Factors related to Herbal Product Use Behavior: A study of the University of Phayao Staff
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This survey research aimed to study the factors related to the herbal product use behavior of the staff at the University of Phayao. A total of 334 participants from across the University were recruited by quota sampling techniqueand using a questionnaire-based approach. The study was conducted between April and June 2023. Data were expressed in descriptive statistics, number, percentage, mean, and standard deviation and analytical statistics as. Chi-square test and Pearson's Product Moment Correlation Coefficient.
The results showed that 69.5% of participants were female and aged between 31-40 years olds (53.5%). The majority of participants graduated with bachelor’s degree accounting for 50.3%. In terms of mean ± standard deviation, the number of 12.42 ± 4.098 was for knowledge scores, 25.34 ± 3.678 for attitude scores,and19.49 ± 3.788 for herbal product use behavior, respectively. Therewas a high level ofknowledge score (49.4%), whereas the altitude score and behavior of herbal product use were at a moderate level, accounting for 63.5% and 61.7%, respectively.
It was also found that knowledge, attitude, and personal factors (such as working status) were related to the behavior of using herbal products within the sample group. In addition, theinformation obtained from this study can serve as fundamental data to raise awareness about the benefits of using herbal products for self-care. This can lead to the development of positive attitudes and behaviors regarding the use of high-quality and accurate herbal products.
Article Details
References
กองผลิตภัณฑ์สมุนไพรสำนักงานคณะกรรมการอาหารและยา. พระราชบัญญัติผลิตภัณฑ์สมุนไพร พ.ศ. 2562. สืบค้นเมื่อ 29 มกราคม 2565,จาก https://www.fda.moph.go.th.
กรมการแพทย์แผนไทยและการแพทย์ทางเลือก กองยาแผนไทยและสมุนไพร. 5 Champion Products. สืบค้นเมื่อ 18 ตุลาคม 2566, จากhttps://www.dtam.moph.go.th.
กระทรวงสาธารณสุข. (2560). แผนแม่บทแห่งชาติ ว่าด้วยการพัฒนาสมุนไพรไทย ฉบับที่ 1. กรมพัฒนาการแพทย์แผนไทยและการแพทย์ทางเลือก กระทรวงสาธารณสุข.สืบค้นเมื่อ 23 มิถุนายน 2566, จาก https://dmsic.moph.go.th.
ภิษณี วิจันทึก. (2562). ความรู้ ทัศนคติ และพฤติกรรมการใช้ผลิตภัณฑ์สมุนไพรของประชาชนบ้านหนองบัวศาลา อำเภอเมือง จังหวัดนครราชสีมา. วารสารวิชาการสาธารณสุข, 28(2), 244-254.
กองแผนงาน มหาวิทยาลัยพะเยา. ยุทธศาสตร์การพัฒนามหาวิทยาลัยพะเยา2565-2569. สืบค้นเมื่อ 21 มกราคม 2566, จาก https://plan.up.ac.th.
กองการเจ้าหน้าที่ มหาวิทยาลัยพะเยา. สรุปอัตรากำลังของบุคลากร มหาวิทยาลัยพะเยา ปี 2564. สืบค้นเมื่อ 21 มกราคม 2566, จาก http://www.personnel.up.ac.th/Report.aspx.
มารยาท โยทองยศ และปราณี สวัสดิสรรพ์. ศูนย์บริการวิชาการสถาบันส่งเสริมการวิจัยและพัฒนานวัตกรรม. การกำหนดขนาดของกลุ่มตัวอย่างเพื่อการวิจัย.สืบค้นเมื่อ 28 มกราคม 2566, จาก http://www.fsh.mi.th/km/wp-content.
สำนักงานสถิติแห่งชาติ กลุ่มระเบียบสถิติ สำนักนโยบายและวิชาการสถิติ สำนักงานสถิติแห่งชาติ. เทคนิคการสุ่มตัวอย่างและการประมาณค่า. สืบค้นเมื่อ 18 ตุลาคม 2566, จากhttp://service.nso.go.th.
ประสบชัย พสุนนท์. (2557). การกำหนดตัวอย่างตามแนวทาง Krejcie and Morgan (1970) ในการวิจัยเชิงปริมาณ. วารสารวิชาการศิลปศาสตร์ประยุกต์, 7(2), 112-12.
Krejcie, R.V. & Morgan, D.W. (1970). Determining sample sizesforresearch activities. Educational and Psychological Measurement, 30, 607-610.
Bloom, B.S., et al. (1971). Hand book on formative and summative evaluation of student learning. New York: Mc Graw-Hill Book Company.
Best, J.W. (1977). Research in education. 3rd. New Jersey: Prentice Hall, Inc.
โรสนานี เหมตระกูลวงศ์. (2563). ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์ต่อพฤติกรรมการใช้ยาสมุนไพร ในการดูแลสุขภาพตนเอง ของประชาชนในเขตเทศบาลนครยะลา ตำบลสะเตง อำเภอเมือง จังหวัดยะลา. รายงานสืบเนื่องจากการประชุมหาดใหญ่วิชาการระดับชาติและนานาชาติ ครั้งที่ 11, สงขลา. หน้า 1979-1986.
ชวภณ พุ่มพงษ์. (2565). ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมการใช้ยาสมุนไพรในการดูแลสุขภาพตนเองของผู้สูงอายุ ในตำบลทองเอน อำเภออินทร์บุรี จังหวัดสิงห์บุรี. วารสารวิจัยและพัฒนาวไลยอลงกรณ์ในพระบรมราชูปถัมภ์, 17(2), 89-103.
ชนิดา มัททวางกูร. (2562). ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมการใช้สมุนไพรของประชาชนในเขตภาษีเจริญ. วารสารพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยสยาม, 20(39), 99-109.
วิริญญา เมืองช้าง. (2559). ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมการใช้สมุนไพรในการดูแลสุขภาพตนเองของประชาชนในอำเภอแม่ใจ จังหวัดพะเยา (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์).มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
กุสุมาลย์ ผาน้อย. (2556). ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมการใช้สมุนไพรป้องกันโควิด 19 ของประชาชนในอำเภอเมือง จังหวัดกระบี่. วารสารหมอยาไทยวิจัย, 8(2), 59-80.
สมเกียรติยศ วรเดช. (2558). ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์ต่อพฤติกรรมการใช้สมุนไพรในการดูแลตนเองของอาสาสมัครสาธารณสุขประจำหมู่บ้านอำเภอกงหรา จังหวัดพัทลุง. วารสารวิชาการสาธารณสุข, 24(1), 50-59.
สาโรจน์ เพชรมณี. (2564). ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมการใช้สมุนไพรของประชาชน ชุมชนประตูช้างตก ตำบลไทยบุรี อำเภอท่าศาลา จังหวัดนครศรีธรรมราช. วารสารวิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนี สุพรรณบุรี, 4(2), 5-22.
กฤติเดช มิ่งไม้. (2560). ความรู้ ทัศนคติ และพฤติกรรมการใช้ยาสมุนไพรของผู้สูงอายุที่มีโรคเรื้อรัง ในอำเภอท่าเรือ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา. วารสารวิชชา มหาวิทยาลัยราชภัฏนครศรีธรรมราช,36(2), 56-69.
ฤทธิรงค์ อัญจะนะ. (2559). ความรู้ ทัศนคติ และพฤติกรรมการใช้การแพทย์ทางเลือกของคนไทยสมุนไพร คณะวิทยาศาสตร์การกีฬา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. วารสารวิทยาศาสตร์การกีฬาและสุขภาพ, 17(2), 70–83.
เจษฎา อุดมพิทยาสรรพ์. (2563). ทัศนคติและพฤติกรรมการใช้สมุนไพรรักษาโรคของประชาชน บ้านในลุ่ม อำเภอย่านซื่อ จังหวัดตรัง. วารสารวิทยาลัยการสาธารณสุขสิรินธรจังหวัดตรัง, 1(1), 1-15.
ทัศดาพร แจวิจารณ์. (2566). ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมการใช้สมุนไพรเพื่อดูแลสุขภาพในสถานการณ์โควิด-19 ในนิสิตมหาวิทยาลัยทักษิณ วิทยาเขตพัทลุง. วารสารวิจัยและพัฒนาระบบสุขภาพ, 16(2), 60-73.
