ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์ต่อพฤติกรรมการใช้ผลิตภัณฑ์สมุนไพร: กรณีศึกษา พนักงานมหาวิทยาลัยพะเยา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมการใช้ผลิตภัณฑ์สมุนไพร
ของพนักงานมหาวิทยาลัยพะเยา กลุ่มตัวอย่าง จำนวน 334 คน ทำการสุ่มตัวอย่างแบบโควตาวิเคราะห์ข้อมูล
โดยใช้จำนวน ค่าเฉลี่ย ร้อยละ ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานสถิติไคสแควร์และสถิติสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ของเพียร์สัน ผลการศึกษา พบว่า กลุ่มตัวอย่างเป็นเพศหญิงมากกว่าเพศชาย ร้อยละ 69.5 คน ช่วงอายุอยู่ระหว่าง
31-40 ปี ร้อยละ 53.5 สำเร็จการศึกษาอยู่ในระดับสูงกว่าปริญญาตรีมากที่สุด ร้อยละ 50.3 มีคะแนนความรู้ คะแนนทัศนคติ และพฤติกรรมการใช้ผลิตภัณฑ์สมุนไพร เท่ากับ12.42 ± 4.098, 25.34± 3.678และ19.49 ± 3.788 ตามลำดับระดับคะแนนความรู้ในการใช้ผลิตภัณฑ์สมุนไพรอยู่ในระดับสูง ร้อยละ 49.4ระดับคะแนนทัศนคติ และคะแนนพฤติกรรมการใช้ผลิตภัณฑ์สมุนไพรอยู่ในระดับปานกลาง ร้อยละ 63.5 และร้อยละ 61.7ตามลำดับ นอกจากนี้ยังพบว่า ความรู้และทัศนคติ รวมถึงปัจจัยส่วนบุคคล(สถานภาพการทำงาน)มีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมการใช้ผลิตภัณฑ์สมุนไพรของกลุ่มตัวอย่าง ดังนั้น ข้อมูลที่ได้จากการศึกษาในครั้งนี้สามารถใช้เป็นข้อมูลพื้นฐาน ในการส่งเสริมเพื่อให้เกิดการรับรู้ประโยชน์ของการใช้ผลิตภัณฑ์สมุนไพรในการดูแลตนเอง ทำให้เกิดทัศนคติที่ดี อันจะนำไปสู่การเกิดพฤติกรรมการใช้ผลิตภัณฑ์สมุนไพรที่ดีและถูกต้องมากยิ่งขึ้น
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กองผลิตภัณฑ์สมุนไพรสำนักงานคณะกรรมการอาหารและยา. พระราชบัญญัติผลิตภัณฑ์สมุนไพร พ.ศ. 2562. สืบค้นเมื่อ 29 มกราคม 2565,จาก https://www.fda.moph.go.th.
กรมการแพทย์แผนไทยและการแพทย์ทางเลือก กองยาแผนไทยและสมุนไพร. 5 Champion Products. สืบค้นเมื่อ 18 ตุลาคม 2566, จากhttps://www.dtam.moph.go.th.
กระทรวงสาธารณสุข. (2560). แผนแม่บทแห่งชาติ ว่าด้วยการพัฒนาสมุนไพรไทย ฉบับที่ 1. กรมพัฒนาการแพทย์แผนไทยและการแพทย์ทางเลือก กระทรวงสาธารณสุข.สืบค้นเมื่อ 23 มิถุนายน 2566, จาก https://dmsic.moph.go.th.
ภิษณี วิจันทึก. (2562). ความรู้ ทัศนคติ และพฤติกรรมการใช้ผลิตภัณฑ์สมุนไพรของประชาชนบ้านหนองบัวศาลา อำเภอเมือง จังหวัดนครราชสีมา. วารสารวิชาการสาธารณสุข, 28(2), 244-254.
กองแผนงาน มหาวิทยาลัยพะเยา. ยุทธศาสตร์การพัฒนามหาวิทยาลัยพะเยา2565-2569. สืบค้นเมื่อ 21 มกราคม 2566, จาก https://plan.up.ac.th.
กองการเจ้าหน้าที่ มหาวิทยาลัยพะเยา. สรุปอัตรากำลังของบุคลากร มหาวิทยาลัยพะเยา ปี 2564. สืบค้นเมื่อ 21 มกราคม 2566, จาก http://www.personnel.up.ac.th/Report.aspx.
มารยาท โยทองยศ และปราณี สวัสดิสรรพ์. ศูนย์บริการวิชาการสถาบันส่งเสริมการวิจัยและพัฒนานวัตกรรม. การกำหนดขนาดของกลุ่มตัวอย่างเพื่อการวิจัย.สืบค้นเมื่อ 28 มกราคม 2566, จาก http://www.fsh.mi.th/km/wp-content.
สำนักงานสถิติแห่งชาติ กลุ่มระเบียบสถิติ สำนักนโยบายและวิชาการสถิติ สำนักงานสถิติแห่งชาติ. เทคนิคการสุ่มตัวอย่างและการประมาณค่า. สืบค้นเมื่อ 18 ตุลาคม 2566, จากhttp://service.nso.go.th.
ประสบชัย พสุนนท์. (2557). การกำหนดตัวอย่างตามแนวทาง Krejcie and Morgan (1970) ในการวิจัยเชิงปริมาณ. วารสารวิชาการศิลปศาสตร์ประยุกต์, 7(2), 112-12.
Krejcie, R.V. & Morgan, D.W. (1970). Determining sample sizesforresearch activities. Educational and Psychological Measurement, 30, 607-610.
Bloom, B.S., et al. (1971). Hand book on formative and summative evaluation of student learning. New York: Mc Graw-Hill Book Company.
Best, J.W. (1977). Research in education. 3rd. New Jersey: Prentice Hall, Inc.
โรสนานี เหมตระกูลวงศ์. (2563). ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์ต่อพฤติกรรมการใช้ยาสมุนไพร ในการดูแลสุขภาพตนเอง ของประชาชนในเขตเทศบาลนครยะลา ตำบลสะเตง อำเภอเมือง จังหวัดยะลา. รายงานสืบเนื่องจากการประชุมหาดใหญ่วิชาการระดับชาติและนานาชาติ ครั้งที่ 11, สงขลา. หน้า 1979-1986.
ชวภณ พุ่มพงษ์. (2565). ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมการใช้ยาสมุนไพรในการดูแลสุขภาพตนเองของผู้สูงอายุ ในตำบลทองเอน อำเภออินทร์บุรี จังหวัดสิงห์บุรี. วารสารวิจัยและพัฒนาวไลยอลงกรณ์ในพระบรมราชูปถัมภ์, 17(2), 89-103.
ชนิดา มัททวางกูร. (2562). ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมการใช้สมุนไพรของประชาชนในเขตภาษีเจริญ. วารสารพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยสยาม, 20(39), 99-109.
วิริญญา เมืองช้าง. (2559). ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมการใช้สมุนไพรในการดูแลสุขภาพตนเองของประชาชนในอำเภอแม่ใจ จังหวัดพะเยา (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์).มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
กุสุมาลย์ ผาน้อย. (2556). ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมการใช้สมุนไพรป้องกันโควิด 19 ของประชาชนในอำเภอเมือง จังหวัดกระบี่. วารสารหมอยาไทยวิจัย, 8(2), 59-80.
สมเกียรติยศ วรเดช. (2558). ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์ต่อพฤติกรรมการใช้สมุนไพรในการดูแลตนเองของอาสาสมัครสาธารณสุขประจำหมู่บ้านอำเภอกงหรา จังหวัดพัทลุง. วารสารวิชาการสาธารณสุข, 24(1), 50-59.
สาโรจน์ เพชรมณี. (2564). ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมการใช้สมุนไพรของประชาชน ชุมชนประตูช้างตก ตำบลไทยบุรี อำเภอท่าศาลา จังหวัดนครศรีธรรมราช. วารสารวิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนี สุพรรณบุรี, 4(2), 5-22.
กฤติเดช มิ่งไม้. (2560). ความรู้ ทัศนคติ และพฤติกรรมการใช้ยาสมุนไพรของผู้สูงอายุที่มีโรคเรื้อรัง ในอำเภอท่าเรือ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา. วารสารวิชชา มหาวิทยาลัยราชภัฏนครศรีธรรมราช,36(2), 56-69.
ฤทธิรงค์ อัญจะนะ. (2559). ความรู้ ทัศนคติ และพฤติกรรมการใช้การแพทย์ทางเลือกของคนไทยสมุนไพร คณะวิทยาศาสตร์การกีฬา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. วารสารวิทยาศาสตร์การกีฬาและสุขภาพ, 17(2), 70–83.
เจษฎา อุดมพิทยาสรรพ์. (2563). ทัศนคติและพฤติกรรมการใช้สมุนไพรรักษาโรคของประชาชน บ้านในลุ่ม อำเภอย่านซื่อ จังหวัดตรัง. วารสารวิทยาลัยการสาธารณสุขสิรินธรจังหวัดตรัง, 1(1), 1-15.
ทัศดาพร แจวิจารณ์. (2566). ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมการใช้สมุนไพรเพื่อดูแลสุขภาพในสถานการณ์โควิด-19 ในนิสิตมหาวิทยาลัยทักษิณ วิทยาเขตพัทลุง. วารสารวิจัยและพัฒนาระบบสุขภาพ, 16(2), 60-73.
