simon & Schuster company.
Laska, M. N., Larson, N. I., Neumark-Sztainer, D., & Story, M. (2012). Does involvement in food preparation track from adolescence to young adulthood and is it associated with better dietary quality? Retrieved from a 10-year longitudinal study. Public Health Nutrition, 15(7), 1,150-1,158.
Piaget, J. (1973). The moral judgement of the child. London: Routledge and Kegan Paul.
Skinner, B. F. (1990). Science and human behavior. New York: Macmillan.
Vidgen, H. A., & Gallegos, D. (2014). Defining food literacy and its components. Appetite, 76, 50-59.
Downloads
Published
Issue
Section
License
Copyright (c) 2021 Journal of Health and Nursing Education
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
The published articles are copyrighted by Journal of Health and Nursing Education.
The statements that appear in each article in this academic journal are the personal opinions of each author and are not related to the editorial team of the Journal of Health and Nursing Education or Boromarajonani College of Nursing, Nakhon Ratchasima.
Responsibility for all elements of each article belongs to the individual author. If there is any mistake each author is solely responsible for his or her own article.
