ผลของโปรแกรมส่งเสริมการรับรู้สมรรถนะแห่งตนในการคัดกรองและดูแลเด็กสมาธิสั้น ของครูประถมศึกษา

Supawadee  Chaidechathorn; thanathbhorn koolsantao

Authors

Supawadee Chaidechathorn Boromarajonani College of Nursing, Nakhon Ratchasima, Faculty of Nursing, Praboromarajchanok Institute
thanathbhorn koolsantao Boromarajonani College of Nursing, Nakhon Ratchasima, Faculty of Nursing, Praboromarajchanok Institute

Keywords:

ADHD, self-efficacy, enhancement program, screening, primary school teachers

Abstract

This research aimed to study the effects of a self-efficacy enhancement program on the screening and care of children with ADHD by primary school teachers. The study employed a one-group pretest-posttest experimental design. The sample consisted of 40 primary school teachers selected through purposive sampling. The research instruments included: A self-efficacy enhancement program for screening and caring for children with ADHD, A self-efficacy assessment scale regarding screening and caring for children with ADHD, and A knowledge test on screening and caring for children with ADHD. All research tools were validated for content accuracy by experts. All questionnaires had a content validity index (IOC) of 1.0, and the reliability (Cronbach’s alpha coefficient) was 0.89 and 0.90, respectively. Data were analyzed using descriptive statistics and a paired t-test for mean difference analysis. The results showed that after participating in the program, the teachers had significantly higher scores in both self-efficacy perception and knowledge regarding the screening and care of children with ADHD compared to before the program (p < .05). This indicates that the self-efficacy enhancement program effectively improved teachers' capability in screening and caring for children with ADHD.

References

กรมสุขภาพจิต. (2558). เด็กสมาธิสั้น : คู่มือสำหรับครู. กรมสุขภาพจิต. https://th.rajanukul.go.th/preview-4816.html

กรมสุขภาพจิต. (2564). รายงานสถานการณ์สุขภาพจิตเด็กและวัยรุ่นไทยประจำปี 2564. กรมสุขภาพจิต.

กรมสุขภาพจิต. (2565). รายงานสถานการณ์สุขภาพจิตเด็กและวัยรุ่นไทยประจำปี 2565. กรมสุขภาพจิต.

กุลยา ตันติผลาชีวะ. (2563). โรคสมาธิสั้นในเด็กนักเรียน: บทบาทครูและแนวทางการช่วยเหลือในโรงเรียน. วารสารสุขภาพจิตและประสาทวิทยาเด็ก, 15(2), 1-14.

จตุพร ดวงเพชรแสง. (2567). การพัฒนาการดูแลเด็กโรคสมาธิสั้นแบบบูรณาการของผู้ปกครองและครูอำเภอแก้งคร้อ จังหวัดชัยภูมิ. วารสารศูนย์อนามัยที่ 9, 18(1), 1–12.

พีรนุช พันธุ์ภักดี. (2564). การพัฒนาระบบการดูแลเด็กสมาธิสั้นแบบบูรณาการในประเทศไทย. วารสารสุขภาพจิตแห่งประเทศไทย, 29(3), 187-198.

พีรนุช พันธุ์ภักดี. (2564). ปัจจัยทำนายความเสี่ยงโรคสมาธิสั้นของนักเรียนชั้นประถมศึกษาตอนต้นตามการรับรู้ของผู้ปกครอง. [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต]. มหาวิทยาลัยนเรศวร. https://nuir.lib.nu.ac.th/dspace/bitstream/123456789/5208/3/62061405.pdf

ชลทิศ อุไรฤกษ์กุล, (2565). ประเมินสมาธิสั้นด้วย SNAP-IV. https://www.chonlatit.com/bs/topicDisplay.php?id=687#-IV

ชื่นจิตต์ วาณิชย์สุวรรณ. (2553). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการกระทำผิดของเด็กและเยาวชนในสถานพินิจและคุ้มครองเด็กและเยาวชนจังหวัดสงขลา. (รายงานการวิจัย). https://kb.psu.ac.th/psukb/handle/2010/7850?mode=full.

ธนิดา ทีปะปาล, ปภาสินี แซ่ติ๋ว, ศราวุธ เรืองสวัสดิ์, ธัญวดี นาคมิตร, และณัฏฐ์นรี คำอุไร. (2565). โรคสมาธิสั้นและปัจจัยที่มีความสัมพันธ์ต่อปัญหาพฤติกรรมสมาธิสั้นในเด็กนักเรียน: การทบทวนวรรณกรรม. วารสารวิจัยและนวัตกรรมทางสุขภาพ, 5(2), 28–41.

บุญเลี้ยง ทุมทอง. (2565). โรคสมาธิสั้น: แนวทางการช่วยเหลือในโรงเรียน. วารสารครุพิบูล, 9(1), 12-24.

ปริญญาพร ไหมแพง. (2024). การประเมินผลลัพธ์ของโปรแกรมเสริมพลังครอบครัวเพื่อปรับพฤติกรรมเด็กสมาธิสั้นในโรงพยาบาลหล่มสัก. วารสารกุมารเวชศาสตร์, 63(4), 114–127. https://he04.tci-thaijo.org/index.php/TJP/article/view/2137

ภัทรพร ปานดี, กฤษฏิกร วังตระกูล, โกศลจิต หลวงบำรุง, พรทิพย์ จรุงศักดิ์สกุล, ณรงค์ศักดิ์ พุทธประเสริฐ, เจริญศรี ขวัญรอด, อุสา แจ้งกรณ์, สำเภาพิทย์ ลิ้มสมุทรชัยกุล, ศรัญรัชต์ หนูนาค, สุภาวดี แก้วนรา, สันติพงศ์ แก้วนรา, สันติ เพชรนุ้ย, และมโนชา รวมเพชร . (2567). ความชุกและปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับโรคสมาธิสั้นในวัยรุ่นชาย ในสถานพินิจและคุ้มครองเด็กและเยาวชน. วารสารสุขภาพจิตแห่งประเทศไทย, 32(1), 36-48. https://he01.tci-thaijo.org/index.php/jmht/issue/view/17988/5183

สถาบันพัฒนาการเด็กราชนครินทร์ กรมสุขภาพจิต. (2558). หลักสูตรฝึกอบรมสำหรับครูโรงเรียน แกนนำเรียนร่วมประถมศึกษาในการดูแล ปรับพฤติกรรม และส่งเสริมการเรียนรู้ในเด็กที่มีอาการสมาธิสั้น. https://www.thaichilddevelopment.com.

สถาบันพัฒนาการเด็กราชนครินทร์. (2560). คู่มือการคัดกรองและปรับพฤติกรรมเด็กที่มีอาการสมาธิสั้นสำหรับผู้ปกครอง. สยามพิมพ์นานา. https://kb.hsri.or.th/dspace/bitstream/handle/11228/4787/hs2360.pdf?sequence=3&isAllowed=y

สมัย ศิริทองถาวร, เพ็ญกาญจน์ กาญจนรัตน์, ภิญโญ อิสรพงศ์, สุรีรักษ์ พิลา, พัชนี พัฒนกิจ, โกศล, วรรณกมล สอนสิงห์, สกนธ์ สุภากุล, กชพงศ์ สารการ และ นุจรี คำด้วง (2560). การพัฒนารูปแบบการดูแลเด็กโรคสมาธิสั้นแบบบูรณาการระหว่างบุคลากรทางการแพทย์ ผู้ปกครอง และครูในเขตภาคเหนือ. สถาบันพัฒนาการเด็กราชนครินทร์ กรมสุขภาพจิต. https://wwwold.hsri.or.th/researcher/research/new-release/detail/8601

สมัย ศิริทองถาวร, ภิญโญ อิสรพงศ์, เพ็ญกาญจน์ กาญจนรัตน์, วรรณกมล สอนสิงห์, นุจรี คำด้วง, สุรีรักษ์, พิลา และพัชนี พัฒนกิจโกศล. (2560). หลักสูตรอบรมสำหรับครูโรงเรียนแกนนำร่วมประถมศึกษาในการดูแลปรับพฤติกรรมและส่งเสริมการเรียนรู้ในเด็กที่มีอาการสมาธิสั้น ปีที่ 1. สถาบันพัฒนาการเด็กราชนครินทร์ กรมสุขภาพจิต. https://kb.hsri.or.th/dspace/handle/11228/4793?locale-attribute=th

องค์การกระจายเสียงและแพร่ภาพสาธารณะแห่งประเทศไทย. (2565). โรคสมาธิสั้นในเด็ก : รู้สู้โรค. https://youtu.be/IDm8oqkwnhs

อัญชลี ศรีสมุทร์. (2021). บทบาทของพยาบาลในการดูแลเด็กสมาธิสั้น. วารสารโรงพยาบาลมหาสารคาม, 18(2), 140–147. https://he02.tci-thaijo.org/index.php/MKHJ/article/view/250552

American Academy of Pediatrics. (2019). Clinical practice guideline for the diagnosis, evaluation, and treatment of attention-deficit/hyperactivity disorder in children and adolescents. Pediatrics, 144(4), e20192528.

American Psychiatric Association. (2013). Diagnostic and statistical manual of mental disorders (5th ed.). American Psychiatric Publishing.

Bandura, A. (1997). Self-Efficacy: The Exercise of Control. W.H. Freeman and Company.

Barkley, R. A. (2015). Attention-deficit hyperactivity disorder: A handbook for diagnosis and treatment (4th ed.). Guilford Press.

Cohen, J. (1988). Statistical Power Analysis for the Behavioral Sciences (2nd ed.). Hillsdale, NJ: Lawrence Erlbaum Associates, Publishers.

DuPaul, G. J., & Stoner, G. (2020). ADHD in the schools: Assessment and intervention strategies (4th ed.). Guilford Press.

Moustaka, E., Panagiotopoulou, A., & Micha, M. (2024). Cognitive based interventions for attention

deficit/hyperactivity disorder (ADHD) in college students. Psychology, 15(11), Article 1098. https://doi.org/10.4236/psych.2024.1511098

Polanczyk, G., de Lima, M. S., Horta, B. L., Biederman, J., & Rohde, L. A. (2007). The worldwide prevalence of ADHD: A systematic review and metaregression analysis. American Journal of Psychiatry, 164(6), 942-948.

Sayal, K., Prasad, V., Daley, D., Ford, T., & Coghill, D. (2018). ADHD in children and young people: Prevalence, care pathways, and service provision. The Lancet Psychiatry, 5(2), 175-186

Thomas, R., Sanders, S., Doust, J., Beller, E., & Glasziou, P. (2015). Prevalence of attention- deficit/ hyperactivity disorder: A systematic review and meta-analysis. Pediatrics, 135(4), e994- 1001.

Zwi, M., Jones, H., Thorgaard, C., York, A., & Dennis, J. A. (2011). Parent training interventions for Attention Deficit Hyperactivity Disorder (ADHD) in children aged 5 to 18 years: A Cochrane review. Cochrane Database of Systematic Reviews, (5), CD003018. http://doi.org/ 10.1002/14651858.CD003018.pub3