Efficacy of 1,000 Days Miracle Program on Child Developments

Main Article Content

Sirinrat Sangsirilak
Akekalak Sansirilak

Abstract

Background: The department of mental health has surveyed Thai children’s IQ in the fiscal year 2559, found the average IQ was 98.2 the standard. In the regional health promotion center 9th reveals average IQ was 96.6 under standard, Then the regional health promotion center 9th started the 1,000 days miracles program for mother and children comprehensive, continuous, coordinated, integrative Family and Community-basedcare.
Objective: Measure the Efficacy of 1,000 days miracle program on child development.
Methods: Non-randomized intervention study.
Results: 110 pregnant women were included., 55 have joined the 1,000 days miracle program average age 27.6(± 6.5) yrs. and 55 were not joined the program average age 28.5 (±6.8) yrs. Gestational age while delivery were 38.5 weeks in joined group, 37.4 weeksin controlled. Almost were not high-riskpregnancy (87.4%). 12.6% were teenage IUGR GDM and anemia.The joined group were assigned to have 4 steps of 1000 days miracles program(Family and Community-based); 1. mind-consciousness training, 2. attending inspiration speech of Good parenting, 3. attending the child developmental stimulation and evaluation, 4. the positive reinforcement Home visiting.110 Children from both groups were followed development by using DSPM at age 9, 18 months. Children from joined group have normal development more than controlled group 32.6%, 95%CI 14.5-51.2%(p=0.001) by using propensity score control the confounding by indicationand confounding by contraindication.
Conclusion: Childrenfrom joined group have normal development more than controlled group 32.6%, 95%CI 14.5-51.2%(p=0.001) at 9 months-age, 23.4% at 18 months-age.
Keywords: 1,000 days miracle program, child development, good parenting.

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

Section
Original Articles

References

1. สถาบันพัฒนาการเด็กราชนครินทร์. คู่มือคัดกรองและส่งเสริมพัฒนาการเด็ก วัยแรกเกิด - 5 ปี สำหรับบุคลากร สาธารณสุข ผู้ดูแลเด็ก อาสาสมัคร และผู้มีส่วนเกี่ยวข้องในการดูแลเด็ก. สถาบันพัฒนาการเด็กราชนครินทร์; 2550.

2. กลุ่มติดตามและประเมินผล กองแผนงาน กรมอนามัย. รายงานประจำปี กรมอนามัย 2560. กรุงเทพฯ : อักษรกราฟฟิคแอนด์ดีไซน์; 2561.

3. พรรณพิมล วิปุลากร. ผลสำรวจ 'ไอคิว' เด็กไทย เกือบครึ่งมีระดับสติปัญญาอยู่ในเกณฑ์ต่ำ. [ออนไลน์].23 มิถุนายน 2557 [สืบค้น 10 กุมภาพันธ์ 2554].เข้าถึงได้จาก :URL:WWW://https://www.thairath.co.th/content/431464

4. กลุ่มสนับสนุนวิชาการและการวิจัย สำนักส่งเสริมสุขภาพ กรมอนามัย. กรมอนามัย. รายงกานศึกษาปัจจัยที่มีผลต่อพัฒนาการเด็กปฐมวัยไทย ครั้งที่ 5 พ.ศ. 2560. กรุงเทพฯ : ซีจีทูล; 2561.

5. Sadock BJ, Sadock VA, Ruiz P. editors. Kaplan and Sadock’s synopsis of psychiatry: behavioral sciences/ clinical psychiatry. 11th ed. Philadelphia: Wolters Kluwer; 2015.

6. The College of Family Physicians of Canada. The role of the family physician in home care: a discussion paper-December 2000.[online]. [cited 2020 Apr 10]. Availale from : URL: https://bit.ly/2XB9WFR

7. Health Canada. Provincial and territorial home care programs: a synthesis for Canada.; 1999.

8. Montauk SL. Home health care. Am Fam Physician; 1998 :1608

9. McWhinney IR. A Texbook of family medicine, 2nd edtion New York : Oxford University Press; 1997.

10. Unwin BK, Jerant AE. The home visit. Am Fam Physician 1999;60(5):1481-88.

11. พัฒนาการเด็กปฐมวัยไทย เขตบริการสุขภาพที่ 4. วารสารสมาคมเวชศาสตร์ป้องกันแห่งประเทศไทย 2558;2(5):173-88.

12. สุจินดา สุขกำเนิด. โครงการวิจัยการพัฒนาระบบเฝ้าระวังและส่งเสริมพัฒนาการเด็ก โดยการมีส่วนร่วมของชุมชน.วารสารสุขภาพภาคประชาชน 2560;12:(4):16-27.

13. Heinicke CM, FinemanNR, RuthG.RecchiaSL, Guthrie D, Rodning C. Relationship-based intervention with at-risk mothers: Outcome in the first year of life. Infant Mental Health Journal 1999;20(4):349-74.

14. Jacobson SW, Frye KF. Effect of maternal social support on attachment: experimental Evidence. Child Development 1991;62;572-82.

15. Juffer FH, Hoksbergen RAC, Riksen-WalravenJM,Kohnstamm GA. Early intervention in adoptive families: Supporting maternal sensitive responsiveness, infant-mother attachment, and infant competence. J Child Psycho Psychiatry 1997;38(8):1039-50.

16. นิตยาคชภักดี. คู่มือการฝึกอบรม การทดสอบพัฒนาการเด็กปฐมวัย Denver II (ฉบับภาษาไทย).ฉบับแก้ไขปรับปรุง. กรุงเทพฯ : สถาบันพัฒนาการสาธารณสุขอาเซียน มหาวิทยาลัยมหดิล; 2546.

17. ศรินนาแสงอรุณ, รัตโนทัย พลับรู้การ.การศึกษาผลของการประเมินพัฒนาการ โดยใช้แบบคัดกรองพัฒนาการอนามัย 49 เทียบกับแบบคัดกรองพัฒนาการเด็ก Denver II ในเด็กอายุ 2, 4, 9 และ 15 เดือน. วิทยานิพนธ์การศึกษาและฝึกอบรม ตามหลักสูตรเพื่อวุฒิบัตรแสดงความรู้ความชำนาญในการประกอบวิชาชีพเวชกรรม อนุสาขากุมารเวชศาสตร์พัฒนาการและพฤติกรรมของแพทยสภา พ.ศ. 2554, กรุงเทพฯ : สถาบันสุขภาพเด็กแห่งชาติมหาราชินีกระทรวงสาธารณสุข; 2554.

18. ArisaraThonghem, PrapimjaiPiemkum. Parental engagement in promoting the development of the autistic children in child and adolescent mental health rajanagarindrainstitute (CAMRI). The 8th Internation symposium on Special Education “Update theory & Practices; September 18th – September 20th 2019; Raktakanishta Building, SuanDusitUnivrsity, Bangkok, 2019.

19. อาริสรา ทองเหม, ประพิมพ์ใจ เปี่ยมคุ้ม. การมีสวนร่วมของผู้ปกครองในการส่งเสริมพัฒนาการเด็กออทิสติกที่สถาบันสุขภาพจิตเด็กและวัยุร่นราชนครินทร์. วารสารวิจัยและพัฒนาการศึกษาพิเศษ 2560;6(2):21-36.